Laugardagur í tuttugustu og sjöundu viku á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo hljóðlátt og samt svo áhrifaríkt við það að horfa á kort af heimshornum, þar sem litlar línur tengja saman borgir og lönd. Þegar við hugsum um Benjamín Vo, þá sé ég ekki fyrir mér dreng sem var bundinn við eina staðsetningu; ég sé fyrir mér flugmann í hjarta sínu, dreng sem teiknaði flugleiðir í huganum og dreymdi um „con chim airlines“. Hann var alltaf að skipuleggja, alltaf að kóða, alltaf að leita leiða til að gera heiminn aðeins minni og tengdari. Hann var drengur sem skildi að tækni er ekki bara vélar og kóði, heldur tæki til að brúa bil. Hann var forvitinn, hann var gáfaður, en umfram allt var hann mildur. Hann var drengur sem, þegar hann horfði á frænda sinn þjást, bauðst til að gefa allt sitt – ekki til að sýnast, ekki til að fá hrós, heldur vegna þess að hjarta hans var einfaldlega þannig gert. Hann braut aldrei þennan sparibauk, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Og í því boði, í þeirri einföldu fórnfýsi, birtist okkur kjarninn í því hver Benjamín var.

Í guðspjalli dagsins mætum við stundu sem virðist í fyrstu vera einhvers konar upphafning á móðurhlutverkinu. Kona úr mannfjöldanum hrópar til Jesú: „Sæl er sú móðurskaut sem bar þig og þau brjóst sem þú drakst af.“ Þetta er mannleg viðbrögð, er það ekki? Við viljum heiðra það sem við sjáum, við viljum tengja blessun við það sem er líkamlegt og áþreifanlegt. En Jesús, með sinni guðlegu visku, beygir athyglina annað. Hann segir: „Heldur eru þeir sælir sem heyra orð Guðs og varðveita það.“ Hann er ekki að vanvirða móður sína – þvert á móti, hún er fyrsta manneskjan sem heyrði orð Guðs og varðveitti það í hjarta sínu. Hann er að segja okkur að blessunin, sú sanna blessun sem nær yfir dauðann, sé ekki bundin við blóðbönd eða líkamlega nærveru, heldur við það að vera í sambandi við Guð.

Kæru foreldrar, Alan og Thao, og kæri Ryan, þið hafið gengið í gegnum það sem enginn foreldri eða bróðir ætti að þurfa að upplifa. Það eru þrír mánuðir síðan Benjamín fór heim til Guðs, og ég veit að það eru stundir þar sem þið leitið að honum í hverju horni hússins. Ég veit að það eru nætur þar sem sektarkenndin læðist að eins og skuggi – sú hugsun hvort þið hafið misst af einhverju, hvort þið hefðuð getað gert eitthvað öðruvísi, hvort þið hefðuð getað „kóðað“ lífið betur svo að ekkert færi úrskeiðis. Ég vil að þið hlustið á mig í dag með opnu hjarta: Þið eigið enga sök. Veikindi eru aldrei refsing og þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað. Það var ekkert sem þið gátuð gert til að breyta þessu. Þið elskuðuð Benjamín með svo mikilli og hreinni fórnfýsi að enginn á þessari jörð hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki, og þið verðið að hætta að saka sjálf ykkur. Það er engin manneskja sem hefði getað komið í veg fyrir það sem var utan mannlegrar stjórnar. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Í fyrri lestrinum minnir Páll postuli okkur á að við erum öll „börn Guðs fyrir trúna á Krist Jesú“. Hann segir að þegar við erum skírð til Krists, þá klæðumst við Kristi. Það skiptir ekki máli hver við erum eða hvaðan við komum; við erum öll ein í honum. Þetta er sú von sem við höfum. Benjamín er ekki lengur bundinn við þennan heim, hann er ekki lengur bundinn við veikindi eða þá takmörkun sem líkaminn setur. Hann er „klæddur Kristi“. Hann er í veislu himinsins, þar sem engin „con chim airlines“ þarf, því hann er kominn beint í faðm þess sem skóp himininn og jörðina.

Ryan, bróðir minn, ég veit að það er sárt að ganga um án hans. Ég veit að það eru stundir þar sem þú vilt deila einhverju með honum, sýna honum nýtt forrit eða bara sitja með honum. Mundu að Benjamín er ekki horfinn. Hann fylgist með þér. Hann vill að þú haldir áfram að brosa, að þú haldir áfram að dreyma. Hann er stoltur af þér. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af ást sem nær yfir landamæri himins og jarðar.

Við þurfum að læra að búa í þessari nýju veruleika. Við þurfum að hætta að leita að Benjamín í því sem var, og byrja að finna hann í því sem er. Hann er í hverju góðverk sem við gerum. Hann er í hverju brosi sem við gefum. Hann er í hverri bæn sem við förum með. Þegar við hjálpum þeim sem minna mega sín – eins og með því vatni sem nú streymir í Cà Mau í hans nafni – þá er hann lifandi. Hann er að vinna í gegnum ykkur.

Það er svo mikilvægt að við förum ekki í gegnum lífið með því að reyna að „vinna“ okkur inn ást Guðs með verkum okkar. Páll segir okkur að það sé trúin sem réttlætir. Benjamín skildi þetta. Hann var ekki drengur sem var að reyna að sanna sig fyrir heiminum. Hann var bara hann sjálfur – gáfaður, forvitinn og góður. Það er það sem við eigum að taka með okkur. Við þurfum ekki að vera fullkomin. Við þurfum bara að vera trúföst. Við þurfum að heyra orð Guðs og varðveita það.

Þegar þið gangið út í dag, takið þá með ykkur þessa vissu: Þið eruð ekki ein. Guð er með ykkur í hverju skrefi, í hverju tári, í hverri þögn. Benjamín er ekki týndur; hann er geymdur í hjarta Guðs. Og þar, í þeirri eilífð, munum við öll hittast aftur. Gerum eitt lítið verk í nafni hans – bros, hlustun, hjálpsemi – og leyfum því að vera okkar leið til að heiðra þann dreng sem kenndi okkur svo mikið um ástina. Þið eruð elskuð. Þið eruð haldin. Og Drottinn er með ykkur. Amen.