Hátíð allra heilagra

Í dag stöndum við ekki ein. Við stöndum í miðju mikillar, óteljandi fjölda sem enginn getur talið. Jóhannes postuli sá þá í sýn sinni: fólk frá hverri þjóð, hverri kynkvísl, hverri tungu. Þeir standa frammi fyrir hásætinu, klæddir hvítum skikkjum, með pálmagreinar í höndum. Þetta eru ekki bara einhverjir fjarlægir dýrlingar sem við lesum um í bókum. Þetta eru þeir sem hafa gengið í gegnum þrenginguna miklu, þeir sem hafa þvegið skikkjur sínar og gert þær hvítar í blóði lambsins. Þetta er okkar heimili. Þetta er okkar framtíð.

Sjáið þið þessa mynd fyrir ykkur? Það er eitthvað svo áþreifanlegt við þessa hvítu skikkju. Hún er ekki tákn um fullkomnun sem við náum með eigin mætti. Hún er tákn um þvott, um hreinsun, um það að Guð hefur tekið við öllu því sem var brotið og gert það heilt. Þegar við hugsum um Benjamin Vo, þá sjáum við fyrir okkur þennan dreng sem var svo fullur af lífi. Við minnumst hans ekki sem einhvers sem er horfinn, heldur sem einhvers sem hefur lokið sínu hlutverki hér og er nú hluti af þessum óteljandi fjölda í ljósinu.

Benjamin var drengur sem átti sér svo marga drauma. Hann var forvitinn, hann var gáfaður, hann var alltaf að læra eitthvað nýtt – hvort sem það var að kóða á GitHub eða dreyma um að stofna „con chim airlines“. Það er eitthvað svo fallegt við það að hugsa til hans í dag, á hátíð allra heilagra. Þessi hátíð er ekki bara fyrir þá sem við köllum dýrlinga með opinberum hætti. Hún er fyrir alla þá sem hafa elskað Guð og hafa nú fengið að sjá hann augliti til auglitis. Það er það sem Jóhannes segir í öðrum lestrinum: „Við vitum að þegar hann birtist munum við verða líkir honum, því að við munum sjá hann eins og hann er.“

Kæru Alan og Thao, og þú kæri Ryan, ég veit að það eru dagar þar sem þessi „sýn“ virðist svo fjarlæg. Það er erfitt að sjá ljósið þegar maður stendur í skugga sorgarinnar. Það eru fjórir mánuðir síðan Ben fór heim til Guðs, og ég veit að sársaukinn er enn svo ferskur. Það eru nætur þar sem þið kallið á hann, þar sem þið leitið að honum í draumum, eins og þú Alan hefur gert. Það er mannlegt að leita. Það er mannlegt að vilja halda í. Og það er svo eðlilegt að spyrja: Hvers vegna? Gat ég gert eitthvað meira? Var eitthvað sem ég missti af?

Mig langar að segja ykkur eitt í dag, svo hljóðlega og einlæglega sem ég get: Þið berið enga sök. Þessi spurning um hvort þið hafið gert nóg – hún er ekki frá Guði. Hún er rödd sem sorgin notar til að reyna að ræna ykkur friðnum. Sjúkdómar eru aldrei refsing. Þeir eru aldrei afleiðing af því að foreldrar hafi misst af einhverju eða staðið sig illa. Þetta var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamin með svo stórri, lifandi og óeigingjarnri ást að enginn hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki. Hann sér ykkur í tárunum, hann sér ykkur í þreytunni, og hann faðmar ykkur eins og þið eruð. Leyfið þessum þunga steini að falla af herðunum. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Í guðspjallinu í dag heyrðum við sálubótina. „Sælir eru þeir sem syrgja, því að þeir munu huggaðir verða.“ Þetta er ekki bara falleg setning á blaði. Þetta er loforð frá Guði sjálfum. Þegar við syrgjum, þá erum við ekki að syrgja í tómarúmi. Við syrgjum í návist Krists. Hann grét við gröf Lasarusar. Hann veit nákvæmlega hvernig það er að missa einhvern sem maður elskar. Og hann er með ykkur í hverju einasta tári.

Benjamin var drengur sem skildi það sem margir fullorðnir gleyma: að kærleikurinn er ekki eitthvað sem maður heldur í, heldur eitthvað sem maður gefur. Munið þið eftir því þegar hann bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum, William, þegar hann var veikur? Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem var að reyna að sanna sig; þetta var náttúruleg útgeislun af því kærleiksríka hjarta sem Guð hafði skapað í honum. Hann vissi – með þeirri innsýn sem aðeins hrein hjörtu hafa – að það sem við eigum er ekki okkar eigið, heldur gjöf sem á að flæða áfram. Þessi „Well of Love“ sem hefur verið boruð í hans nafni í Vietnam, þetta vatn sem gefur líf, það er framhald af þessu hjarta. Það er Benjamin að gefa ennþá. Það er kærleikurinn hans sem heldur áfram að flæða.

Ryan, kæri bróðir, ég veit að þú ert líka að ganga í gegnum þetta. Þú ert ekki bara að missa bróður, þú ert að missa þann sem var besti vinur þinn. En þú ert ekki einn. Þegar þú ert að læra, þegar þú ert að hanna eitthvað nýtt, þegar þú ert að hlæja að einhverju sem þið tveir hefðuð skilið, þá er Benjamin með þér. Hann er stoltur af þér. Hann er ekki týndur. Hann er í ljósinu, hann er í kærleikanum, hann er í þeim friði sem enginn getur tekið frá honum.

Við skulum taka þetta með okkur út í daginn: Að vera eins og Jesús. Að vera tilbúin að hætta öllu fyrir kærleikann. Þegar við gerum eitt lítið verk í nafni Benjamins – hvort sem það er að hjálpa einhverjum, sýna blíðu, eða bara að vera til staðar fyrir hvert annað – þá erum við að bera ávöxt. Við erum að segja við Guð: „Drottinn, ég treysti þér, jafnvel þegar ég skil ekki.“

Benjamin Vo er núna í ljósinu. Og við, sem erum enn á leiðinni, skulum ganga með þá vissu að við erum á leiðinni heim. Þar sem engin tár eru, þar sem enginn aðskilnaður er, og þar sem við munum öll hittast aftur. Þangað til, haldið ykkur við þann kærleika sem Benjamin gaf ykkur. Hann er ekki týndur. Hann er lifandi í Guði. Hann er að fylgjast með ykkur, með sínu milda brosi, með þeirri gleði sem hann bar alltaf í hjarta sér. Megi Guð blessa ykkur, megi hann styrkja ykkur, og megi hann minna ykkur á á hverjum degi að þið eruð elskuð. Amen.