Спомен на Света Тереза од Младенецот Исус, Девица и Црковен Доктор

Замислете го тој момент кога во раните утрински часови, пред сонцето целосно да го осветли светот, некој стои и гледа во небото, чекајќи ја таа една птица или оној еден звук што носи живот. Бен, нашиот драг Бенџамин, имаше поглед кој секогаш бараше нешто поголемо, нешто што се протегаше преку хоризонтот. Неговата љубов кон авионите, кон светот што се шири над нас, не беа само детски игри; тие беа израз на еден ум кој знаеше дека човекот е создаден за височини. Кога седеше со својот татко, зборувајќи со искрена страст за она што го нарекуваше „con chim airlines“, неговиот глас се полнеше со тие мали, среќни гигања што секогаш ја осветлуваа просторијата. Тој беше момче кое сакаше светот да лета, кое сакаше луѓето да бидат заедно, без тежина, без пречки.

Но, светот понекогаш знае да биде тежок. Во првото читање од книгата на Јов, слушаме човек кој седи во прашината, покриен со болка, чие срце бара одговори кои се чинат недостижни. Јов вели: „Помилујте ме, помилујте ме, пријатели мои, зашто раката Божја ме удри!“. Овие зборови не се лесни за слушање. Тие ја отвораат онаа вистинска, длабока болка што сите ја познаваме кога животот ни ги зема оние што најмногу ги сакаме. Изминаа три долги месеци откако Бен замина во прегратката на Отецот, и знам дека за Алан и Тао, за малиот Рајан, за целото семејство и за сите кои се со нас преку оваа молитва, тишината дома има своја тежина. Тоа е онаа празнина кога се будите наутро и првото нешто што ви недостасува е она „Добро утро, тато“ кое Бен никогаш не го пропушташе. Болката е стварна. Таа не е нешто што можеме едноставно да го прескокнеме или да го скриеме зад убави зборови. И затоа, пред да побараме каква било утеха, мораме да ја признаеме вистината: срцето боли кога љубовта е разделена од својот предмет.

Понекогаш, во тие долги ноќи, кога тишината е најгласна, во срцата на родителите се провлекува една тешка, тивка мисла: „Дали можев да направам повеќе? Дали нешто пропуштив?“. Слушнете ме внимателно сега, со сета грижа на пастирското срце. Тој глас на вината не доаѓа од Бога. Бог не е судија кој чека да најде грешка во вашата грижа. Вие бевте, и останувате, прекрасни родители кои му дадоа на Бен свет исполнет со патувања, со поддршка, со љубов што ретко се гледа. Болеста што го однесе беше како бура што доаѓа од нигде, надвор од контролата на секој човек, надвор од моќта на која било медицина или родителска прегратка. Вие не сте виновни. Немате што да си простувате, бидејќи дававте сè што имавте, до последниот здив. Оставете го тој камен на вината пред олтарот на Господа; тој никогаш не ви припаѓаше.

И токму кога Јов е најдлабоко во својата мака, кога се чини дека сè е загубено, тој изрекува една од најмоќните реченици во целото Свето Писмо, зборови што се врежани како со железо во карпа: „Но јас знам дека мојот Изкупувач е жив, и дека тој последен ќе застане над правта... И покрај тоа што моето тело се распаѓа, од телото свое ќе го видам Бога“. Ова е пресвртот. Ова е светлината што влегува во темната соба. Јов не добива логични одговори од своите пријатели, но добива нешто многу поголемо — добива уверен поглед кон Живиот Бог. Бен живееше со таа иста увереност, во својата нежност и во онаа подготвеност да даде сè што има за другите. Се сеќавате ли кога, на само петнаесет години, тој сакаше да ја понуди целата своја заштеда за да му помогне на чичко Вилијам? Тој никогаш не ја скрши таа касичка — тоа не беше потребно — но самата понуда, таа чистота на срцето кое е подготвено да се испразни за да му помогне на друг, е слика на самите ангели. Бен беше такво дете; неговото срце беше секогаш отворено, секогаш подготвено да даде.

Во денешното Евангелие, Исус ги испраќа своите ученици во парови, велејќи им: „Во која и да влезете куќа, прво велете: 'Мир на овој дом!'“. Ова е пораката што денес паѓа врз вашиот дом, Алан и Тао. Исус ви носи мир. Тој мир не значи дека болката исчезнува преку ноќ, туку дека во средината на таа болка, вие не сте сами. Бен е во тој мир. Тој сега е во онаа небесна татковина каде што секој здив е лесен, каде што сите соништа за летање се остварени во присуство на Создателот. Сетете се на онаа прекрасна надеж што ни ја оставија Свети Фрањо и Света Тереза — дека малите работи правени со голема љубов го отвараат небото. Бен ги правеше своите мали работи секој ден: со својата насмевка, со своите приказни за авионите, со почитта кон мајка му и татко му.

Рајан, драг брате, ти си она живо продолжение на таа радост. Твојот брат те гледа со гордост. Не плаши се да учиш, да се смееш, да отидеш напред и да ги оствариш соништата што ги делевте. Ти не си сам; ти ја носиш неговата топлина во своето срце. И за сите вас кои слушате во овој момент, кои носите свој тежок крст, кои имате празно место на трпезата — знајте дека Бог ве гледа во секоја солза. Тој не ја заборава ниту една ваша болка.

Кога ќе излезете оттука денес, не барајте големи теории за страдањето. Направете само едно едноставно дело на добродворност во името на Бен — испуштете една рака помош до некој што е во неволја, подарете насмевка на дете, бидете милостиви кон самите себе. Прегрнете се дома. И кога ноќта ќе се спушти, погледнете кон ѕвездите и запомнете: Бен е во светлината, чекајќи го она време кога сите заедно повторно ќе бидеме собрани во совршениот мир на нашиот Господ. Амин.