Minningardagur heilagrar Fransisku Xavier Cabrini, meyjar

Það er eitthvað svo hljóðlátt og áþreifanlegt við það að horfa á kort af heiminum, þar sem flugleiðirnar liggja eins og fínir þræðir á milli borga. Þegar við fylgjumst með flugvélum á himni, þá sjáum við aðeins yfirborðið – hreyfinguna, tæknina, hraðann. En Benjamin Vo, þessi drengur sem við minnumst í dag, hann sá dýptina í þessu öllu. Hann var ekki bara að horfa á flugvélar; hann var að horfa á tengingar. Hann sá heiminn sem stað þar sem hægt var að byggja eitthvað nýtt, eitthvað sem gæti tengt fólk saman, eins og þetta fallega „con chim airlines“ sem hann dreymdi um að stofna. Hann var alltaf með þetta glettnislega bros þegar hann talaði um það, eins og hann vissi eitthvað sem við hin vorum rétt að byrja að skilja.

Í fyrsta lestrinum í dag skrifar Jóhannes postuli til „valinnar frúar“ og barna hennar. Hann talar um að ganga í sannleikanum, um að elska hvert annað eins og okkur var boðið frá upphafi. Hann varar við þeim sem vilja breyta kenningunni, þeim sem gleyma því að Jesús kom í holdi. Þetta er kjarninn í því sem við trúum: að Guð varð maður, að hann gekk í okkar sporum, að hann þekkir sársaukann okkar, gleðina okkar, og jafnvel það að vera fimmtán ára gamall, alveg eins og Benjamin.

Við skulum vera hreinskilin núna, áður en við leitum huggunar. Það er erfitt að ganga í sannleikanum þegar heimurinn virðist svo brenglaður, þegar maður stendur í tómu herbergi og minningarnar um Benjamin eru eins og skuggar sem fylgja manni hvert fótmál. Alan og Thao, ég veit að það eru fimm mánuðir síðan hann gekk yfir þröskuldinn sem við fáum ekki fylgt honum yfir. Ég veit að það eru morgnar þar sem þið vaknið og finnið fyrir þessari þungu fjarveru, þar sem hvert horn í húsinu minnir á þennan dreng sem var svo fullur af lífi, svo fullur af forvitni og svo ótrúlega mildur.

Mig langar að taka einn stein af herðum ykkar í dag. Stundum, í hljóðlátum stundum, læðast spurningarnar að: „Hefði ég átt að gera eitthvað öðruvísi? Hefði ég getað komið í veg fyrir þetta?“ Ég vil segja ykkur þetta af öllu hjarta: Þið eruð ekki sek. Sjúkdómurinn sem Benjamin glímdi við var aldrei ykkar verk. Hann var aldrei refsing fyrir neitt sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þetta var stormur sem skellur á handan allrar mannlegrar stjórnunar. Engin vök, engin bæn, engin læknisfræðileg aðgát hefði getað breytt því sem var ætlað að fara á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með svo fullkominni, hreinni og óeigingjarnri ást að enginn á jörðu hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Þvert á móti, hann grætur með ykkur og þerra tár ykkar. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Í guðspjallinu í dag talar Jesús um daga Nóa og daga Lots. Hann talar um fólk sem var að borða, drekka, kaupa og selja, ómeðvitað um það sem var að gerast. Hann segir: „Munið eftir konu Lots.“ Hún leit til baka, hún festist í því sem var liðið. Jesús kallar okkur ekki til að gleyma, heldur til að horfa fram á við, til að vera reiðubúin. Hann segir: „Hver sem reynir að varðveita líf sitt mun týna því, en hver sem týnir því mun varðveita það.“ Þetta er svo erfitt að heyra þegar maður hefur misst það dýrmætasta sem maður átti. Hvernig á maður að „týna“ lífi sínu þegar manni finnst maður hafa misst allt?

Benjamin kenndi okkur þetta með lífi sínu. Hugsið um það þegar hann, tólf ára gamall, bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki með látum; hann bara bauðst til þess. Hann var reiðubúinn að gefa allt sem hann átti, án þess að hugsa um sjálfan sig. Þetta er það að „týna lífi sínu“ – að gefa sig allan til kærleikans. Benjamin lifði ekki fyrir sjálfan sig; hann lifði fyrir ykkur, fyrir Ryan, fyrir fjölskylduna. Hann var alltaf að hugsa um aðra, alltaf að leita leiða til að gleðja, alltaf með þetta fallega bros sem var gjöf til okkar allra.

Ryan, kæri bróðir, ég veit að þú saknar þess að hafa Ben við hliðina á þér. Ég veit að þú saknar þess að deila með honum öllum þessum tæknilegu pælingum og draumum um framtíðina. En mundu að Benjamin er ekki farinn. Hann er í Guði, og þar sem Guð er, þar er Benjamin. Hann horfir á þig með stolti, stoltur af því hvernig þú heldur áfram að brosa, hvernig þú heldur áfram að vera þú sjálfur. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af þessu sama kærleiksbandi sem Guð hefur ofið. Haltu áfram að lifa fyrir hann, haltu áfram að vera ljós í heiminum, rétt eins og hann var.

Við skulum dvelja í þessari þögn um stund… og finna að við erum leidd af kærleika sem aldrei bregst. Benjamin er nú í föðurhúsum, kominn á hinn helga áfangastað þar sem engin þreyta er, engin sorg, enginn sársauki. Hann stendur þar, kannski að skoða himneskar flugvélar, eða bara að brosa sínu blíða brosi til ykkar. Hann bíður ykkar.

Landið á þessu: Þegar þið farið út úr kirkjunni í dag, vil ég að þið finnið eitt lítið augnablik þar sem þið þakkið Guði fyrir að hafa lánað ykkur Benjamin í fimmtán ár. Ekki hugsa um það sem þið misstuð, heldur það sem þið fenguð. Hann var gjöf. Hann er enn gjöf. Hann er lifandi í kærleikanum sem þið berið í hjörtum ykkar. Gangið í þessum friði, vitið að þið eruð aldrei ein, því að ríki Guðs er innra með ykkur, og þar býr hann sem sigraði dauðann. Amen.