Minning helgra engla verndara

Það er eitthvað við það að standa við gluggann þegar rökkvar og horfa á ljósin kvikna eitt af öðru úti í húsum. Maður veit ekkert um það sem þar fer fram; maður sér bara glimt af lífi sem heldur áfram, fólk sem gengur um herbergi sín, börn sem leika sér, fólk sem sest niður til að borða. Við lifum svo oft lífi okkar á þennan hátt – föst inni í okkar eigin litla heimi, horfandi út en sjáum þó svo lítinn hluta af því sem er til staðar. Í dag, á minningardegi heilgra engla verndara, minnumst við þess að við erum aldrei ein. Við stöndum aldrei eitir í þessu myrkri, þótt okkur finnist stundum sem enginn sjái okkur eða skilji þann þunga sem við berum.

Hugsjónin umenglana er ekki bara eitthvað sem tilheyrir barnabókum eða fögrum málverkum. Hún er dýpsti veruleiki kærleika Guðs sem nær yfir okkur, vakir yfir okkur og fylgir okkur eftir, jafnvel þegar við sjáum hann ekki. Og þegar við horfum á lestur dagsins úr bók Jobs, þar sem Drottinn svarar Job úr storminum, þá mætum við þeim veruleika að Guð er svo miklu stærri en okkar eigin hugsanir. „Hefur þú gengið um uppsprettur hafsins eða gengið um botn djúpsins?“ spyr Drottinn. Job þegir. Hann leggur hendina fyrir munn sinn. Það eru stundir í lífinu þar sem engin svör duga, þar sem orðin þrjóta, þar sem maður getur ekki gert annað en að sitja í hljóði og vita að það er einhver stærri sem heldur utan um tilveruna.

Við getum ekki talað um þennan dag án þess að hugsa um Benjamín. Hann var drengur sem elskaði að horfa upp, sem elskaði að skilja hvernig hlutirnir virkuðu – frá stærðfræði og kóðun yfir í flugvélar og þann stóra heim sem beið hans. Þegar maður hugsar um Benjamín, þá dettur manni í hug hvernig hann gat setið við borðið og teiknað eða skoðað hluti með þeirri einbeitingu sem einkennir þá sem skynja fegurðina í smáatriðunum. Hann var drengur sem bar í sér svo mikla blíðu. Hann var ekki bara greindur; hann var góður. Hann var sonurinn sem sagði alltaf „Góðan morgun, pabbi“ þegar hann kom niður tröppurnar, sá sem gat hlustað á sögur föður síns með alvöru og áhuga, eins og ekkert annað skipti máli.

Alan og Thao, ég veit að það eru dagar þar sem þessi þungi, hljóði veruleiki hellist yfir ykkur. Það eru stundir þar sem tómstóllinn við borðið eða minningin um hlátur hans læðist að ykkur og rífur upp sár sem eru svo dýúp. Ég veit að þið veltið fyrir ykkur í hljóði – jafnvel þegar enginn annar heyrir til – hvort þið hafið farið á mis við eitthvað, hvort þið hefðuð getað gert eitthvað öðruvísi, gripið eitthvað fyrr. Ég vil að þið hlustið á þetta í dag, með öllu því sem í ykkur er: Þið eruð ekki sek. Veikindi eru aldrei refsing. Þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað. Það var ekkert sem þið gátuð gert öðruvísi. Þið elskuðuð Benjamín með svo mikilli fórnfýsi, með svo hreinni og fögrum kærleika, að enginn maður hefði getað gert meira. Þið voruð honum allt. Þegar þið hugsið um hann, leyfið þá ekki sektarkenndinni að ræna ykkur þeirri fegurð sem líf hans var. Guð sakar ykkur ekki. Hann veit hvernig þið elskuðuð hann, og sú ást er geymd hjá honum til eilífðar.

Í guðspjallinu segir Jesús eitthvað sem snertir hjartað með svo mikilli mildi. Lærisveinarnir rífast um hver sé mestur, en Jesús kallar til sín barn, setur það í miðju hópnum og segir að enginn komist inn í himnaríki nema hann turni sér og verði eins og börnin. Og svo bætir hann við orðum sem eru okkur svo dýrmæt í dag: „Gætið þess að fyrirlíta ekki einn þessara smælingja því að englar þeirra á himnum sjá stöðugt auglit föður míns á himnum.“

Benjamín er núna í þeirri stöðu. Hann er ekki týndur; hann er í ljósinu, par sem englar vernda hann og hann sjálfur er orðinn að þeim friði sem við þráum. Hann er í veislu himinsins, þar sem engin þjáning nær til hans, þar sem hann er heill og frjáls. En minning hans, kærleikur hans, lifir hér á jörðu í gegnum ykkur öll.

Ryan, bróðir minn, ég veit hvað það er erfitt að ganga um án hans. Ég veit að það eru stundir þar sem þig langar að deila einhverju með honum, sýna honum eitthvað nýtt eða bara hafa hann hjá þér. Mundu að Benjamín gleymir þér aldrei. Tengsl ykkar eru rofin af dauðanum en haldið uppi af kærleika sem nær yfir landamæri þessa heims. Vertu hugrakkur, vertu þú sjálfur, og leyfðu minningunni um bróður þinn að vera ljós á þinni göngu.

Við skulum í dag taka við þessum boðskap englanna. Við skulum trúa því að þegar við erum ein, þegar við grátum í hljóði, þegar sorgin þyngist, þá er Guð þarna og englar hans standa vörð um okkur. Benjamín er kominn heim til föðurins, og hann bíður eftir okkur hinum megin við landamærin. Þangað til skulum við lifa þannig að kærleikur hans fái að blómstra í gegnum okkur – í einu brosi, í einu góðu verki, í hjarta sem gefur af sér til þeirra sem þurfa á því að halda. Amen.