วันจันทร์ สัปดาห์ที่ 30 เทศกาลธรรมดา

พี่น้องที่รักในพระคริสตเจ้า... ลองนึกภาพตามผมสักนิดนะครับ ในช่วงเวลาที่บ่ายคล้อยและแสงแดดส่องกระทบลงบนผืนหญ้าสีเขียว เราอาจจะสังเกตเห็นต้นไม้ใหญ่ที่ยืนต้นอย่างมั่นคง รากของมันหยกลึกลงไปใต้ดิน คอยดูดซับน้ำและสารอาหารจากสายน้ำที่ไหลผ่านใกล้ๆ ไม่ว่าลมฝนจะโหมกระหน่ำหรือแดดจะแผดเผาเพียงใด ใบของมันก็ยังคงเขียวชะอุ่มและให้ร่มเงาอยู่เสมอ ภาพของต้นไม้ริมธารน้ำนี้ช่างเรียบง่าย แต่มันกลับเป็นภาพสะท้อนที่ชัดเจนที่สุดของชีวิตที่หยั่งรากลึกอยู่ในความรักของพระเจ้า ชีวิตที่ไม่ได้หวั่นไหวไปตามกระแสลมปากของโลกใบนี้ แต่ตั้งมั่นอยู่ในความดีงามและความจริงแท้

ในบทอ่านแรกวันนี้ จากจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเอเฟซัส ท่านได้ตักเตือนเราด้วยถ้อยคำที่ลึกซึ้งและทิ่มแทงหัวใจว่า 'ท่านทั้งหลายเคยเป็นความมืด แต่บัดนี้ท่านเป็นความสว่างในองค์พระผู้เป็นเจ้า จงดำเนินชีวิตอย่างบุตรแห่งความสว่าง' พี่น้องครับ ลองหยุดคิดถึงคำนี้สักครู่… 'ความสว่าง' ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องวิ่ง 5 แข่งเพื่อไขว่คว้า แต่มันคือตัวตนที่เราได้รับเมื่อเรายอมให้พระคริสต์เข้ามาส่องประกายในชีวิตของเรา เปาโลไม่ได้พูดถึงกฎข้อบังคับที่แข็งกระด้าง แต่ท่านกำลังพูดถึงการ 'เลียนแบบพระเจ้า' เหมือนลูกน้อยที่เดินตามรอยเท้าของพ่อแม่ด้วยความรักความผูกพัน การไม่พูดจาเพ้อเจ้อ ไม่มีความโลภหรือความอิจฉาริษยา แต่แทนที่ด้วยการขอบพระคุณพระเจ้าในทุกสถานการณ์

เมื่อสี่เดือนก่อน เบนจามิน วอ ลูกชายผู้เป็นที่รักของครอบครัวของเรา ได้ก้าวข้ามพรมแดนแห่งกาลเวลาไปสู่ความสว่างนิรันดร์นั้นแล้ว… พ่อรู้ว่าในบ้านของท่านอาลันและท่านเถา ความคิดถึงยังคงเดินทางมาเคาะประตูหัวใจในยามวิกาล ความเงียบที่ไร้เสียงของเบนจามินนั้นดังเหลือเกิน มันดังจนบางครั้งกลบเสียงอื่นๆ ของโลกใบนี้ไปจนหมดสิ้น ท่านอาลัน ท่านเถาครับ พ่อรู้ว่าท่านคิดถึงรอยยิ้มของเบนจามิน คิดถึงตอนที่เขาพูดคุยด้วยความตื่นเต้นเกี่ยวกับเทคโนโลยี หรือตอนที่เขานั่งยิ้มอย่างมีความสุขกับครอบครัว ความรักที่เขาเคยมีต่อพ่อแม่และน้องชายไรอันยังคงอบอวลอยู่ในทุกมุมบ้าน และความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกชายวัยสิบห้าปีผู้มีจิตใจงดงามนี้ มันหนักหนาเกินกว่าที่ถ้อยคำใดๆ จะเยียวยาได้หมดในคราวเดียว

ในวินาทีนี้ พ่ออยากให้ท่านวางก้อนหินแห่งความรู้สึกผิดลงที่หน้าพระแท่นนี้เถิด… วางมันลงตรงพระบาทของพระเยซูเจ้า บางครั้งในยามที่ความคิดถึงถาโถม ความคิดแย่ๆ มักจะกระซิบถามเราในความเงียบว่า 'เราทำอะไรพลาดไปหรือเปล่า? มีอะไรที่เราน่าจะทำได้มากกว่านี้ไหม?' พ่อขอพูดกับท่านด้วยความรักและด้วยสัจวาจาของพระเจ้าว่า: ไม่มีอะไรที่ท่านพลาดเลย ความเจ็บป่วยที่พรากเบนจามินไปไม่ใช่ความผิดของท่าน ไม่ใช่บทลงโทษ และไม่มีความระมัดระวังใดในโลกที่จะป้องกันมันได้ ความเจ็บป่วยบางอย่างมาเยือนโดยที่ไม่มีใครรู้ที่มาและไม่มีใครขวางทางมันได้ ท่านได้รัก เฝ้าดูแล และโอบกอดเบนจามินด้วยหัวใจทั้งหมดของความเป็นพ่อแม่แล้ว และเบนจามินก็รับรู้ความรักนั้นอย่างเต็มเปี่ยม พระเจ้าผู้ทรงเมตตาไม่ได้กล่าวโทษท่าน… และท่านก็ไม่ควรลงโทษหัวใจตัวเองอีกต่อไป ให้ท่านเป็นอิสระจากความรู้สึกผิดเถิด ให้ท่านได้ร้องไห้ด้วยความคิดถึงได้โดยไม่ต้องมีเงาของความผิดติดค้างในใจ

ลองนึกถึงภาพของเบนจามินในพระวรสารวันนี้สิครับ… ในพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญลูกา เราได้เห็นภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกผูกพันไว้ด้วยความทุกข์ทรมานมานานถึงสิบแปดปี นางหลังค่อมจนไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าได้เลย นางถูกความเจ็บป่วยกดทับจนมองเห็นแต่พื้นดินเบื้องล่าง แต่เมื่อพระเยซูเจ้าทรงทอดพระเนตรเห็นนาง พระองค์ทรงเรียกนางเข้ามาใกล้ และตรัสว่า 'หญิงเอ๋ย เจ้าได้รับการปลดปล่อยจากความเจ็บป่วยแล้ว' พระองค์ทรงวางพระหัตถ์บนตัวนาง และในทัน10.0น. นางก็ยืนตรงได้และสรรเสริญพระเจ้า… พี่น้องครับ เบนจามินคือเด็กชายผู้มีดวงตาที่มองฟ้าเสมอ เขาหลงใหลในเครื่องบิน รักการมองความกว้างใหญ่ของท้องฟ้า และมีความฝันอันงดงามเรื่อง 'Con Chim Airlines' ที่เขาเคยเล่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะคิกคักกับคุณพ่อ… บัดนี้ พระเยซูเจ้าได้ทรงวางพระหัตถ์บนตัวของเบนจามินแล้ว ปลดปล่อยเขาจากความอ่อนแอของร่างกาย และยกเขาลุกขึ้นยืนตรงในดินแดนแห่งความสว่าง ซึ่งเป็นที่ที่ไม่มีความเจ็บปวดหรือน้ำตาอีกต่อไป

เบนจามินเป็นเด็กที่มีหัวใจกว้างขวางและเปี่ยมด้วยความเมตตา ท่านจำเรื่องราวที่เขาน่ารักมากเมื่อครั้งที่เขาบอกกับคุณพ่อคุณแม่ด้วยความจริงใจว่า เขายอมที่จะมอบเงินเก็บทั้งหมดในกระปุกออมสินเพื่อช่วยเหลือคุณลุงวิลเลียมที่กำลังป่วยหนักได้ไหม? เขาไม่ได้ทุบกระปุก ไม่ได้ทำลายสิ่งใดเลย… แต่นั่นคือการเสนอจากหัวใจบริสุทธิ์ของเด็กวัย 15 ปี ผู้พร้อมจะสละทุกอย่างที่เขามีเพื่อคนที่เขารัก นี่คือความงดงามที่พระเจ้าทรงมองเห็นในตัวของเบนจามิน หัวใจที่รู้จักรักโดยไม่หวังผลตอบแทน หัวใจที่สะท้อนความรักของพระคริสต์ผู้ทรงมอบองค์เองเพื่อเราเป็นเครื่องบูชาที่มีกลิ่นหอมกรุ่น

ไรอัน ลูกชายที่รักของพ่อ… พี่เบนยังคงมองหนูอยู่เสมอด้วยความรักและความภูมิใจ หนูคือของขวัญล้ำค่าที่พี่เบนรักมากที่สุด จงใช้ชีวิตอย่างร่าเริงและกล้าหาญ เดินหน้าต่อไปด้วยความฝันและความรักที่พี่เบนเคยแบ่งปันให้… หนูรู้ไหมว่ารอยยิ้มของหนูคือความสุขที่พี่เบนอยากเห็นที่สุดจากบนสวรรค์? อย่ากลัวที่จะมีความสุข เพราะความรักของพี่ชายคนนี้จะไม่มีวันจางหายไปไหน

ท่านอาลัน ท่านเถาครับ… ความรักของเบนจามินไม่ได้สูญหายไปไหน มันยังคงไหลรินอยู่ในโลกนี้ ผ่านทางน้ำสะอาดที่ไหลออกจาก 'บ่อน้ำแห่งความรัก' (Giếng Gioan Baotixita) ที่ท่านได้ร่วมกันขุดขึ้นในชื่อของเขา เพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้ในเวียดนาม ทุกครั้งที่มีคนยากจนได้ดื่มน้ำสะอาดจากบ่อนั้น ชีวิตของเบนจามินยังคงทำงานแห่งความเมตตาต่อไปบนแผ่นดินนี้… ความรักของเขาไม่เคยเหือดแห้ง แต่มันยังคงหล่อเลี้ยงชีวิตผู้อื่น และเชื่อมโยงท่านเข้ากับพระเจ้าในงานเลี้ยงแห่งสวรรค์

ในยามที่ความคิดถึงถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นลม ให้ท่านนึกถึงภาพของเบนจามิน… นึกถึงรอยยิ้มที่สดใสตอนที่เขาไปเที่ยวกับครอบครัว หรือภาพที่เขากำลังตั้งใจดูเครื่องบินด้วยความหลงใหล… เขาไม่ได้จากไปไหนไกล เขาอยู่ในความรักของพระเจ้า ซึ่งเป็นที่ที่ท่านทั้งหลายกำลังมุ่งหน้าไปเช่นกัน ในพระคริสตเจ้า เราทุกคนเป็นหนึ่งเดียวกัน ไม่มีกำแพงใดที่ขวางกั้นความรักได้

วันนี้ พ่ออยากให้ท่านนำสิ่งนี้ติดตัวกลับไป: ในครั้งต่อไปที่ท่านแหงนมองท้องฟ้า หรือเห็นเครื่องบินกำลังทะยานผ่านเมฆหมอก ให้ท่านส่งยิ้มให้เบนจามิน ให้ท่านระลึกถึงความฝันของ 'Con Chim Airlines' และบอกเขาว่าท่านรักเขามากเพียงใด และรู้ไว้เถิดว่าเขากำลังรอท่านอยู่ในที่ที่ไม่มีความเจ็บปวดอีกต่อไป… จงเข้มแข็งและวางใจเถิด เพราะพระเจ้าผู้ทรงรักเบนจามิน ก็ทรงรักท่านมากยิ่งกว่านั้น… ขอให้สันติสุขของพระคริสต์สถิตอยู่ในใจของท่านทั้งหลายตลอดไป… อาเมน.