Minning helgra Jóhannesar de Brébeuf og Ísaks Jogues, presta, og félaga þeirra, píslarvotta

Það er eitthvað svo snertandi við það hvernig hlutirnir í lífinu breytast, hvernig dagurinn skiptist í tvennt: í það sem var áður og það sem er núna. Ég horfi á þennan stað hérna, á kyrrðina í þessum sal, og mér verður hugsað til ungs drengs sem elskaði að fylgjast með hlutunum renna saman, sem horfði á flugvélar á himni og gat séð tengingar þar sem aðrir sáu aðeins tóm. Benjamin Vo var drengur sem fylgdist með öllu með forvitnum augum. Faðir hans man eftir öllum þeim sögum sem þeir deildu, hvernig Benjamin hlustaði á skáldskap og smáspuna eins og það væri hið sanna og dýpsta raunverulega efni lífsins. Hann hló sín hljóðlátu og góðu hlátra þegar hann talaði um drauminn sinn um flugfélagið sitt, „con chim airlines“. Það var ekki bara grín; það var löngun til að tengja, til að fljúga, til að fara lengra en jörðin leyfir.

Og þegar við opnum ritningu dagsins þá hittum við fyrir eitthvað sem talar beint inn í þennan veruleika. Í guðspjalli eftir Lúkas segir frá manni sem kemur til Jesú og vill fá sinn skerf af arfinum, einhverju sem hægt er að mæla, skipta og eiga. En Jesús lyftir augunum hærra. Hann segir frá hinum ríka manni sem safnaði öllu í stærri og stærri kornhlöður, sem hugsaði með sjálfum sér: „Nú áttu margar birgðir til margra ára; hvíldu þig, eta, drekka og gleðjast.“ En svo kemur kallið um nóttina: „Óvitur maður, í nótt verður sál þín krafin af þér.“

Við lifum oft svo lengi í þessum heimi eins og við þurfum að byggja stærri kornhlöður fyrir áhyggjur okkar, fyrir sorgina okkar, jafnvel fyrir minningarnar. Við reynum að geyma allt sem eftir er. En líf Benjamíns var svo allt öðruvísi. Hann var ekki maður stóru kornhlíðanna. Hann var maður gjafarinnar. Munið þið eftir því þegar hann var aðeins fimmtán ára gamall og sagði foreldrum sínum ótilkvaddur að hann væri tilbúinn að gefa upp alla sína sparipeninga til að hjálpa frænda sínum William sem þjáðist af heilablóðföllum? Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Það var engin hroki í því, engin útreikningur. Það var bara ungt og hreint hjarta sem vildi gefa allt sem það átti handa öðrum.

Kæru Alan og Thao, mamma og pabbi, og kæri Ryan bróðir. Ég veit að það eru stundir þar sem þessi fjarvera Benjamíns er eins og stórt, autt rými við borðið. Ég veit að sorgin getur verið þung, og stundum læðist sú hljóðláta spurning að ykkur: Hvað fór framhjá mér? Hvað hefði ég átt að gera öðruvísi? Ég bið ykkur að heyra þetta í dag, í þessu helga rými: Þið eigið enga sök. Sjúkdómar eru aldrei refsing, þeir eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi gert eða misst af einhverju. Það var ekkert í valdi ykkar til að breyta því sem var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamín með svo stórri og lifandi ást að enginn hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki. Leyfið þessum þunga steini að falla af herðum ykkar. Þið eruð elskuð, og þið eruð ekki sek.

Í fyrri lestrinum segir Páll postuli við Efesusmenn orð sem lýsa því sem við stöndum frammi fyrir: „En Guð, sem er ríkur af miskunn sakir síns mikla kærleika sem hann elskaði oss með, þegar vér vorum dauðir í misgjörðum vorum, lífgaði oss með Kristi.“ Sjáið þið þetta? Það er ekki okkar verk sem bjargar okkur; það er gjöf Guðs. Benjamín var handverk Guðs, skapaður til góðverka sem Guð hefur fyrir búnar. Og þótt líf hans hér á jörðinni hafi verið stutt, þá er það handverk ekki lokið. Það heldur áfram í hverri minningu, í brosi Ryan bróður hans, í hlýju föðurins sem talar við hann í huga sínum, og í vatninu sem streymir núna í fjarlægu þorpi í Cà Mau, í nafni þessa góða drengs, svo að aðrir fái líf.

Ryan, kæri bróðir, ég veit hvað það er sárt að sakna hans, að vilja deila stundum með honum, spila tölvuleiki eða bara vera til í sama herbergi. en mundu að þessi tenging er ekki farin. Benjamín fylgist með þér með þessari sömu blíðu sem hann sýndi þegar hann lifði. Vertu sterkur, haltu áfram að dreyma, því þú ert hluti af sömu fórnfúsu ást.

Við skulum taka þetta með okkur út í daginn: Að vera rík í því sem skiptir máli fyrir Guði. Benjamín skildi það. Hann gaf hjarta sitt án þess að krefjast neins í staðinn. Guð geymir hann núna í sínum eilífu himnum, þar sem ekkert tár er til, og þar sem „con chim airlines“ flýgur um í ljósi kærleikans. Amen.