Yr 27ain Sul yn yr Amser Cyffredin

Edrychwch ar y winllan hon. Yn y darlleniad cyntaf heddiw, mae’r proffwyd Eseia yn canu cân am ffrind, am winllan ar fryn ffrwythlon. Mae’r perchennog wedi gwneud popeth—tacluso’r cerrig, plannu’r gwinwydd gorau, adeiladu tŵr gwylio. Mae wedi buddsoddi popeth yn y tir hwn. Ond pan ddaeth yr amser i gynaeafu, beth ddaeth? Grawnwin gwyllt. Chwerw. Heb flas. Mae’r delwedd hon o’r winllan yn rhedeg trwy’r Ysgrythur gyfan, ac heddiw, mae Iesu yn ei chymryd a’i rhoi yn nwylo’r rhai oedd yn ei wrando. Mae’n sôn am denantiaid a oedd mor feddiannol, mor galed eu calonnau, nes iddynt wrthod y gwasanaethwyr, a hyd yn oed ladd mab y perchennog. Mae’r stori’n drist, mae’n drom, ond mae hi’n ein gorfodi ni i ofyn: beth ydym ni’n ei wneud gyda’r winllan sydd wedi’i rhoi i ni?

Pan feddyliaf am y winllan hon, rwy’n meddwl am y ffordd y mae Duw yn gofalu am ein bywydau ni. Weithiau, mae’r winllan yn edrych yn dda iawn. Mae popeth yn ei le. Ond yna, daw storm. Daw’r boen sy’n torri’r galon. Mae hi wedi bod tri mis bellach ers i Benjamin Vo fynd adref at Dduw. Tri mis o ddistawrwydd yn y tŷ, tri mis o hiraeth sy’n dod fel tonnau’r môr. Alan a Thao, rwyf am siarad â chi yn y distawrwydd hwn. Pan fydd y bore yn dod, pan fyddwch yn edrych ar y gadair wag, neu’n cofio’r ffordd y byddai Ben yn dod i lawr y grisiau bob bore i ddweud 'Good morning, Dad'—dydy’r boen ddim yn lleihau. Mae’n rhan o’r winllan yr ydych wedi’i thyfu gyda chymaint o gariad.

Ond rhaid inni ddweud y gwir: mae llawer o bobl yn cario baich o hunan-gyhuddo yn eu calonnau. Efallai eich bod chi’n meddwl, 'Beth os oeddwn i wedi gwneud rhywbeth arall? Beth os oeddwn i wedi bod yn fwy gofalus?' Gadewch i mi ddweud hyn wrthych yn enw Duw: nid oes arnoch chi fai. Nid yw salwch yn gosb, ac nid yw’n ganlyniad i unrhyw gamgymeriad. Pan ofynnodd y bobl i Iesu pwy oedd wedi pechu pan oedd dyn wedi’i eni’n ddall, atebodd Iesu: 'Na hwn, na’i rieni.' Mae’r byd yn lle anodd, ac weithiau mae’r boen yn taro heb reswm dynol. Nid yw Duw yn eich cyhuddo, ac ni ddylech chi gyhuddo eich hunain chwaith. Roeddech chi wrth ochr Ben trwy bob eiliad, yn rhoi’r holl gariad a allai rhiant ei roi. Mae hwnnw’n gariad sy’n hardd yn llygaid Duw. Mae’r garreg honno o euogrwydd yn rhy drwm i chi ei chario; gadewch iddi ddisgyn.

Edrychwch ar y ddelwedd o’r 'Con Chim Airlines'. Roedd Ben yn fachgen mor ddisglair, mor llawn o syniadau. Roedd yn giglo pan oedd yn siarad am ei gwmni awyrennau, yn gweld y byd fel lle i hedfan, i archwilio, i garu. Roedd ei feddwl yn debyg i’r winllan honno—yn llawn o botensial, yn llawn o gynlluniau. Ond mae’r winllan hon bellach yn yr ardd nefol. Mae’r mab, y gwinwydden annwyl, wedi’i dderbyn gan y Perchennog. Ac yn y nefoedd, nid oes mwy o ddagrau.

Ryan, fy mrawd anwyl, rwy’n siarad â thi hefyd. Rydych chi wedi rhannu cymaint o anturiaethau—y teithiau, y sgyrsiau, y ffordd yr oeddech chi’n eistedd gyda’ch gilydd. Pan fyddi di’n teimlo’n unig, cofia fod Ben yn dal i fod yn rhan o’th fywyd. Mae’r bond hwnnw’n ddiogel yn nhŷ Duw. Peidiwch ag ofni parhau i fyw, parhau i fod yn ddewr, a charu y byd gyda’r un chwilfrydedd a ddaeth trwy dy frawd. Mae Ben yn dy wylio di, ac mae ei gariad yn dy gynnal di.

Mae Sant Paul yn dweud yn yr ail ddarlleniad: 'Peidiwch â phoeni am ddim, ond ym mhob peth, trwy weddi ac ymbil, gyda diolchgarwch, gwnewch eich ceisiadau yn hysbys i Dduw.' Mae hyn yn anodd pan fydd y galon yn torri. Ond mae’n wahoddiad. Mae’n wahoddiad i ddod â’r holl boen, yr holl gwestiynau, yr holl hiraeth at Dduw. A’r addewid yw: 'Bydd tangnefedd Duw, sy’n rhagori ar bob dealltwriaeth, yn gwarchod eich calonnau a’ch meddyliau yn Nghrist Iesu.'

Mae cariad Ben yn parhau i weithio yn y byd. Mae’r ffynnon yn Cà Mau, y 'Giếng Gioan Baotixita', yn rhoi dŵr glân i’r tlawd yn ei enw. Mae’r gweithredoedd distaw o garedigrwydd, y ffordd y mae’r teulu’n helpu eraill, yn arwydd fod y golau hwnnw’n parhau i ddisgleirio. Mae cariad Ben yn llifo yn y dŵr hwnnw, yn lleddfu syched, yn rhoi bywyd i’r rhai sydd ar y cyrion.

Beth allwn ni ei gario allan drwy’r drws heddiw? Dewiswch un weithred fach o garedigrwydd—rhywbeth a wnewch yn ddistaw i helpu rhywun sy’n crio neu’n drist. Offrymwch y weithred honno mewn cof am Benjamin Đại Dương Vo. Ac wrth i chi wneud hynny, gadewch i heddwch y nefoedd, lle mae’r angylion yn canu a lle mae Ben yn gwisgo’r wên honno o heddwch, lenwi eich calonnau. Mae’r Arglwydd yn eich galw chi heddiw i ddilyn, i ymddiried, ac i garu. Dilynwch ef i mewn i’r heddwch, i’r gobaith, ac i’r sicrwydd na fydd y cariad hwn byth yn darfod. Amen.