Mga minamahal kong kapatid, magandang araw sa ating lahat. Sa ngalan ng Ama, at ng Anak, at ng Espiritu Santo. Amen.
Panginoon, maawa ka sa amin. Kristo, maawa ka sa amin. Panginoon, maawa ka sa amin.
May mga umaga na ang mundo ay gising na bago pa man natin buksan ang ating mga mata. Naririnig mo ang yabag sa pasilyo, ang tunog ng tsaa na isinasalin sa tasa, o kaya ay ang simpleng katahimikan na naiwan ng isang taong kailanman ay hindi na muling daraan sa pintuang iyon. Apat na buwan na ang lumipas mula nang tawagin ng Diyos si Benjamin pabalik sa Kanyang tahanan—apat na buwan ng pag-aaral kung paano huminga sa isang mundong nabago ang himig.
At sa gitna ng katahimikan na iyon, naririnig natin ang mga salita ni San Pablo sa ating unang pagbasa ngayon, na bumubulong sa atin mula sa malayo at sabay ding tumatama sa ating balat tulad ng unang simoy ng hangin: 'Hinihiling ko sa inyo na lumakad kayo nang totoo sa tawag na tinanggap ninyo, nang may buong kababaang-loob at kaamuan, nang may pagtitiis, nagtitiis sa isa't isa sa pag-ibig.' Isang panawagan para sa pagkakaisa, para sa pagkakaugnay. Ngunit paano ka magkakaisa sa isang mundong ang kalahati ng iyong puso ay nasa langit na?
Kailangan nating titigan nang maigi ang isang simpleng larawan, tulad ng ginagawa ng mga taong nagmamahal nang tapat. Isipin ninyo si Ben—hindi ang sakit, kundi ang batang lalaki na nakatayo kasama ang kanyang nakababatang kapatid na si Ryan sa isang simpleng araw sa kusina, habang nag-aayos para sa isang maliit na salu-salo. O kaya ay ang kanyang ngiti habang hawak ang isang kahon ng cereal sa grocery store, o ang kanyang mga mata na laging nagniningning tuwing pinag-uusapan ang kanyang mga pangarap sa eroplano, ang kanyang minamahal na 'Con Chim Airlines'. Isang batang may talino na higit sa kanyang edad, isang henyo sa teknolohiya at lohika, ngunit ang pinakamagandang bahagi ng kanyang pagkatao ay hindi ang kanyang utak kundi ang kanyang maamong puso. Naaalala ba ninyo ang sandaling iyon nang sabihin niya nang buong katapatan na nais niyang ibigay ang kanyang buong piggy bank para kay Uncle William na maysakit? Hindi niya binasag ang alkansya; hindi na kailangan. Ang mahalaga ay ang alok—isang labinlimang taong gulang na batang lalaki na handang ibigay ang lahat nang walang pasubali.
Ngunit alam ko, Alan at Thao, na sa mga sandaling ito, ang mga alaala ay may dalang mabigat na tanong. May mga gabing ang pighati ay bumabalik hindi bilang isang alaala kundi bilang isang paratang sa sarili. 'May nakaligtaan ba ako? May nagawa ba akong mali?' Hayaan ninyong sabihin ko ito sa inyo ngayon nang may buong linaw at kapayapaan sa harap ng Diyos: Absolbado kayo. Ang bigat ng pag-aalaga sa isang anak na lumalaban ay hindi kailanman nagdala ng pagkukulang. Ang Diyos ay hindi kailanman naghahanap ng kasalanan sa mga pusong nagmahal hanggang sa huling hininga. Ang sakit na inyong nararamdaman ay hindi parusa; ito lamang ang katotohanan ng pagmamahal na labis na nag-iwan ng bakas.
At dito lumalakbay ang Ebanghelyo ngayong araw, dumarating tulad ng isang matalas na paalala mula kay Hesus sa mga taong marunong tumingin sa langit upang hulaan ang ulan ngunit hindi kayo marunong bumasa sa kasalukuyang panahon. Bakit hindi ninyo hatulan sa inyong sarili kung ano ang tama? Sabi ni Hesus na kung ikaw ay patungo sa hukom kasama ang iyong kalaban, magsikap kang makipagkasundo sa daan. Isang paanyaya sa pagpapatawad sa sarili, sa pagpapatawad sa bigat ng mundo, sa pag-aalis ng mga tanikala ng hinuha na pumipigil sa inyong magpatuloy.
Ryan, anak, narito ang iyong kuya. Ang bawat laro ninyo sa likod ng sasakyan, ang bawat tawanan ninyo sa ilalim ng higanteng dragon sa Harry Potter exhibition, ang mga iyon ay hindi nabura. Si Ben ay nanatili sa iyong ngiti, sa iyong paglaki. Huwag kang matakot na mabuhay nang buong tapang, dahil may isang kapatid na nagmamatyag sa iyo mula sa itaas, masaya sa bawat hakbang na iyong ginagawa.
Sa inyong lahat na nakikinig ngayong araw, lalo na sa mga pamilyang may mabibigat na krus at sa mga batang nagdurusa sa katahimikan: hindi kayo nag-iisa. Ang Diyos na tumawag kay Benjamin ay Siyang ding yumakap sa inyo ngayong gabing ito.
Sa inyong pag-uwi, may isang munting bagay na maaari ninyong gawin: sa susunod na makakita kayo ng eroplano na lumilipad sa kalangitan, o makarinig ng isang simpleng pagtawa sa loob ng tahanan, huwag ninyong tingnan ang kawalan. Tingnan ninyo ang langit, at sabihin nang may kapayapaan sa puso: 'Salamat, Panginoon, sa pagpapahiram sa amin ng isang anghel.' Si Ben ay payapa na, at ang kanyang pagmamahal ay patuloy na dumadaloy sa ating mundo. Manatili kayong matatag. Ang Diyos ay kasama ninyo ngayon at magpakailanman. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
🕯 Sindihan ang sarili mong panalangin sa pader ng panalangin →
Sa tagubilin ng ating Tagapagligtas at turo ng Diyos, ipahayag natin nang buong lakas ng loob:
Ama Namin, sumasalangit Ka, sambahin ang ngalan Mo. Mapasaamin ang kaharian Mo, Sundin ang loob Mo dito sa lupa para nang sa langit. Bigyan Mo kami ngayon ng aming kakanin sa araw-araw, At patawarin Mo kami sa aming mga sala, Para nang pagpapatawad namin sa nagkakasala sa amin. Huwag Mo kaming ipahintulot sa tukso, At iadya Mo kami sa lahat ng masama. Amen.
Pagpalain kayo ng makapangyarihang Diyos, ang Ama, ang Anak, at ang Espiritu Santo, ngayon at magpakailanman. Amen.
✝ Pagpalain nawa kayo ng makapangyarihang Diyos: Ama, at Anak, at Espiritu Santo. Amen.