Oddiy vaqtning yigirma to‘qqizinchi haftasi, juma

Tasavvur qiling, qishloq yo‘lida ketayotgan bir odam. U osmonga qaraydi, bulutlarning shakliga, shamolning yo‘nalishiga diqqat qiladi. U yomg‘ir yog‘ishini yoki jazirama issiq kelishini oldindan biladi. U tabiatning belgilarini o‘qishda mohir. Lekin Iso bugun bizga shunday deydi: «Sizlar yer va osmonning ko‘rinishini talqin qilishni bilasizlar, nega hozirgi zamonni talqin qila olmaysizlar?»

Bu savol shunchaki tanbeh emas. Bu bizning ko‘zlarimizni ochishga bo‘lgan da’vatdir. Biz ko‘pincha hayotimizdagi tashqi hodisalarga, muammolarga, rejalarga shunchalik berilib ketamizki, o‘sha rejalarning ortida turgan Ilohiy Irodani ko‘rmay qolamiz. Biz «yomg‘ir yog‘adi» deb aytishga o‘rganib qolganmiz, lekin «Xudo hozir nima demoqda?» degan savolni berishni unutamiz.

Keling, shu yerda bir tasvirni, bir hayotiy haqiqatni ushlab turaylik: Benjamin Vo — Ben — va uning o‘sha cheksiz qiziqishi. U samolyotlarni, ayniqsa Boeing 737 ni shunchalik yaxshi ko‘rardiki, u shunchaki samolyotning modelini emas, balki uning qanday qilib o‘sha balandlikka ko‘tarilishini, o‘sha murakkab muhandislik sirini tushunishga intilardi. Uning otasi bilan birga aeroportlarda o‘tkazgan o‘sha soatlari, u yaratgan GitHub repozitoriylaridagi kodlar, uning o‘z orzusidagi «Con Chim Airlines» haqidagi o‘sha shirin gigirlashlari... bularning hammasi Benning dunyoni anglashga bo‘lgan o‘sha o‘tkir, ilohiy chanqog‘i edi. U hayotning «belgilarini» o‘qishni bilar edi. U har bir parvozda, har bir texnologik yechimda bir go‘zallik borligini his qilardi.

Lekin keling, haqiqatni aytaylik. To‘rt oy o‘tdi. Alan, Thao, Ryan... bu to‘rt oy ichida sizlar qancha tunlarni o‘sha bo‘shliq bilan o‘tkazdingiz? Ba’zan o‘sha sukut ichida o‘zingizga savol berasiz: «Nega? Men nimadirni o‘tkazib yubormidim? Balki boshqacha qilganimda...». Azizlarim, bu og‘riqni, yuragingizni kemirib kelayotgan o‘sha o‘z-o‘zini ayblashni bugun shu yerda to‘xtating. Kasallik — bu hech qachon ota-onaning xatosi emas, u hech qachon jazo ham emas. Xudo hech qachon sizni ayblamaydi. Ba’zi og‘ir sinovlar inson irodasidan, har qanday ehtiyotkorlikdan tashqarida, hech kimning aybisiz sodir bo‘ladi. Siz Ben uchun dunyodagi eng fidoiy, eng mehribon ota-ona bo‘ldingiz. Siz hech narsani o‘tkazib yubormadingiz. Siz unga o‘z borlig‘ingizdagi hamma sevgini berdingiz. O‘zingizni ayblashni bas qiling, chunki Xudo sizni allaqachon quchoqlab, kechirib bo‘lgan. Sizning ko‘z yoshlaringizni U sanab turibdi.

…

Mana shu yerda, o‘sha og‘riqning o‘rtasida, Pavlusning Efesliklarga yozgan maktubi kelib tushadi. U aytadi: «...barcha kamtarlik va muloyimlik bilan, sabr-toqat bilan, bir-biringizga muhabbatda chidab yashang». Bu shunchaki maslahat emas. Bu tirik qolishning yagona yo‘li. Biz bir tananing a’zolarimiz. Ben hozir uzoqda emas. U o‘sha «bir umid»ning, o‘sha «bir Rabbiy, bir imon, bir cho‘qintirish»ning ichida yashamoqda. U o‘sha yagona Xudo va Otaning huzurida, sizning sevgilaringizni o‘zida mujassam etgan holda turibdi.

Benning o‘sha qalb saxovatini eslang. U o‘n besh yoshida, amakisiga ikki marta insult kelib qolganida, nima qilganini bilasizlarmi? U o‘zining bor-yo‘g‘ini — piggy bankidagi hamma pulini — amakisiga berishni taklif qilgan edi. U uni sindirmadi, bo‘shatmadi, pullarni sanab o‘tirmadi. U shunchaki taklif qildi. Bu o‘sha yosh bolaning yuragidagi sof, hech qanday g‘arazsiz sevgi edi. U o‘zida bor hamma narsani — butun borlig‘ini — boshqalar uchun ochiq tutdi. U o‘zini ayamadi. Va uning o‘sha sevgisi bugun ham yo‘qolib ketgani yo‘q. Uning xotirasiga atalib ochilgan o‘sha quduq — Cà Mau shahridagi «Giếng Gioan Baotixita» qudug‘i orqali toza suv odamlarga qanday hayot baxsh etayotgan bo‘lsa, Benning sevgisi ham shunday hayot suvi kabi oqishda davom etmoqda. Uning saxovati, uning o‘sha «Con Chim Airlines» orzusi kabi, osmonlarga ko‘tarilib, Xudoning huzuriga yetib bordi.

Sizga aytaman, Ryan, ukajon. Sen akangning eng yaqin do‘sti eding. O‘sha ikkingiz birga kulgan, birga o‘ynagan damlar, birga kiygan o‘sha o‘yinqaroq ko‘ylaklar — bularning hammasi sening yuragingda yashamoqda. Sen yolg‘iz emassan. Akang seni osmondan turib, o‘sha o‘zlari orzu qilgan samolyotlar qanotidek balanddan g‘urur bilan kuzatib turibdi. Ota-onang uchun o‘sha tayanch, o‘sha nur bo‘lishda davom et. Uning sevgisi sening yuragingda aks etmoqda.

Iso Injilda bizni «sudga borishdan oldin kelishib olishga» chorlaydi. Bu shuni anglatadiki, biz o‘zimizdagi o‘sha og‘riqlar, o‘sha kechirib bo‘lmas tuyulgan ayblovlar bilan yashashda davom etmasligimiz kerak. Bugun, shu yerda, o‘sha ayblovlar bilan kelishib oling. Ularni Rabbiyning oyoqlari ostiga qo‘ying. U sizni kechirib bo‘lgan. U sizning yuragingizdagi o‘sha «oxirgi tiyingacha» to‘lab bo‘lgan, chunki U O‘z O‘g‘lini berdi.

Bugun uydan chiqayotganda, o‘sha o‘zingizni ayblash toshini pastga qo‘ying. Xudoning cheksiz rahmiga tayanib, yengil qadam tashlang. Benjamin Vo, bizning aziz o‘g‘limiz, biz uchun ibodat qil. Uning o‘sha beg‘ubor tabassumi, uning o‘sha o‘tkir aqli, uning o‘sha samolyotlarga bo‘lgan muhabbati — bularning hammasi osmonda, Xudoning huzurida tirik. U sizni kutmoqda. U sizni sevadi. Rabbimiz Iso Masih barchangizni O‘zining cheksiz tinchligi va rahmi bilan saqlasin. Omin.