Maandag van die Dertigste Week in Gewone Tyd

Daar is 'n sekere soort stilte wat in 'n huis intrek wanneer die aandskemering val en die ligte stadig in die vertrekke verdof—daardie stilte wat nie leeg is nie, maar swanger met die eggo's van wat eens was. Ek dink vandag aan Benjamin. Ek dink aan die manier waarop hy, met sy briljante en nuuskierige verstand, na die wêreld gekyk het. Hy was nie net 'n seun wat in AWS-omgewings en komplekse kodes gedelf het nie; hy was 'n seun wat die wêreld met 'n byna heilige verwondering beskou het. Onthou julle daardie pragtige oomblik toe hy daar in die oopte gestaan het, sy arms wyd uitgestrek soos vlerke onder die groot, bewolkte lug? Hy was 'n seun wat wou vlieg. Hy het sy eie lugredery in sy verbeelding gebou, 'Con Chim Airlines', en hy het altyd gegiggel wanneer hy daaroor gepraat het. Daardie glimlag was nie net 'n seun se vreugde nie; dit was 'n venster na die lig van God wat in hom geskyn het.

In vandag se Evangelie ontmoet ons 'n vrou wat agtien jaar lank deur 'n gees gekrom was. Sy kon nie regop staan nie. Sy was vasgevang in haar eie pyn, onvermoënd om die hemel te sien, altyd na die aarde gebuig. Jesus sien haar. Hy roep haar. Hy sê: 'Vrou, jy is vry van jou gebrek.' En Hy lê sy hande op haar. Dit is die kern van ons geloof: dat Jesus nie net verbyloop nie. Hy sien die gebrokenheid, Hy sien die pyn wat lank reeds in ons harte leef, en Hy bring bevryding. Hy bring die regop-staan terug.

Maar laat ons eerlik wees oor die pyn. Vier maande het verloop sedert Benjamin huis toe gegaan het na die Vader, en ek weet dat die leemte in julle huis, Alan, Thao en Ryan, nog steeds soos 'n oop wond voel. Die lewe voel soms soos daardie vrou in die sinagoge: gekrom onder die gewig van 'n hartseer wat nie wil wyk nie. Daar is oggende wanneer die werklikheid soos 'n swaar gewig op julle bors druk. Soms, in die stilte van die nag, sluip die skaduwee van twyfel in. Julle mag dalk wonder: 'Het ons iets gemis? Kon ons sy hand sterker vasgehou het?' Luister vandag mooi na my: siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer nie; Hy is 'n Vader wat julle in sy arms vashou. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld kom soos 'n storm uit die bloute, nie omdat iemand iets verkeerd gedoen het nie, maar omdat ons in 'n wêreld leef wat nog wag op die volle herstel van alles in Christus. Julle het niks gemis nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat selfs die dood oorskry.

Paulus herinner ons in die eerste lesing: 'Wees navolgers van God, soos geliefde kinders, en lewe in liefde.' Benjamin het dit geleef. Hy het nie net vir homself geleef nie. Onthou julle hoe hy op sy vyftiende, sonder dat iemand hom gevra het, sy ouers vertel het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het? Hy het dit nie stukkend geslaan of uitgegee nie; hy het net aangebied. Dit was die offer van 'n seun met 'n siel van goud. Dit was die vrygewigheid van iemand wat verstaan het dat ons mekaar se laste moet dra. Daardie liefde is nie verlore nie. Dit vloei voort. Soos die water in die put wat in sy naam in Cà Mau geboor is, bring sy lewe nou lewe aan ander. Sy 'Well of Love' is 'n teken dat Benjamin se liefde steeds stroom in 'n wêreld wat dors is.

Ryan, my broer, jy wat nou die stilte in die huis met jou eie drome vul: moenie bang wees om vorentoe te stap nie. Jou broer Benjamin kyk na jou met 'n glimlag. Die herinneringe van julle saam—die speletjies, die tye wat julle saam na vliegtuie gekyk het, die bondgenootskap tussen broers—is nie weg nie. Hulle leef voort in jou. Benjamin is nie 'n leemte nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om sterk te wees, om te lewe met moed, en om jou eie drome na te jaag. Benjamin sou wou hê dat jy jou eie 'vliegtuie' met moed die lug instuur. Hy is by jou in elke stap.

Die leier van die sinagoge in vandag se Evangelie was verontwaardig omdat Jesus op die sabbat genees het. Hy was vasgevang in sy eie reëls, sy eie rigiede denke. Maar Jesus leer ons dat liefde nie wag nie. Liefde is die hoogste wet. Benjamin het dit geweet. Hy het nie gewag vir 'n perfekte tyd om lief te hê nie; hy het dit net gedoen. Hy het sy pa se stories gedrink, hy het sy ma se liefde beantwoord, hy het sy broer met sy hele hart omhels. Sy lewe was 'n 'geurige offer', soos Paulus sê, 'n offer wat tot God opgestyg het.

Benjamin is nie meer gekrom nie. Hy is nou regop, hy staan in die volle lig van die Vader. Hy is by die 'Banquet of Heaven', saam met heiliges soos Carlo Acutis, waar daar geen pyn, geen siekte en geen trane is nie. Hy vlieg nou in die oneindige ruimte van God se liefde, vry van alle beperkings. En julle, Alan en Thao, julle is diegene wat hom hierdie vlerke gegee het deur julle onvoorwaardelike liefde.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie kerk uit: Jy is nie alleen nie. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se liefde groter is as ons grootste verlies. Benjamin is tuis, veilig by die Vader. Sy liefde, sy lag, daardie onvergeetlike glimlag wat hy gedeel het wanneer hy oor sy drome gepraat het—dit alles is in God se bewaring. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou 'Con Chim Airlines' nou deur die ewige hemel vlieg, vry van alle beperkings, in die teenwoordigheid van die Vader. En mag julle, sy familie, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Hy is die Rots wat julle paleis bewaak. Dra hierdie vrede met julle uit die kerk uit: dat niks wat uit liefde gegee is, ooit verlore gaan nie. Benjamin is by God, en God is by julle. Bly in daardie liefde, en weet dat die lig wat hy in julle lewens aangesteek het, nooit sal uitdoof nie. Amen.