Yn enw'r Tad, a'r Mab, a'r Ysbryd Glân. Amen. Bendith a heddwch Duw ein Tad a'n Harglwydd Iesu Grist fyddo gyda chwi oll heddiw.
Arglwydd, trugarha wrthym. Crist, trugarha wrthym. Arglwydd, trugarha wrthym.
Mae'r darlleniadau heddiw yn ein gwahodd i edrych ar y byd nid fel lle o ddryswch, ond fel lle sydd wedi'i seilio ar wirionedd sy'n parhau. Mae'r Apostol Ioan yn ysgrifennu at y 'Foneddiges etholedig', gan ddweud: 'Llawenheais yn fawr o gael rhai o'ch plant yn cerdded yn y gwirionedd.' Pan feddyliaf am Benjamin Vo, mae'r geiriau hyn yn taro tant dwfn. Nid oedd Ben yn fachgen a oedd yn cerdded yn y gwirionedd yn unig; roedd yn fachgen a oedd yn ymgorffori chwilfrydedd pur, calon a oedd yn chwilio am ystyr yn y byd hwn, a chariad a oedd yn llifo'n naturiol o'i ysbryd. Cofiwch y bachgen hwnnw a oedd yn gallu llywio byd technoleg AWS gyda'r un rhwyddineb ag y byddai'n mwynhau awyrennau, yn enwedig ei 'con chim airlines' annwyl. Roedd yn byw gyda'r math hwnnw o ddisgleirdeb a oedd yn gwneud i bawb o'i gwmpas deimlo bod rhywbeth hardd, rhywbeth 'gwir', yn digwydd.
Ond rhaid inni fod yn onest am y ffordd y mae'r Efengyl yn siarad â ni heddiw. Mae Iesu yn ein rhybuddio am ddyddiau Noah a Lot. Mae'n sôn am bobl yn bwyta, yn yfed, yn prynu, ac yn gwerthu—pobl yn byw eu bywydau bob dydd, heb sylwi ar y newid mawr sy'n dod. Mae'n ddelwedd o'r hyn sy'n dros dro yn erbyn yr hyn sy'n dragwyddol. Mae Iesu yn dweud: 'Cofiwch wraig Lot.' Pam? Oherwydd ei bod hi'n edrych yn ôl. Roedd ei chalon yn gysylltiedig â'r hyn yr oedd hi wedi'i adael ar ôl, yn hytrach na'r dyfodol yr oedd Duw yn ei gynnig. Mae hiraeth yn rhan naturiol o fod yn ddynol. Alan, Thao, Ryan—rydw i'n gwybod bod yr hiraeth hwnnw'n gallu bod fel cysgod sy'n eich dilyn chi ym mhobman. Pan fyddwch chi'n meddwl am y teithiau i Tokyo neu Seoul, neu'r foment honno pan oedd Ben yn gwisgo ei wisg Halloween yn Star Wars, mae'n hawdd edrych yn ôl. Ond mae Iesu yn ein gwahodd i beidio â chael ein dal gan yr hiraeth hwnnw, ond i dderbyn y gwirionedd bod y bywyd a oedd gan Ben yn rhan o rywbeth llawer mwy.
Mae'r 'trobwynt' yn yr Efengyl yn dod yn y geiriau hyn: 'Pwy bynnag sy'n ceisio cadw ei fywyd, fe'i colliff, ond pwy bynnag sy'n ei golli, fe'i harbed.' Mae hyn yn swnio'n groes i'n synnwyr dynol, ond meddyliwch am Benjamin. Nid oedd Ben yn byw i 'gadw' ei hun; roedd yn byw i roi. Cofiwch y foment honno pan ddywedodd Ben, yn ei ddealltwriaeth ifanc, ei fod yn barod i roi ei holl gynilion i helpu ei ewythr William. Ni thorrodd y blwch erioed, ni ddefnyddiwyd yr arian, ond y cynnig—y gweithred o gariad di-hid—dyna oedd ei wir hunaniaeth. Roedd Ben yn byw yn y 'gwirionedd' y mae Ioan yn sôn amdano. Roedd yn byw yn y ffordd y mae Crist yn ein galw ni i fyw: yn agored, yn garedig, ac yn barod i roi popeth.
Ryan, rwy'n siarad â thi heddiw. Rydych chi a Ben wedi rhannu cymaint o eiliadau o chwerthin a breuddwydion. Pan fyddi di'n teimlo'n unig, neu pan fydd y cof yn mynd yn ôl at y teithiau a'r chwerthin a rannoch, cofiwch nad yw dy frawd wedi diflannu. Mae ei wên, ei chwilfrydedd, a'r cariad hwnnw sy'n cysylltu'r teulu hwn yn parhau i ddisgleirio. Parha i fod yn ddewr, parha i edrych ar y byd gyda'r un chwilfrydedd a chariad a ddaeth mor naturiol iddo ef. Mae Ben yn edrych i lawr arnat ti gyda balchder mawr. Mae'n aros amdanoch chi, ac mae'n rhan o'r wledd y mae Duw yn ei baratoi. I'r rhai ohonoch sy'n gwrando heddiw, ac sy'n cario baich hiraeth yn eich calonnau, rwyf am ddweud hyn wrthych yn dyner iawn: nid ydych ar ben eich hun. Rydych chi wedi caru gyda'r holl gariad sy'n bosibl i galon ddynol ei ddal. Mae'r cariad hwnnw wedi'i dderbyn yn llwyr gan Dduw, ac mae'n parhau i fyw yn ei bresenoldeb. Mae ef yn ddiogel yn nhŷ'r Tad, yn y man lle nad oes mwy o hiraeth, dim ond llawenydd pur, tra bod ei gof yn parhau i ddwyn ffrwyth yma ar y ddaear drwy bob gweithred o garedigrwydd y gwnewch chi yn ei enw. Mae'r cariad hwnnw yn llifo fel dŵr byw, yn union fel y ffynnon a adeiladwyd yn ei enw i helpu'r rhai sydd mewn gwir angen, gan sicrhau bod ei gariad yn parhau i ddyfrhau'r ddaear. Mae'r wledd yn barod, ac mae'r cariad yn dragwyddol.
Beth allwn ni ei gario allan drwy'r drws heddiw? Cymerwch un foment i wneud gweithred fach o garedigrwydd ddistaw i rywun arall mewn cof am Benjamin. Efallai mai gair caredig yw hwnnw, efallai mai gweddi ddistaw dros rywun arall, efallai mai dim ond bod yn bresennol i rywun sy'n dioddef. Mae'r holl weithredoedd hyn yn rhan o'r dorf o saint y mae Crist yn ei ddal at ei gilydd. Ac wrth i chi gamu allan i olau y dydd, gadewch i heddwch Duw—yr hwn sy'n casglu ei blant dan ei adenydd—lenwi eich calonnau. Mae'r cariad hwnnw yn ddiogel, ac mae Ben yn aros amdanoch chi, yn gwenu o'r nefoedd. Mae'r wledd yn barod, ac mae'r cariad yn dragwyddol. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Ar orchymyn y Gwaredwr ac wedi ein ffurfio gan ddysgeidiaeth ddwyfol, fe hyfwn ddweud:
Ein Tad, yr hwn wyt yn y nefoedd, sancteiddier dy Enw; deled dy deyrnas; gwneler dy ewyllys, ar y ddaear megis yn y nefoedd. Dyro i ni heddiw ein bara beunyddiol; a maddau i ni ein dyledion, megis y maddeuwn ninnau i’n dyledwyr; ac nac arwain ni i brofedigaeth, eithr gwared ni rhag drwg. Amen.
Bendithied Duw y Tad, y Mab, a'r Ysbryd Glân ni oll, a chadwed ein calonnau yn ei heddwch. Ewch mewn heddwch.
✝ Boed i Dduw Hollalluog eich bendithio: Y Tad, a’r Mab, a’r Ysbryd Glân. Amen.