Vrydag van die nege-en-twintigste week in die gewone tyd

Daar is 'n spesifieke soort nugterheid wat in die lug hang wanneer die seisoene draai. Ons sien dit in die manier waarop die wind skielik van rigting verander, die manier waarop die lug 'n ander kleur aanneem, en ons weet: die reën is op pad. Ons lees die tekens van die aarde en die hemel met 'n byna instinktiewe akkuraatheid. Ons weet wanneer om die sambreel te gryp; ons weet wanneer die hitte gaan kom. Jesus kyk vandag na die skare en Hy vra hulle – en Hy vra ons vandag – 'Hoekom weet julle nie om die huidige tyd te vertolk nie?'

Dit is 'n skerp vraag. Dit is 'n vraag wat ons dwing om stil te staan. Ons is so goed daarmee om die uiterlike tekens van die lewe te lees, maar hoe lees ons die tekens van ons eie harte in die middel van die storm? Ek dink vandag aan Benjamin. Ek dink aan sy skerp, analitiese verstand, daardie wonderlike vermoë van syne om stelsels te verstaan, om te sien hoe dinge werk. Hy was 'n seun wat met 'n Boeing 737 se presisie na die wêreld gekyk het. Hy het die logika van tegnologie verstaan, maar hy het ook iets verstaan wat baie ouer mense dikwels mis: die logika van liefde.

Daar is 'n beeld in die eerste lesing wat soos 'n anker in die modderige waters van ons hart kan dien. Paulus skryf: 'Streef daarna om die eenheid van die Gees te bewaar deur die band van die vrede.' 'n Band. 'n Verbinding. Wanneer ons iemand soos Benjamin verloor, voel dit dikwels asof daardie band stukkend geruk is. Die lewe voel asof dit in los dele uitmekaar val. Die 'eenheid' van die gesin, die 'eenheid' van die toekoms wat julle saam beplan het – dit voel asof dit deur die dood in skerwe gebreek is. Maar Paulus herinner ons dat daar een Liggaam en een Gees is. Benjamin is nie uit hierdie eenheid verwyder nie; hy is bloot na die ander kant van die gordyn verskuif, waar die eenheid volmaak is.

Kom ons wees eerlik met mekaar. Dit is nie maklik om die 'huidige tyd' te vertolk wanneer die tyd self soos 'n swaar, stil gewig voel nie. Alan, Thao, Ryan – ek weet dat daar oggende is wanneer die son opkom, maar julle harte nog in die nag bly. Ek weet dat die gemis na Benjamin nie net 'n hartseer is nie, maar 'n fisiese teenwoordigheid. Soms, in die stilte, sluip die skaduwee van twyfel in. Julle mag dalk wonder: 'Het ons die tekens gemis? Kon ons iets anders gedoen het?' Luister vandag mooi na my, want dit is die waarheid wat julle vrymaak: Siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer nie; Hy is die Vader wat julle in sy arms vashou. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld kom soos 'n storm uit die bloute, nie omdat iemand iets verkeerd gedoen het nie, maar omdat ons in 'n wêreld leef wat nog wag op die volle herstel van alles in Christus. Julle het niks gemis nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat selfs die dood oorskry.

Jesus praat in die Evangelie oor die noodsaaklikheid om 'n saak te skik terwyl jy nog op die pad is. Dit klink na 'n waarskuwing, maar dit is eintlik 'n uitnodiging tot vrede. Die 'pad' is ons lewe saam. Benjamin het dit verstaan. Hy het nie gewag vir 'n perfekte oomblik om lief te hê nie. Dink aan die oomblik toe hy vyftien jaar oud was en, sonder dat iemand hom gevra het, sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het. Hy het dit nie stukkend geslaan nie; hy het net sy kleine hart en alles wat hy besit het op die tafel geplaas. Dit is die offer van 'n seun met 'n siel van goud. Hy het geleef asof elke dag 'n geleentheid was om die 'saak' van liefde te skik, om die band van vrede te versterk. Hy het nie sy lewe in reserwe gehou nie; hy het dit uitgestort.

Ryan, my broer, jy wat nou die tuisdorp se stilte met jou eie stappe vul: moenie bang wees om vorentoe te stap nie. Jou broer Benjamin kyk na jou met 'n glimlag. Die herinneringe van julle saam – die tye wat julle saam in die kombuis gestaan het en met 'n krap-tang in die hand gelag het, die tye wat julle saam op die bank onder 'n kombers gekruip het – daardie dinge is nie weg nie. Hulle leef voort in jou. Benjamin is nie 'n leemte nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om sterk te wees, om te lewe met moed, en om jou eie drome na te jaag. Moenie dat die hartseer jou verhinder om die lig van die lewe te sien nie. Benjamin sou wou hê dat jy jou eie 'vliegtuie' met moed die lug instuur. Hy is by jou in elke stap.

Soms wonder ons: 'Waarom Benjamin?' Maar Jesus sê vir ons om die tyd te vertolk. Die tyd is nie 'n reeks toevallighede nie; dit is 'n uitnodiging. Benjamin het sy vlug vroeër voltooi, maar hy wag by die aankomshek. Hy is daar, saam met Saint Carlo Acutis, in die 'Banquet of Heaven', waar daar geen pyn, geen siekte en geen trane is nie. Hy is nou vry van die beperkings van 'n liggaam wat hom te klein geword het. Hy vlieg nou in die oneindige ruimte van God se liefde.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie deur van die kerk vandag: Jy is nie alleen nie. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se liefde groter is as ons grootste verlies. Benjamin is tuis, veilig by die Vader. Sy liefde, sy lag, daardie onvergeetlike glimlag wat hy gedeel het wanneer hy oor sy drome gepraat het – dit alles is in God se bewaring. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou 'Con Chim Airlines' nou deur die ewige hemel vlieg, vry van alle beperkings, in die teenwoordigheid van die Vader. En mag julle, sy familie, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Hy is die Rots wat julle paleis bewaak. Dra hierdie vrede met julle uit die kerk uit: dat niks wat uit liefde gegee is, ooit verlore gaan nie. Benjamin is by God, en God is by julle. Bly in daardie liefde, en weet dat die lig wat hy in julle lewens aangesteek het, nooit sal uitdoof nie. Amen.