Vrydag van die een-en-dertigste week deur die jaar

Daar is iets onmiskenbaar aan die manier waarop 'n mens se oë in 'n kamer soek na die dinge wat iemand agtergelaat het. 'n Onvoltooide kodelêer op 'n skerm, 'n paar skoene by die deur, of dalk die herinnering aan 'n seun wat met 'n ernstige, gefokusde blik na die lug staar, op soek na die volgende Boeing 737 wat oor die horison sou verskyn. Benjamin Vo was so 'n seun—iemand wat die wêreld nie net bekyk het nie, maar dit met 'n briljante, nuuskierige verstand ontleed het. Hy het nie net geleef nie; hy het gebou. Hy het kodes geskryf, hy het gedroom van sy eie lugredery, 'Con Chim Airlines', en hy het elke dag benader asof dit 'n nuwe vlugplan was wat met presisie en vreugde uitgevoer moes word.

In die eerste lesing vandag herinner Paulus die Filippense aan 'n fundamentele waarheid: 'Ons burgerskap is in die hemel, en van daar verwag ons ook as Verlosser die Here Jesus Christus.' Dit is 'n uitdagende perspektief. Paulus waarsku teen diegene wie se gedagtes slegs op aardse dinge gerig is, en hy nooi ons uit om verder te kyk—om ons ankers in die ewige tuiste te gooi. Benjamin het dit op sy eie manier verstaan. Hy was 'n seun van buitengewone intellek, iemand wat op vierde-graadse ouderdom wiskunde op agtste-graadse vlak aangepak het. Maar meer as sy briljantheid, was dit sy hart wat uitgestaan het. Onthou julle daardie oomblik toe hy, sonder dat iemand hom gevra het, aan sy ouers gesê het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het? Hy het dit nooit stukkend geslaan of uitgegee nie—dit was nie nodig nie, sy oom was versorg—maar die offer self, daardie onselfsugtige bereidwilligheid van 'n vyftienjarige seun om alles wat hy gehad het te wil gee vir iemand anders, spreek van 'n siel wat reeds geweet het dat ware wins nie in besittings lê nie, maar in die liefde wat ons aan mekaar skenk. Hy was 'n seun wat sy 'burgerskap van die hemel' reeds hier op aarde geleef het deur sy vrygewigheid.

Laat ons nou die waarheid in die oë kyk, want troos wat nie die werklikheid aanraak nie, is geen troos nie. Vier maande het verloop sedert Benjamin huis toe gegaan het na die Vader, en ek weet dat die leemte in julle huis, Alan, Thao en Ryan, nog steeds soos 'n oop wond voel. Die werklikheid van sy afwesigheid is nie 'n abstrakte teologie nie; dit is die leë stoel, dit is die oggende wanneer die son opkom en die stilte soos 'n swaar, vaal kombers oor julle sak. Alan, Thao, en Ryan, ek weet dat daar dae is wanneer die hartseer soos 'n brandende vlam in die bors voel. Soms, in die nag, sluip die skaduwee van skuldgevoel binne. Julle mag dalk wonder: 'Het ons iets gemis? Kon ons sy hand sterker vasgehou het?' Luister vandag mooi na my: siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer nie; Hy is 'n Vader wat julle in sy arms vashou. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld kom soos 'n storm uit die bloute, nie omdat iemand iets verkeerd gedoen het nie, maar omdat ons in 'n wêreld leef wat nog wag op die volle herstel van alles in Christus. Julle het niks gemis nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat selfs die dood oorskry. God se liefde vir Benjamin was nie minder as julle eie nie; dit was die bron daarvan.

Kyk dan na die Evangelie van vandag. Jesus vertel die gelykenis van die rentmeester wat sy meester se goedere verkwis het, maar dan met 'n sekere 'versigtigheid' optree om sy toekoms te verseker. Jesus sê: 'Die kinders van hierdie wêreld is in hulle geslag slimmer as die kinders van die lig.' Dit is 'n vreemde opmerking, is dit nie? Wat beteken dit om 'slim' te wees as 'n kind van die lig? Dit beteken om te besef dat alles wat ons hier het—ons tyd, ons talente, ons liefde—eintlik aan God behoort. Ons is rentmeesters. Benjamin was 'n uitstekende rentmeester van sy lewe. Hy het sy tyd nie verkwis nie; hy het dit gebruik om te leer, om te bou, om te reis, en om lief te hê. Hy het die 'slimheid' van die koninkryk gehad: hy het geweet dat die enigste ding wat werklik tel, die liefde is wat ons in die lewens van ander agterlaat.

Soms wonder ons oor die 'waarom'. Waarom word 'n briljante jong lewe so vroeg voltooi? Maar dink aan die beeld van 'n vliegtuig wat opstyg. Dit moet die grond verlaat om sy ware bestemming te bereik. Benjamin het sy vlug vroeër voltooi, maar hy het nie verdwyn nie. Hy is nou vry van alle beperkings. Hy vlieg in die lig van God. Hy kyk na julle met dieselfde warm glimlag wat julle so goed ken. Hy is nie 'n afwesigheid nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat julle herinner om met moed te leef, om mekaar vas te hou, en om te weet dat die liefde wat julle vir mekaar het, die enigste ding is wat werklik bly staan. Hy is by die 'Banquet of Heaven', tuis by die Vader, in die geselskap van heiliges soos Carlo Acutis, wat ook so jonk en so vol lewe was.

Ryan, my broer, jy wat nou langs jou ouers staan en die stilte van die huis met jou eie asem vul: moenie bang wees om vorentoe te stap nie. Jou broer Benjamin kyk na jou met daardie selfde warm glimlag wat jy onthou. Die herinneringe van julle tye saam—die speletjies, die avonture, die tye wat julle hand aan hand gestap het—is nie weg nie. Hulle is vasgevleg in die mure van julle gesin se huis. Benjamin is nie 'n afwesigheid nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om met moed te leef, om jou eie drome na te jaag, en om sterk te wees vir jou ouers. Benjamin sou wou hê dat jy jou vlerke sprei en vlieg. Hy is by jou in elke stap, en hy bid vir jou by die Vader. Hy is nie weg nie; hy wag net vir jou by die maaltyd.

Ons is almal reisigers op hierdie pad. Benjamin het sy vlug vroeër voltooi, maar hy wag by die aankomshek. Hy is daar, saam met die heiliges, in die 'Banquet of Heaven', waar daar geen pyn, geen siekte en geen trane is nie. Hy is nou vry van elke beperking. Hy vlieg nou in die lig van God, en hy bid vir julle. Hy het nie net 'bestaan' nie; hy het die 'wapenrusting van God' aangetrek deur sy integriteit, sy eerlikheid en sy onvoorwaardelike liefde vir sy familie. Hy het die wedloop voltooi.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie kerk uit: Jy is nie 'n vreemdeling in hierdie huis nie. Jy is 'n medeburger van die heiliges, 'n lid van die huisgesin van God. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se huis groot genoeg is vir al jou trane. Benjamin is tuis, veilig by die Vader. Sy liefde, sy lag, daardie sagmoedige siel wat soos 'n seën in julle lewens was—dit alles is in God se bewaring. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou siel rus in die lig van Christus, nou en tot in alle ewigheid. Mag julle, sy gesin, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Dra hierdie vrede met julle uit die kerk uit: dat niks wat uit liefde gegee is, ooit verlore gaan nie. Benjamin is by God, en God is by julle. Amen.