Sewe-en-twintigste Sondag deur die Jaar

Daar is ’n spesifieke soort stilte wat intree in ’n huis waar ’n kind gewoon het. Dit is nie ’n leë stilte nie; dit is ’n stilte gevul met die eggo’s van wat was. Benjamin Vo was ’n seun wat die kamer met lewe gevul het. Dink aan sy nuuskierigheid, daardie briljante verstand wat wiskunde en komplekse tegnologie nie as ’n las gesien het nie, maar as ’n avontuur. Hy het soos ’n jong ontdekkingsreisiger deur die lewe beweeg, sy oë altyd op die horison, sy hart altyd gereed om te gee. Onthou hoe hy as vyftienjarige, met die suiwerheid van ’n hart wat nog nie deur die wêreld se sinisme aangetas is nie, sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help. Hy het nie die spaarvarkie stukkend geslaan nie—dit was nie nodig nie—maar die offer was reeds in sy hart volkome. Dit is die seun wat julle geken het: ’n seun wat geweet het dat ons lewe nie gemeet word aan wat ons besit nie, maar aan wat ons bereid is om vir mekaar te gee.

In vandag se eerste lesing sing die profeet Jesaja van ’n wingerd. Dit is ’n lied van liefde en van pyn. Die eienaar het alles gedoen: hy het die grond bewerk, die klippe verwyder, die beste wingerdstokke geplant, ’n wagtoring gebou. Hy het alles gedoen wat gedoen kon word. Hy het verwag dat sy wingerd vrugte sou dra, maar dit het wilde druiwe voortgebring. Dit is die menslike hart se grootste vraag: 'Wat meer was daar om te doen wat Ek nie gedoen het nie?' Dit is die vraag wat dikwels opkom in die donker ure wanneer ons terugkyk op ’n lewe wat te gou geëindig het. Alan en Thao, ek weet dat daar oomblikke is waar die vrae julle oorweldig. Julle vra: 'Waarom? Het ek iets gemis? Kon ek meer gedoen het?' Ek wil vandag, in die lig van die Woord, ’n swaar steen van julle harte afrol. Die siekte wat Benjamin se lewe aangeraak het, was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van ’n fout wat julle gemaak het nie. Dit was nie die resultaat van enigiets wat julle nagelaat het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur soos die wind wat waai—sonder menslike oorsaak, sonder menslike skuld. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie. Julle was sy hele wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat die Here die las van hierdie skuldgevoel van julle skouers afneem. Julle is vry.

Kyk na die gelykenis in die Evangelie van Matteus. Die landheer stuur sy eie Seun, in die hoop dat die huurders Hom sal respekteer. Maar hulle het Hom gegryp en buite die wingerd doodgemaak. Dit is die hartseer van ons menslike bestaan: ons verwerp dikwels die kosbaarste geskenke omdat ons vasgevang is in ons eie planne en vrese. Maar Jesus sê vir ons: 'Die klip wat die bouers verwerp het, het die hoeksteen geword.' Dit is die Hinge van ons geloof. Die dood is nie die einde van die verhaal nie. Die Seun wat verwerp is, is die Een wat die lewe oopgemaak het vir almal. Benjamin, wat nou by die 'Banquet of Heaven' is, is nie meer verwerp deur die broosheid van die liggaam nie. Hy is in die teenwoordigheid van die Een wat hom geken het nog voordat hy gevorm is in die skoot. Hy is by Sint Carlo Acutis, en hulle twee, met hul briljante geeste en hul kinderlike harte, bid nou vir julle.

Soms wonder ons of ons nog kan vorentoe gaan. Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde is, weet dat jy nie alleen is nie. Jy dra die herinneringe van die pretparke, die gesprekke oor vliegtuie, die drome wat julle gedeel het. Moenie bang wees om daardie herinneringe te koester nie. Wanneer jy na die lug kyk, is Ben daar. Wanneer jy na die toekoms kyk, is sy invloed daar. Jou lewe is ’n voortsetting van die liefde wat julle saam gebou het. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie; God is die een wat die koers bepaal, en Hy doen dit met ’n liefde wat nooit faal nie. Jy is die bewaker van sy glimlag, die draer van sy nalatenskap. Wees sag met jouself, net soos Ben sag was met ander. Jou broer kyk na jou met trots. Hy is by jou in elke stap wat jy gee.

Ons word opgeroep om te dink aan wat waar is, wat eerbaar is, wat reg is, wat suiwer is, wat lieflik is. Dit is die woorde van die apostel Paulus in die tweede lesing. Dit is nie net ’n lys van deugde nie; dit is ’n manier van lewe. Benjamin het dit geleef. Hy het die skoonheid in die wêreld gesoek—in die vliegtuie wat hy bewonder het, in die wiskunde wat hy bemeester het, in die liefde wat hy vir sy familie gehad het. Sy lewe was ’n loflied aan die Skepper. Selfs al was sy tyd op aarde kort, was dit nie tevergeefs nie. Die 'Well of Love' in Vietnam, wat in sy naam geboor is, is ’n fisiese teken van daardie liefde. Dit bring skoon water aan mense wat hy nooit ontmoet het nie. Ben se liefde vloei steeds, soos lewende water, na almal wat dors is.

Ek weet dat die gemis soos ’n fisiese pyn in julle bors sit. Maar ek vra julle vandag: laat die vrede van God, wat alle verstand te bowe gaan, julle harte en gedagtes bewaar. Moenie toelaat dat die hartseer julle verhinder om weer te lag nie. Ben sou wou hê dat julle lag wanneer julle aan sy drome dink. Hy sou wou hê dat julle die lewe geniet, want hy het dit so liefgehad. Laat ons vanaand, wanneer die stilte weer kom, nie bang wees nie. Laat ons onthou dat God die Rots is. Hy is die Een wat die gebroke hart weer heelmaak in die ewigheid. Benjamin Vo, ons seun, ons broer, ons vriend—rus in vrede. Mag jou glimlag ons altyd herinner dat die dood nie die laaste woord is nie. Die laaste woord is liefde. En die liefde bly vir ewig. Amen.