ระลึกถึงเทวดาผู้พิทักษ์

ลองจินตนาการถึงภาพถ่ายใบหนึ่ง... ภาพของเด็กชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานอย่างตั้งใจ ในมือถือปากกาเมจิก ค่อยๆ บรรจงระบายสีรายละเอียดเล็กๆ บนตุ๊กตานัทแครกเกอร์ไม้ตัวน้อย เขาไม่ได้รีบร้อน เขาไม่ได้พยายามทำเพื่ออวดใคร แต่เขากำลังจดจ่ออยู่กับโลกใบเล็กๆ ที่เขากำลังสร้างขึ้นด้วยความรักและสมาธิ... นั่นคือเบนจามิน วอ ของเรา... เด็กชายผู้มีความละเอียดอ่อนในทุกย่างก้าวของชีวิต

ในบทอ่านแรกวันนี้ พระเจ้าตรัสกับโยบจากพายุใหญ่ พระองค์ทรงถามถึงขอบเขตของโลก ทรงถามถึงแหล่งกำเนิดของแสงสว่างและความมืด... โยบที่เคยโต้เถียงด้วยความทุกข์ใจ กลับต้องวางมือปิดปากของตนเอง เพราะเขาตระหนักได้ว่า มีความลึกลับมากมายในจักรวาลนี้ที่เกินกว่าสติปัญญาของมนุษย์จะเข้าใจได้... เบนจามินของเราเป็นเด็กชายที่มีสติปัญญาหลักแหลมราวกับวิศวกร เขาสามารถเข้าใจระบบคลาวด์และ AI ได้อย่างลึกซึ้ง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เป็นคนที่มีหัวใจอันอ่อนโยนที่ยอมรับความมหัศจรรย์ของโลกใบนี้ด้วยความถ่อมตนเหมือนเด็กน้อยที่พระเยซูเจ้าทรงวางไว้ท่ามกลางบรรดาศิษย์

พระเยซูเจ้าตรัสในพระวรสารวันนี้ว่า 'ใครที่ถ่อมตนเหมือนเด็กนี้ ผู้นั้นแหละคือผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรสวรรค์'... เบนจามินคือเด็กน้อยคนนั้น... ความยิ่งใหญ่ของเขาไม่ได้อยู่ที่ความรู้เรื่องเทคโนโลยีที่เขามี แต่อยู่ที่ความพร้อมจะ 'ให้' แม้ในสิ่งที่เขาหวงแหนที่สุด... ท่านจำได้ไหมที่เขาเคยเสนอที่จะมอบเงินเก็บทั้งชีวิตเพื่อช่วยเหลือคุณลุงวิลเลียมที่กำลังป่วย? เขาไม่ได้ทุบกระปุกนั้น ไม่ได้ทำลายสิ่งใดเลย แต่คำพูดนั้นคือการถวายบูชาที่บริสุทธิ์ที่สุด... มันคือหัวใจที่รู้จักรักผู้อื่นมากกว่าตนเอง... และนั่นคือหัวใจของทูตสวรรค์ที่เฝ้ามองดูพระพักตร์ของพระบิดาเจ้าสวรรค์อยู่เสมอ

ท่านอาลัน ท่านเถาครับ... พ่อรู้ว่าสามเดือนที่ผ่านมานับตั้งแต่เบนจามินจากไป... ความเงียบในบ้านนั้นมันช่างหนักอึ้งเหลือเกิน... พ่อรู้ว่าในยามค่ำคืนที่ความเงียบงันปกคลุม ท่านมักจะถูกความรู้สึกผิดคอยกระซิบถามว่า 'เราทำอะไรผิดไปไหม? เราน่าจะทำอะไรได้มากกว่านี้ไหม?'... พ่อขอให้ท่านฟังเสียงของพระเจ้าในวันนี้ให้ชัดเจน... ท่านไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย... ความเจ็บป่วยของเบนจามินไม่ใช่บทลงโทษ ไม่ใช่ความบกพร่องของพ่อแม่ และไม่ใช่ผลจากความประมาทเลินเล่อใดๆ ทั้งสิ้น... พระเจ้าไม่ได้ส่งความเจ็บป่วยมาเพื่อทดสอบความเชื่อของท่าน และพระองค์ไม่เคยกล่าวโทษท่านเลย... มีบางสิ่งในโลกนี้ที่อยู่เหนือการควบคุมของมนุษย์ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นโดยไม่มีใครคาดคิดและไม่มีใครผิดพลาด... ขอให้ท่านวางก้อนหินแห่งความรู้สึกผิดที่แบกไว้นี้ลงที่เชิงกางเขนเถิด ท่านได้รักเบนจามินอย่างสุดหัวใจของมนุษย์คนหนึ่งจะทำได้แล้ว และพระเจ้าทรงโอบกอดเขาไว้ด้วยความรักที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นอีก... ท่านได้รับคำตอบจากพระเจ้าแล้วว่า 'ไม่ใช่ความผิดของคนนี้หรือพ่อแม่ของเขา'...

ไรอัน ลูกชายที่รักของพ่อ... พี่เบนยังคงเป็นพี่ชายที่มองลงมาจากฟ้าด้วยรอยยิ้ม... ความรักที่พี่เบนมีให้หนูนั้นยังคงอยู่เสมอ... จงใช้ชีวิตอย่างกล้าหาญเหมือนที่พี่เบนเคยเป็นแบบอย่างให้ดู... อย่ากลัวที่จะยิ้ม อย่ากลัวที่จะมีความสุข เพราะพี่เบนอยากเห็นรอยยิ้มของน้องชายคนนี้เสมอ... หนูไม่ได้เดินลำพัง เพราะพี่ชายของหนูคือทูตสวรรค์ที่คอยปกป้องหนู และพระเจ้าทรงโอบกอดหนูไว้ในอ้อมแขนของพระองค์...

พี่น้องที่รัก... เบนจามินไม่ได้จากไปไหน... ความรักของเขายังคงไหลเวียนอยู่ในโลกนี้ เหมือนกับบ่อน้ำสะอาดที่ถูกขุดขึ้นในนามของเขา เพื่อนำความชุ่มฉ่ำไปสู่ผู้คนที่ยากไร้ในดินแดนเวียดนาม... บ่อน้ำนั้นคือสัญลักษณ์ของชีวิตที่ไม่มีวันเหือดแห้ง... ความรักของเบนจามินยังคงกระหายที่จะให้ ยังคงอยากเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อื่น... เบนจามินสอนเราว่า 'trying is all that matters' (การพยายามคือสิ่งสำคัญที่สุด)... ไม่ว่าวันนี้ท่านจะกำลังแบกรับความเศร้าโศกเพียงใด หรือกำลังรู้สึกเหนื่อยล้าแค่ไหน... ขอให้ท่านลอง 'พยายาม' ที่จะยิ้มให้พระเจ้าอีกครั้ง... พยายามที่จะวางใจในพระองค์แม้ในวันที่เมฆหมอกจะบดบังดวงอาทิตย์...

ความรักแท้ไม่เคยสูญสลายไปตามกาลเวลา... ก่อนที่เราจะจากที่นี่ไปในวันนี้ พ่ออยากให้ท่านนำสิ่งหนึ่งติดตัวกลับไป... ในทุกครั้งที่ท่านแหงนมองท้องฟ้า หรือได้ยินเสียงเครื่องบินทะยานขึ้นสู่เมฆ ให้ระลึกถึงรอยยิ้มของเบนจามิน... และให้รู้ว่าความรักของพระเจ้าแข็งแกร่งกว่าความตาย... ขอให้พระองค์ผู้ทรงเป็นความรักแท้ ทรงโอบกอดครอบครัวของเรา และนำพาเราไปสู่วันที่เราจะได้ยินเสียงหัวเราะของเบนจามินอีกครั้งในสวนสวรรค์... อาเมน.