Сабота од дваесет и шестата недела низ годината

Замислете го Бен како стои на некој аеродром, со поглед вперен во небото, чекајќи го полетувањето на некој голем авион. Тој не гледа само метал и мотори; тој гледа можности, гледа далечни хоризонти, гледа свет кој е создаден за да биде истражен. Во неговата љубов кон авијацијата, во онаа негова замислена компанија „Con Chim Airlines“, постоеше една чиста, детска радост која го правеше светот да се чини помал и подостапен. Тоа беше момче кое секогаш бараше нагоре, кон висините, кон она што е поголемо од нас самите. Денес, додека се сеќаваме на него, три месеци по неговото заминување, тој поглед кон небото станува наш патоказ.

Во првото читање, слушаме како Јов, откако помина низ оган и пепел, конечно го среќава Бога. Тој вели: „Имав слушнато за Тебе, но сега моето око Те виде“. Ова е клучниот момент за Јов. Тој престанува да се расправа со својата несреќа и почнува да го гледа Создателот. За многумина од вас, особено за Алан и Тао, оваа есен е време кога болката сè уште е како отворена рана. Можеби се прашувате, како Јов, зошто се случи тоа што се случи. Можеби во тишината на домот, каде што некогаш одекнуваше смеата на Бен, сега слушате само ехо на празнина. Но, слушнете го ова: вие не сте сами во таа пустина. Бог е присутен токму во таа празнина, токму во тие солзи што ги леете кога никој не ве гледа.

Сакам нежно да допрам до една тешка мисла која често ги мачи родителите што изгубиле дете: чувството на вина. „Дали можев да направам повеќе? Дали пропуштив нешто?“ Ве молам, отфрлете го тој товар. Бог не ве обвинува. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту резултат на некој пропуст. Таа беше бура, сурова и неправедна, која дојде од нигде, надвор од контролата на секој човек. Вие бевте, и останувате, прекрасни родители. Вие му дадовте на Бен свет полн со љубов, патувања и поддршка. Не сте виновни. Не сте пропуштиле ништо. Бог не бара совршенство во вашето справување со болката; Тој само бара да Му ја доверите таа болка.

Во Евангелието, Исус им вели на учениците: „Не радувајте се на тоа што духовите ви се покоруваат, туку радувајте се што вашите имиња се запишани на небото“. Ова е пресвртот што го чекавме. Исус ни покажува дека вистинската победа не е во разбирањето на сите тајни на овој свет, туку во сигурноста дека сме сакани од Отецот. Бен е сега во таа сигурност. Неговото име е запишано со златни букви во срцето на Бога. Се сеќавате ли на онаа негова желба да ја понуди целата своја заштеда за да му помогне на чичко Вилијам? Тој никогаш не ја скрши таа касичка — тоа не беше потребно — но самата понуда, таа чистота на срцето кое е подготвено да се испразни за да му помогне на друг, е слика на самите ангели. Тоа беше Бен: момче кое сакаше да дава, момче кое сакаше да лети, момче кое сега лета во прегратката на Отецот.

Рајан, ти си помладиот брат. Ти си оној кој ја носи светлината на Бен во светот. Не плаши се да бидеш радосен. Твојот брат те гледа од височините и се радува на секој твој успех, на секоја твоја насмевка. Ти си дел од неговото наследство. Продолжи да сонуваш, продолжи да учиш, продолжи да живееш со онаа љубопитност што ја делевте. Ти не си сам; ти ја носиш неговата топлина во себе.

И за сите вас кои слушате од далеку, кои носите свој тежок крст, знајте дека Бог ве гледа. Тој не ја заборава ниту една ваша солза. Не барајте големи одговори денес. Доволно е само да го предадете своето срце на Бога, како што Бен го предаваше своето секој ден преку својата доброта и почит. Кога ќе излезете од оваа молитва, направете едно мало дело на љубов во името на Бен. Бидете нежни кон себе. И кога ноќта ќе стане тивка, погледнете кон небото и знајте: Бен е таму, чекајќи го денот кога сите заедно повторно ќе бидеме собрани во совршениот мир на нашиот Господ. Нека ангелите ве чуваат, нека ве тешат и нека ве водат по патот на вечноста. Амин.