Í nafni föður og sonar og heilags anda. Náð sé með ykkur og friður frá Guði föður okkar og Drottni Jesú Kristi.
Drottinn, miskunna þú okkur. Kristur, miskunna þú okkur. Drottinn, miskunna þú okkur.
Í dag fögnum við minningu um það þegar María litla var leidd í musterið. Ímyndið ykkur þessa stundu: barn, varla meira en barn, stígur upp þrepin að húsi Guðs. Það er eitthvað svo hljóðlátt og heilagt við þessa mynd. Hún er ekki að fara til að krefjast neins, hún er ekki að fara til að sýna sig; hún er að fara til að gefa sig. Hún er að stíga inn í það rými þar sem himinn og jörð mætast, þar sem hún verður sjálf að lifandi musteri fyrir Guðs orð. Það er eins og hún sé að segja: „Hér er ég, Drottinn. Ég er þín.“
Þessi mynd af Maríu, sem stígur upp þrepin með brosi og opnu hjarta, minnir mig svo sterkt á Benjamin okkar. Þið vitið, Ben var ekki drengur sem flækti hlutina að óþörfu. Hann var forvitinn, já, og greind hans var ótrúleg – hann var alltaf að rannsaka, alltaf að læra, alltaf að byggja upp. En þegar kom að því sem skipti mestu máli, þá var hann eins og María: hann var fús. Ég hugsa um þessa stund þegar hann, aðeins fimmtán ára, bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki með látum; hann bauðst til þess. Það er þessi sama fúsleikur og hjá Maríu. Það er hjarta sem er þegar farið að gefa af sér, áður en nokkur biður um það.
Við skulum vera alveg hreinskilin núna, áður en við leitum huggunar. Það er erfitt að tala um musterisgöngur og heilagleika þegar hjartað er þungt af söknuði. Alan og Thao, ég veit að það eru fimm mánuðir síðan Ben gekk yfir þröskuldinn. Ég veit að það eru dagar þar sem fjarvera hans er ekki bara tómleiki, heldur sársauki sem bítur. Það er þessi þögn í húsinu, þessi staðreynd að enginn er að spjalla um „con chim airlines“ eða deila með ykkur nýjustu pælingunum um flugvélar. Þessi sársauki er ekki merki um að trú ykkar sé veik. Hann er merki um þá gríðarlegu, óendanlegu ást sem þið berið í brjósti ykkar. Þið elskuðuð hann svo heitt að tómarúmið sem hann skilur eftir er stærra en heimurinn. Og það er í lagi að það sé erfitt. Guð hræðist ekki tárin ykkar.
Mig langar að taka einn þungan stein af herðum ykkar í dag. Það er þessi hljóðláta spurning sem læðist að í myrkrinu: „Hefði ég getað gert eitthvað öðruvísi? Hefði ég átt að sjá eitthvað fyrr?“ Ég vil segja ykkur þetta af öllu hjarta: Þið eruð ekki sek. Sjúkdómurinn sem Benjamin glímdi við var aldrei ykkar verk. Hann var aldrei afleiðing af neinu sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þetta var stormur sem skellur á handan allrar mannlegrar stjórnunar. Engin vök, engin bæn, engin læknisfræðileg aðgát hefði getað breytt því sem var ætlað að fara á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með svo fullkominni, hreinni og óeigingjarnri ást að enginn á jörðu hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Hann sér ekki eftir neinu hjá ykkur. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.
Í guðspjallinu í dag spyrja Sadúkeasar Jesú um upprisuna. Þeir eru fastir í þessum heimi, fastir í því hvernig hlutirnir „eiga“ að vera. En Jesús snýr öllu á hvolf. Hann segir þeim: „Guð er ekki Guð dauðra, heldur lifenda, því fyrir honum eru allir lifandi.“ Þetta er kjarninn í von okkar. Ben er ekki dáinn fyrir Guði. Hann er lifandi. Hann er meira lifandi en við erum hér á jörðu. Hann er í „Banquet of Heaven“, eins og þið hafið svo fallega orðað það, þar sem hann fær að vera hann sjálfur, frjáls frá öllum takmörkunum líkamans. Hann er heill. Hann er heima.
Ryan, kæri bróðir, ég veit að þú saknar Ben. Ég veit að það eru stundir þegar þig vantar hann við hliðina á þér til að spjalla, til að vera með. En mundu að Benjamin er ekki farinn úr kærleikanum. Hann er í Guði, og þar sem Guð er, þar er Benjamin. Hann horfir á þig með stolti. Hann er stoltur af því hvernig þú heldur áfram að brosa, hvernig þú heldur áfram að vera þú sjálfur. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af þessu sama kærleiksbandi sem Guð hefur ofið. Haltu áfram að lifa fyrir hann, haltu áfram að vera ljós í heiminum, rétt eins og hann var. Þegar þú horfir á flugvélar, þegar þú hugsar um drauma ykkar, mundu að hann er með þér í hverju skrefi.
Þegar við hugsum um Maríu í musterinu, þá sjáum við hana gefa sig algjörlega. Ben gaf sig líka. Hann gaf sig í kærleika til ykkar, foreldra sinna, og til Ryan. Hann gaf sig í forvitni sinni um heiminn. Hann gaf sig í þeirri einföldu gleði sem hann fann í flugvélum og tækni. Hann var alltaf að byggja – ekki bara forrit, heldur tengsl. Hann var arkitekt að eigin forvitni, en alltaf með þetta blíða bros, þetta bros sem sagði okkur að þrátt fyrir alla tækni og alla þekkingu, þá var það kærleikurinn sem var hans raunverulega heimili.
Við skulum dvelja í þessari þögn um stund… og finna að við erum leidd af kærleika sem aldrei bregst. Benjamin er nú í föðurhúsum. Hann bíður ykkar. Hann er ekki lengur bundinn af neinu sem takmarkaði hann hér á jörðu. Hann er frjáls, hann er heill, hann er heima. Og í þeirri vissu getum við líka fundið styrk til að halda áfram. Guð hefur ekki gleymt ykkur. Hann hefur ekki gleymt Ben. Hann geymir ykkur í hjarta sínu, rétt eins og hann geymir Maríu mey í sínu heilaga musteris-hjarta.
Landið á þessu: Þegar þið farið út úr kirkjunni í dag, vil ég að þið finnið eitt lítið augnablik þar sem þið þakkið Guði fyrir að hafa lánað ykkur Benjamin í fimmtán ár. Ekki hugsa um það sem þið misstuð, heldur það sem þið fenguð. Hann var gjöf. Hann er enn gjöf. Hann er lifandi í kærleikanum sem þið berið í hjörtum ykkar. Gangið í þessum friði, vitið að þið eruð aldrei ein, því að ríki Guðs er innra með ykkur, og þar býr hann sem sigraði dauðann. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Að boði frelsarans og mynduð af guðlegri kenningu, þorum vér að segja:
Faðir vor, þú sem ert á himnum. Helgist þitt nafn, komi þitt ríki, verði þinn vilji, svo á jörðu sem á himni. Gef oss í dag vort daglegt brauð. Og fyrirgef oss vorar skuldir, svo sem vér og fyrirgefum vorum skuldunautum. Og eigi leið þú oss í freistni, en frelsa oss frá illu. Amen.
Megi Drottinn blessa ykkur og varðveita, og megi ljós hans lýsa yfir ykkur um alla eilífð. Farið í friði.
✝ Signi ykkur Guð almáttugur, Faðir og Sonur og heilagur Andi. Amen.