Në emër të Atit, të Birit dhe të Shpirtit Shenjt. Paqja dhe dashuria e Zotit tonë Jezu Krisht të jenë me të gjithë ju, ndërsa mblidhemi sot në lutje për ta mbajtur dritën e besimit ndezur në zemrat tona.
Zot, ty që je dritë në errësirën tonë, ki mëshirë mbi ne. Krisht, ty që na dhe shpresën e ngjalljes, ki mëshirë mbi ne. Zot, ty që i mbledh lotët tanë në afërsinë tënde, ki mëshirë mbi ne.
Le të ndalemi sot te një imazh i thjeshtë, një nga ato pamje të vogla që mbeten të ngulitura në kujtesë pa bërë zhurmë. Mendoni për një djalë që rri në një vend të hapur, në një aeroport apo diku buzë një rruge, duke ngritur sytë lart për të ndjekur gjurmët e një aeroplani që ngrihet në qiell. Për Benjamin Vo-në, ato makina fluturuese nuk ishin thjesht metale dhe motorë; ato ishin premtim, liri, një ftesë për të shkuar përtej çdo kufiri të dukshëm. Ai kishte atë kureshtje të pastër fëminore që nuk mjaftohej me tokën, por donte të kuptonte se si funksiononte bota, si lëviznin gjërat, si prekej qielli. Ai fliste për 'Con Chim Airlines' me një buzëqeshje të lehtë, me atë gëzim të brendshëm që të bën të qeshësh edhe kur biseda bëhet serioze. Dhe tani, ndërsa kalojnë pesë muaj nga ajo ditë e 13 qershorit kur ai u kthye te Ati, ai qiell që dikur e vëzhgonte nga toka është bërë shtëpia e tij e vërtetë.
Në leximin e parë nga Libri i Zbulesës, Gjoni dëgjon zërin nga qielli dhe flet për dëshmitarët, për dy ullinjtë dhe dy shandanët që qëndrojnë para Zotit të tokës. Duket një pamje e rëndë, plot mister, një luftë mes dritës dhe errësirës ku trupat mbeten në rrugë dhe bota shikon e habitur. A nuk është ky nganjëherë edhe peizazhi i dhimbjes suaj? Ka momente kur jeta duket sikur ndalet në një rrugë të madhe, ku çdo gjë tjetër rreth jush vazhdon të ecë, ndërsa ju duket se keni mbetur pezull mes një të shkuare që mban erë fëmijërie dhe një të ardhjeje që nuk dini si ta lexoni. Alan dhe Thao, ju e dini çfarë do të thotë të ndjesh atë boshllëk të madh në shtëpi, atë mungesë të prekshme që nuk mbushet me fjalë, por vetëm me kujtimin e një zëri, të një pranie, të një qetësie që Benjamin solli në jetën tuaj për pesëmbëdhjetë vite.
Dhe pikërisht këtu, në këtë pyetje të rëndë të mungesës, vjen Ungjilli i sotëm i Lukës. Saducenjtë i afrohen Jezusit me një pyetje të ngurtë, një nga ato pyetje logjike që përpiqen të kufizojnë jetën e amshuar brenda rregullave të kësaj toke. Ata flasin për gruan e shtatë vëllezërve, duke kërkuar të kuptojnë se kujt do t'i përkasë ajo në ringjallje. Por Jezusi u përgjigjet me një qartësi që na çliron nga çdo ngushtësi njerëzore: 'Ata që janë gjetur të denjë për të arritur në jetën e ardhme dhe në ringjalljen e të vdekurve, nuk martohen e nuk jepen për martesë, sepse nuk mund të vdesin më; ata janë si engjëjt dhe janë bij të Zotit, sepse janë bij të ringjalljes'.
Ndhaluni pak tek këto fjalë. Jezusi nuk po flet për një largësi të ftohtë; Ai po flet për një jetë që ka kapërcyer vdekjen. Dhe pastaj Ai shton atë fjali të mrekullueshme, të ngrohtë, të përjetshme: 'Ai nuk është Perëndia i të vdekurve, por i të gjallëve, sepse për Të të gjithë janë gjallë'.
Për Të, Benjamin Vo është gjallë. Ai nuk është një kujtim i zbehtë i vendosur në një cep të srafantit; ai është i gjallë në praninë e Atit, i shëndoshë, i lirë, duke buzëqeshur me atë shpirt të butë që e karakterizonte. A e mbani mend se sa i ndjeshëm ishte ai? Kur ishte vetëm dymbëdhjetë vjeç, ai qau në ditëlindjen e dyzetë të babait të tij, nga frika e parakohshme se mos e humbte atë. Ishte një djalë që e donte familjen e tij me çdo qelizë të qenies. Ai nuk ishte i mbyllur në vetvete; ai kujdesej për të tjerët. Mendoni për atë moment kur, krejt pa u matur dhe pa bërë bujë, ai i tha prindërve të tij se ishte i gatshëm të jepte gjithë kursimet e tij të vogla nga arka e tij e derrave për të ndihmuar xhaxhain William që vuante nga goditjet në tru. Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi me zhurmë; ai thjesht e ofroi. Kjo ishte zemra e Benit: një djalë që, edhe kur kishte pak, ishte gati të jepte gjithçka për ata që donte.
Alan dhe Thao, nëse ndonjëherë në heshtjen e natës ju kaplon ajo hije e rëndë, ajo ndjenjë e çuditshme e 'fajit të panevojshëm' që pyet nëse mund të kishit bërë diçka ndryshe, nëse keni humbur ndonjë shenjë... dëgjoni Zotin sot. Sëmundja që kaloi Benjamin nuk ishte ndëshkim, nuk ishte dështim i juaji, nuk ishte pasojë e asnjë zgjedhjeje apo mungese vëmendjeje. Ajo ishte një stuhi e verbër, e ftohtë, përtej çdo kontrolli njerëzor, që ra mbi një jetë të pafajshme. Ju e keni dashur Benin me një përkushtim që ka qenë streha e tij më e sigurt. Beni nuk ju akuzon; ai ju do. Ai nuk kërkon fajtorë në dritën e Zotit; ai kërkon që ju të jetoni. Ju jeni të absoluar nga çdo barrë që nuk ju takon ta mbani. Lejoni që ky mesazh t'ju heqë atë gur të rëndë nga supet.
Ryan, vëllai i vogël, ti je aty. Ti e di më mirë se kushdo tjetër se çfarë do të thotë të kesh një vëlla që të kuptonte pa folur shumë, me të cilin ndan ëndrrat, kompjuterët, lojërat dhe dëshirën për të shkuar përpara. Mos ki frikë të jesh i lumtur. Mos ki frikë të vazhdosh të ndërtosh, të kodosh, të shikosh qiellin dhe të mendosh për atë 'Con Chim Airlines'. Beni nuk është karrige e zbrazët; ai është prania që të jep guxim. Ai dëshiron që ti të rritesh, të buzëqeshësh, të jetosh për dy vetë, duke mbajtur gjallë atë dritë që ai la pas.
Dhe dashuria e Benit nuk ka mbetur vetëm në kujtime. Ajo vazhdon të rrjedhë, ashtu si ai pus i pastër në Cà Mau, i ngritur në emrin e tij 'Giếng Gioan Baotixita', që u jep ujë të freskët atyre që kanë etje. Kjo është gjuha e përjetësisë: një djalë që nuk jeton më mes nesh në tokë, por emri dhe dashuria e të cilit vazhdojnë të shuajnë etjen e të varfërve, të sjellin jetë aty ku ka tharje.
Beni është te Zoti. Ai është në atë banket të qiellit, ku nuk ka më lot, as frikë, as dhimbje. Dhe nga atje, ai ju thotë vetëm një gjë, me atë buzëqeshjen e tij të ëmbël: 'Më pritni me guxim, jetoni me shpresë, sepse dashuria nuk vdes kurrë'. Le të bëjmë këtë rrugë së bashku, duke mbajtur në zemër emrin e tij dhe paqen e Krishtit që nuk mbaron kurrë. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Të udhëhequr nga urdhërimi i Shëlbuesit dhe të formuar nga mësimi hyjnor, guxojmë të themi:
Ati ynë, që je në qiell, u shenjtëroftë emri yt; ardhtë mbretëria jote; u bëftë vullnesa jote si në qiell ashtu në tokë. Bukën tonë të përditshme na e jep sot; na i fal fajet tona, si i falim ne fajtorët tanë; e mos na lër të biem në tundim, por na liro prej së keqes. Amen.
Zoti ju bekoftë dhe ju ruajtë; Zoti e shkëlqeftë fytyrën e Tij mbi ju dhe ju dhashtë paqen e Tij sot dhe përgjithmonë. Amen.
✝ May almighty God bless you: the Father, and the Son, and the Holy Spirit. Amen.