Дваесет и седма недела низ годината

Замислете го Бен како седи пред својот компјутер, длабоко нурнат во светот на кодот. Тој не гледа само редови од букви и бројки; тој гледа структура, гледа логика, гледа можност да се изгради нешто што ќе функционира, нешто што ќе биде корисно за другите. Оваа негова способност да ја види убавината во сложеноста, да ја разбере архитектурата на еден софтвер како што ја разбираше архитектурата на еден авион, беше дел од неговиот прекрасен ум. Но, она што нè допира најдлабоко, три месеци по неговото заминување, не е само неговата генијалност, туку онаа тивка, постојана нежност со која тој се однесуваше кон светот. Тој беше како лоза што не бараше многу за себе, а даваше плод на љубовта толку изобилно што сè уште нè храни.

Во денешното прво читање, пророкот Исаија ни раскажува за лозјето на еден пријател. Тоа е лозје за кое е направено сè: исчистено од камења, засадено со најдобри лози, опремено со кула и преса. Сопственикот очекува плод, но лозјето дава диво грозје. Оваа слика нè повикува да застанеме пред прашањето: што очекува Бог од нас? Не очекува ли Тој плодови на љубовта, правдата и мирот, откако Тој самиот нè опкружи со Својата грижа и благодат? Бен беше таков плод. Тој беше засаден во љубовта на Алан и Тао, негуван со внимание и поддршка, и тој одговори со живот кој беше исполнет со почит и доброта. Тој беше момче кое, без да биде поттикнато, сакаше да ја понуди целата своја заштеда за да му помогне на својот чичко кој страдаше. Тој не ја скрши таа касичка – тоа не беше потребно – но самата понуда, таа чистота на срцето кое е подготвено да се испразни за да му помогне на друг, е слика на самите ангели. Тоа беше Бен: лоза што даваше сладок плод во светот кој често е сув и трнлив.

Сепак, не можеме да ја игнорираме болката што ја носиме. Знам дека за многумина од вас, особено за родителите на Бен, прашањето „зошто“ сè уште одекнува во тишината на домот. Понекогаш, кога сонцето ќе зајде и ноќта ќе стане долга, во срцето се провлекува една тешка, тивка мисла: „Дали можев да направам повеќе? Дали пропуштив нешто?“. Слушнете ме добро: тој глас на вината не доаѓа од Бога. Бог не е судија кој чека да најде грешка во вашата грижа. Вие бевте, и останувате, прекрасни родители кои му дадоа на Бен свет исполнет со патувања, со поддршка, со љубов што ретко се гледа. Болеста што го однесе беше како бура што доаѓа од нигде, надвор од контролата на секој човек, надвор од моќта на која било медицина или родителска прегратка. Вие не сте виновни. Немате што да си простувате, бидејќи дававте сè што имавте, до последниот здив. Оставете го тој камен на вината пред олтарот на Господа; тој никогаш не ви припаѓал. Некои болки во овој свет доаѓаат без вина, без причина што човекот може да ја спречи. Бог не ве обвинува, и затоа не смеете ни вие самите да се обвинувате.

Во Евангелието, Исус зборува за лозарите кои го отфрлија синот на сопственикот, мислејќи дека така ќе го присвојат наследството. Но, Исус го менува правецот: „Каменот што го отфрлија ѕидарите, стана аголен камен“. Ова е пресвртот што ни е потребен. Она што светот го смета за загуба, Бог го претвора во темел. Животот на Бен, иако кратко траеше, не е загубен. Тој стана дел од темелот на љубовта што сега ве држи, љубов која ве поврзува со небото. Тој сега е во „Банкетот на Небесата“, заедно со свети Карло Акутис, во една заедница на млади души кои го гледаат лицето на Отецот. Тој не е далеку; тој е во срцето на она што е вечно.

Рајан, ти си помладиот брат. Ти си оној кој ја носи светлината на Бен во светот. Не плаши се да бидеш радосен. Твојот брат те гледа од височините и се радува на секој твој успех, на секоја твоја насмевка. Ти си дел од неговото наследство. Продолжи да сонуваш, продолжи да учиш, продолжи да живееш со онаа љубопитност што ја делевте. Ти не си сам; ти ја носиш неговата топлина во себе. Кога ќе погледнеш кон небото, знај дека Бен те гледа со онаа иста насмевка со која те гледаше додека заедно ги истражувавте авионите или додека се смеевте на приказните на тато. Ти си неговиот глас овде на земјата.

И за сите вас кои слушате од далеку, кои носите свој тежок крст, знајте дека Бог ве гледа. Тој не ја заборава ниту една ваша солза. Не барајте големи одговори денес. Доволно е само да го предадете своето срце на Бога, како што Бен го предаваше своето секој ден преку својата доброта и почит. Кога ќе излезете од оваа молитва, направете едно мало дело на љубов во името на Бен. Бидете нежни кон себе. И кога ноќта ќе стане тивка, погледнете кон небото и знајте: Бен е таму, чекајќи го денот кога сите заедно повторно ќе бидеме собрани во совршениот мир на нашиот Господ. Нека ангелите ве чуваат, нека ве тешат и нека ве водат по патот на вечноста. Амин.