Sa ngalan ng Ama, at ng Anak, at ng Espiritu Santo. Sumainyo ang kapayapaan ng ating Panginoong Hesukristo na nagbibigay ng liwanag sa ating kadiliman.
Panginoon, patawarin Mo kami sa aming kakulangang magtiwala sa Iyong pag-ibig. Panginoon, kaawaan Mo kami. Kristo, patawarin Mo kami sa aming pag-aalala sa mga bagay na lumilipas. Kristo, kaawaan Mo kami. Panginoon, patawarin Mo kami sa aming pag-aalinlangan sa Iyong pangako ng buhay na walang hanggan. Panginoon, kaawaan Mo kami.
May mga sandali sa buhay na ang ating mga mata ay nakapako sa mga bagay na nakikita natin sa ating paligid—ang mga gamit sa bahay, ang mga proyektong hindi natapos, ang mga listahan ng dapat gawin para sa susunod na araw. Sa ating Ebanghelyo ngayon, inilalarawan ni Hesus ang mga tao sa panahon ni Noe at ni Lot. Sila ay abala sa pagkain, pag-inom, pagbili, pagtatayo, at pagpapakasal. Walang masama sa mga gawaing ito; ang mga ito ay bahagi ng buhay. Ngunit ang babala ni Hesus ay hindi tungkol sa mga gawain mismo, kundi tungkol sa kung saan nakalagak ang ating puso. Sila ay naging abala sa mga bagay na lumilipas, hanggang sa ang sandali ng pagdating ng Anak ng Tao ay dumating nang hindi nila inaasahan.
Isipin ninyo ang isang batang lalaki na ang isipan ay laging nakatingin sa malayo, sa mga ulap kung saan lumilipad ang mga Boeing 737. Si Benjamin Vo ay hindi lamang isang henyo sa teknolohiya o isang batang mahusay sa matematika. Siya ay isang bata na ang puso ay laging handang magbigay. Naaalala ninyo ang pangarap niyang 'Con Chim Airlines'? Ang bawat pagbanggit niya rito ay may kasamang giggles at ngiti. Iyon ay hindi lamang basta laro; iyon ay ang pagpapahayag ng isang kaluluwang malaya, isang batang ang paningin ay laging nakatuon sa mas malawak na abot-tanaw. Si Ben ay hindi nakakulong sa mga materyal na bagay; ang kanyang buhay ay isang paglalakbay, isang paglipad patungo sa isang destinasyong mas dakila kaysa sa anumang nakikita ng ating mga mata.
Kailangan nating sabihin ang totoo bago natin hanapin ang kaginhawaan. Limang buwan na ang nakalilipas mula nang magbago ang takbo ng inyong mga araw, Alan at Thao. Alam ko ang bigat ng katahimikan sa inyong tahanan. Alam ko ang mga sandali na ang inyong mga isipan ay nagbabalik sa mga nakaraang araw, sinusubukang hanapin kung mayroon pa sanang nagawa, kung mayroon bang nakaligtaan. Kaya nais kong sabihin ito sa inyo nang buong lambot at linaw: huwag ninyong parusahan ang inyong sarili sa pamamagitan ng maling sisihin. Ang paglisan ni Benjamin ay hindi bunga ng anumang pagkukulang, anumang maling hakbang, o anumang bagay na inyong nagawa o hindi nagawa. Ang karamdaman ay kailanman hindi parusa mula sa Diyos; ito ay isang mabigat na pasanin na dumating nang walang babala, lampas sa ating kakayahang pigilan o kontrolin. Walang labis na pag-aalaga, walang minutong pagbantay ang nakapagpabago sana sa hantungan ng isang katawan na napagod. Kayo ay naging tapat, mapagmahal, at buong-pusong mga magulang. Huwag ninyong hayaan ang guilt na nakawin ang mga magagandang alaala na inyong itinatag kasama si Ben. Kayo ay inosente sa sakit na ito, at ang Diyos ay hindi kailanman nag-aakusa sa inyo. Huminga kayo. Payagan ang inyong mga sarili na magdalamhati nang walang mabigat na pasanin ng sisihin.
Sa unang pagbasa, sinabi ni San Juan: 'Ang sinumang hindi nananatili sa aral ni Kristo ay walang Diyos; ang nananatili sa aral ay may Ama at Anak.' Ang pananatili ay hindi nangangahulugan ng pagiging estatwa. Ito ay ang paglakad sa katotohanan. Si Ben ay lumakad sa katotohanang iyon. Ang kanyang pagnanais na ibigay ang kanyang buong alkansya para sa kanyang Uncle William ay hindi isang transaksyon; ito ay isang pag-ibig na nagmumula sa puso ng isang batang nakakaintindi kung ano ang tunay na mahalaga. Hindi niya kailangang basagin ang piggy bank, hindi niya kailangang ilabas ang bawat barya. Ang alok mismo—ang pagiging handang ibigay ang lahat—ang siyang nagpapakita ng kanyang pagiging tunay na alagad ni Kristo.
Ang Ebanghelyo ay nagbabala: 'Alalahanin ang asawa ni Lot.' Siya ay lumingon sa likod, sa mga bagay na naiwan, at siya ay nawala. Minsan, ang ating dalamhati ay nagiging parang paglingon sa likod, pagpilit na hawakan ang mga alaala na kailangan na nating bitawan upang makapagpatuloy. Ang pag-ibig ni Ben ay hindi nakakulong sa nakaraan. Ang kanyang pag-ibig ay buhay, dumadaloy sa 'Well of Love' sa Cà Mau, nagbibigay ng buhay sa mga taong hindi man lang niya nakilala. Si Ben ay hindi nawala; siya ay nauna lamang sa atin sa paglipad.
Ryan, anak, alam ko kung gaano mo kamahal ang iyong kuya. Alam ko ang mga sandali na tinitingnan mo ang mga bagay na iniwan niya—ang mga laro, ang mga eroplano, ang mga kwento ng inyong paglalakbay. Huwag kang matakot na magpatuloy sa buhay. Si Ben ay hindi nawala; siya ay nagbago lamang ng tirahan, at ngayon ay naghihintay sa iyo sa kabilang panig ng hangganan, kasama ng mga anghel sa 'Banquet of Heaven.' Ang iyong mga hakbang ngayon ay patuloy na daluyan ng kanyang liwanag. Ikaw ay bahagi ng pundasyong ito, at ang iyong pag-iral ay ang pagpapatuloy ng kanyang ngiti.
Ang pag-ibig ay hindi nawawala sa kamatayan. Ang pag-ibig ay nagbabago ng anyo. Tulad ng isang eroplano na lumilipad sa kabila ng ulap, hindi natin ito nakikita, ngunit alam nating naroon ito, patungo sa destinasyon ng kapayapaan. Ang Diyos ay hindi malayo; Siya ay nasa bawat paghinga, sa bawat paggising, at sa bawat alaala na nagpapangiti sa inyo sa kabila ng hapdi. Manatili kayong matatag, dahil ang inyong pundasyon ay matatag, at ang inyong pag-asa ay nakaugat sa kawalang-hanggan. Sa susunod na makakita kayo ng isang eroplano sa langit, huwag ninyong tingnan ito bilang paglayo. Tingnan ninyo ito bilang isang yakap mula sa langit—isang paalala na ang pag-ibig ni Ben ay patuloy na lumilipad, at balang araw, ang lahat ng ating mga luha ay papahirin ng Kanyang mga kamay. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
🕯 Sindihan ang sarili mong panalangin sa pader ng panalangin →
Sa tagubilin ng ating Tagapagligtas at turo ng Diyos, ipahayag natin nang buong lakas ng loob:
Ama Namin, sumasalangit Ka, sambahin ang ngalan Mo. Mapasaamin ang kaharian Mo, Sundin ang loob Mo dito sa lupa para nang sa langit. Bigyan Mo kami ngayon ng aming kakanin sa araw-araw, At patawarin Mo kami sa aming mga sala, Para nang pagpapatawad namin sa nagkakasala sa amin. Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso, At iadya Mo kami sa lahat ng masama. Amen.
Nawa'y pagpalain tayo ng Panginoon, ingatan tayo sa lahat ng panganib, at patnubayan tayo patungo sa buhay na walang hanggan. Amen.
✝ Pagpalain nawa kayo ng makapangyarihang Diyos: Ama, at Anak, at Espiritu Santo. Amen.