Спомен на светите ангели чувари

Кога ќе погледнеме во една стара фотографија на Бен, во онаа каде што тој, седумгодишен, со толку голема концентрација го бои дрвениот оревокршач, гледаме нешто што е многу повеќе од обична детска игра. Гледаме човек во создавање. Гледаме момче кое, облечено во сив дуксер, со маркер во раката, се обидува да внесе ред и убавина во светот околу себе. Тој момент на тишина, додека околу него се наоѓаат бои и украси, е слика на она што Бен го носеше во себе цел живот: една длабока, тивка посветеност на сè што ќе допреше. Неговата љубопитност, која подоцна го одведе во светот на технологијата и авијацијата, не беше само интелектуална вежба; тоа беше начин на кој тој го славеше животот што му беше подарен.

Денес, во првото читање од книгата на Јов, слушаме како Бог му се обраќа на човекот од бура. „Каде беше ти кога ја поставував земјата?“, го прашува Господ Јов. Овие зборови на прв поглед звучат како предизвик, речиси како укор. Но, ако застанеме малку подолго пред нив, ќе видиме дека тие се всушност повик за понизност пред тајната на животот. Јов, кој изгуби сè, кој седеше во правта, на крајот ја наоѓа најголемата мудрост: „Ете, јас сум ништожен... ќе ја ставам раката на устата“. Тој сфаќа дека не мора да има одговори на сите прашања за да биде сакан од Бога. Тој сфаќа дека неговото страдање не е крајот на приказната.

Три месеци по заминувањето на Бен, знам дека Алан, Тао и малиот Рајан, вие се наоѓате токму во таа бура за која зборува Јов. Знам дека тишината во вашиот дом е тешка, дека празнината е стварна, и дека понекогаш, кога сонцето ќе изгрее, првата мисла е онаа стара, болна празнина. Многумина од вас, родители, се прашувате: „Зошто? Каде погрешив? Дали можев да направам повеќе?“. Слушнете ме добро сега, бидејќи ова е вистината што мора да ја слушнете: тој глас на вина не доаѓа од Бога. Бог не ви суди. Бог не бара грешки во вашата љубов. Вие бевте, и останувате, светлина за Бен. Болеста што го однесе беше како бура што доаѓа од нигде, надвор од контролата на кој било човек, надвор од дофатот на која било медицина. Вие не сте виновни. Немате што да си простувате, бидејќи дававте сè што имавте, до последната капка љубов. Оставете го тој камен на вината пред олтарот на Господа; тој никогаш не ви припаѓал.

Во денешното Евангелие, Исус ни дава една чудесна слика: Тој зема дете, го става во средината и вели дека нивните ангели секогаш го гледаат лицето на Отецот. Ова е нашиот пресврт. Ова е светлината што влегува во вашата темна соба. Бен сега е во тоа друштво. Тој не е далеку; тој е во прегратката на Отецот, каде што ангелите го чуваат она што е најчисто. Се сеќавате ли на онаа негова понуда да ја даде целата своја заштеда за да му помогне на чичко Вилијам? Тој никогаш не ја скрши таа касичка – тоа не беше потребно – но самата понуда, таа чистота на срцето кое е подготвено да се испразни за да му помогне на друг, е слика на самите ангели. Бен беше такво дете; неговото срце беше секогаш отворено, секогаш подготвено да даде, секогаш подготвено да се насмее, дури и кога му беше тешко.

Замислете го сега Бен, не како што го испративте, туку како што е сега: полн со живот, со онаа иста љубопитност што ја имаше кога ги набљудуваше авионите, сега набљудувајќи ги тајните на небото. Тој не ве остави. Тој ве чека. Исус нè повикува да станеме како деца – не да бидеме наивни, туку да бидеме отворени, да веруваме дека љубовта е посилна од смртта. Ова е повик за сите вас кои страдате: да не го затворате срцето од болка, туку да му дозволите на Бога да ја претвори таа болка во сочувство.

Рајан, ти си помладиот брат, ти си оној кој го носи споменот на Бен во секој свој чекор. Ти не си сам. Твојот брат те гледа со гордост. Не плаши се да учиш, да се смееш, да отидеш напред и да ги оствариш соништата што ги делевте. Ти не си сам; ти ја носиш неговата топлина во своето срце. И за сите вие кои слушате од далеку, кои носите свој тежок крст, кои имате празно место на трпезата – знајте дека Бог ве гледа во секоја солза. Тој не ја заборава ниту една ваша болка.

Кога ќе излезете оттука денес, не барајте големи теории за страдањето. Направете само едно едноставно дело на добродворност во името на Бен – испружете рака кон некој што е во неволја, подарете насмевка на дете, бидете милостиви кон самите себе. Прегрнете се дома. И кога ноќта ќе се спушти, погледнете кон ѕвездите и запомнете: Бен е во светлината, чекајќи го она време кога сите заедно повторно ќе бидеме собрани во совршениот мир на нашиот Господ. Нека ангелите што го гледаат лицето на Отецот, нека тие ангели ве чуваат вас, нека ве тешат и нека ве водат по патот на вечноста. Амин.