Minning hátíðar Leós mikla, páfa og kirkjuþefræðings

Það er eitthvað svo traustbært við það að standa undir föstu þaki, á traustum grundvelli, þegar úti blæs og vindurinn leitar að opnum gluggum. Maður finnur fyrir þessari líkamlegu þögn sem tekur við þegar hurðinni er lokað og hlutirnir fá að vera á sínum stöðum. Þið þekkið þetta augnablik heima hjá ykkur, þegar kveikt er á lampunum og kvöldið tekur við með sínum hljóðlátu skuggum. Í fyrsta lestrinum í dag, þegar Páll skrifar til Títusar, talar hann um þessa festu. Hann talar um það sem er heilnæmt og stöðugt í kenningu og lífi, um að standa stöðugur þegar allt annað verður óvíst. Hann kallar fram þá mynd að náð Guðs ha effetti birst og kennt okkur að hafna hinu guðlausa, til að lifa hófsamlega, réttlátlega og guðrækilega á þessari öld.

Benjamin Vo hafði þetta lag á að færa festu og skýrleika inn í líf þeirra sem voru í kringum hann. Hugsið um þennan ljóda og bjarta unga dreng, sem var svo upptekinn af því að skilja hvernig heimurinn var samsettur. Hann var ekki bara að læra stærðfræði langt um aldur fram, eða skrifa flókið kófatöflur og leiki á GitHub eins og faðir hans, heldur hafði hann þessa ótrúlegu dýpt í hugsun sinni. Hann var strákur sem leit á flugvélarnar sem lyftu sér upp frá jörðinni, sem fylgdist með Boeing-vélunum og bar þennan saklausa, fallega draum í hjarta sínu um að stofna sína eigin flugþjónustu, hið litla „con chim airlines“ sem hann gat aldrei talað um öðruvísi en með brosi og glettið glotti. Þessi forvitni, þessi eldmóður til að ná lengra, var hluti af því hvernig hann lifði.

En það er sársauki í þessari fjarveru, er það ekki? Kæru Alan og Thao, það eru núna um fjórir mánuðir síðan Ben gekk í gegnum þær dyr sem við fáum ekki fylgt honum yfir að sinni. Ég veit hvernig það er að standa í þessu tómarúmi. Ég veit hvernig morgnarnir eru þegar maður saknar þess að heyra þennan skýra og hlýja raddblæ, þegar maður sér skóna hans eða minnist allra þeirra ferða sem fjölskyldan fór saman út um heiminn – frá París og Róm til helgaðra staða Lourdes, alltaf sem hið fullkomna fjögurra manna lið. Það er þungt að bera þessa fjarveru. Og stundum, í þögninni, læðast spurningarnar að, þessi tilfinning um hvort eitthvað hafi farið úrskeiðis, hvort maður hafi misst af einhverju.

Mig langar að stöðva þessar hugsanir núna, hér í návist Guðs, og segja ykkur eitt af öllu hjarta: Þið berið enga sök. Sjúkdómurinn sem Ben glímdi við var aldrei ykkar verk; hann var aldrei refsing fyrir neitt sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þetta var stormur sem skellur á handan allrar mannlegrar stjórnunar. Engin vök, engin bæn, engin læknisfræðileg aðgát hefði getað breytt því sem var ætlað að fara á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með svo fullkominni, hreinni og óeigingjarnri ást að enginn á jörðu hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Þvert á móti, hann þerra tár ykkar með mjúkri hendi og segir: „Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.“ Leyfðu þessum þunga steini að falla af herðum ykkar í dag.

Munduð eftir því sem Ben gerði þegar hann var tólf ára gamall, þegar hann vildi ólmur gefa upp allan sinn sparibauk til að hjálpa frændi sínum William sem þjáðist af heilablóðföllum. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki með látum; hann bara bauðst til þess. Það þurfti ekki einu sinni að nota hann, því hjálpin var til staðar, en sjálf gjöfin – löngunin til að láta allt af hendi við fyrstu vísbendingu um þörf – sýndi hvernig hjarta hans var gert. Það var hjarta sem þekkti ekki eigingirni. Og sá kærleikur deyr ekki. Hann heldur áfram að streyma, alveg eins og það hreina vatn sem flæðir nú úr brunninum sem reistur var í hans nafni í Cà Mau í Víetnam, eða í gegnum öll þau hljóðlátu verk sem unnin eru í kyrrþey í hans minningu.

Í guðspjallinu í dag minnir Jesús okkur á þjónustuna, á það hvernig við göngum frammi fyrir Guði. Hann segir að þegar við höfum gert það sem okkur ber, eigum við að líta á okkur sem þjóna sem hafa aðeins gert skyldu sína. Benjamin lifði þessu hugarfari. Hann gaf sig allan í það sem hann tók sér fyrir hendur – hvort sem það var í námi, í íþróttum eins og badminton þar sem hann barðist með prýði, eða í einföldum stundum með fjölskyldunni sinni.

Ryan, kæri bróðir, þú sem ert eftir hér, ég veit að þú saknar þess að hafa stóra bróður við hlið þína í öllum ævintýrunum. En mundu að Ben er ekki horfinn úr lífi þínu. Hann fylgist með þér úr ljósi Guðs, stoltur af þér, glaður yfir hverju skrefi sem þú stígur. Haltu áfram að vera sterkur, haltu áfram að brosa, og leyfðu minningunni um hann að vera ljós á þinni götu.

Við skulum sitja hér í þögninni um stund... og finna að við erum ekki ein. Benjamin er kominn á hinn endanlega áfangastað, á þann stað þar sem engin þreyta er og engin sorg, heldur eilíft líf í kærleika föðurins og Maríu meyju. Og hann bíður okkar þar. Megi Drottinn blessa ykkur, veita ykkur frið sem er öllum skilningi æðri, og leiða ykkur áfram í sínum heilaga kærleika. Amen.