E shtunë e javës së tridhjetë e dytë gjatë vitit

Në jetën tonë, shpesh jemi si ajo vejushe në Ungjillin e sotëm. Ne trokasim në derën e qiellit, ndonjëherë me lot, ndonjëherë me pyetje që nuk marrin përgjigje, ndonjëherë me një zbrazëti që duket se nuk mbushet kurrë. Jezusi na tregon për një gjykatës që nuk kishte as frikë nga Perëndia, as respekt për njerëzit. Një njeri i ftohtë, i mbyllur në botën e tij të interesave, i pashqetësuar nga vuajtja e tjetrit. E megjithatë, kjo grua nuk dorëzohet. Ajo vazhdon të kërkojë. Ajo nuk ndalet. Dhe Jezusi na thotë se Zoti – Ati ynë që na do me një dashuri që ne as nuk mund ta imagjinojmë – nuk është si ai gjykatës. Ai nuk është i ngadaltë. Ai dëgjon çdo psherëtimë, çdo thirrje të zemrës suaj, çdo emër që ju mbani në mendje, veçanërisht emrin e dashur të Benjamin Vo-së.

Benjamin ishte një djalë i ndërtuar mbi kureshtjen dhe gëzimin. Ai e shikonte botën si një mekanizëm të mrekullueshëm që duhej zbuluar. Mendoni për atë imazh të tij, nëntë vjeç, me dylbi në qafë dhe një bluzë blu, duke qëndruar me krenari pranë një kapsule hapësinore. Ai ishte një eksplorues. Ai nuk ishte i frikësuar nga e panjohura; ai ishte i magjepsur prej saj. Kjo ishte esenca e Benit: ai nuk e shikonte jetën si një pengesë, por si një mundësi për të mësuar, për të ndërtuar, për të lidhur njerëzit. Kur ai fliste për 'Con Chim Airlines', ai nuk po fliste thjesht për aeroplanë. Ai po fliste për ëndrrën e tij për t'i sjellë njerëzit më afër, për të krijuar diçka që do të fluturonte lart, diçka që do të kapërcente kufijtë. Ai mbante në zemër atë dëshirë për të qenë pjesë e një bote që lëviz, që zhvillohet, që dashuron.

Sot, pesë muaj pas asaj dite të 13 qershorit, unë e di se shtëpia juaj, Alan dhe Thao, ndonjëherë ndihet si ai qytet ku gjykatësi mbyllte dyert. Ju ndjeni se keni trokitur shumë, se keni kërkuar shumë. Dhe në heshtjen e pasditeve, kur mungesa e Benit bëhet më e prekshme, ju mund të pyesni: 'A po dëgjon Zoti? Ku është drejtësia për djalin tonë?'. Dua t'ju them, me gjithë butësinë e Ungjillit: Zoti ju dëgjon. Ai nuk është i shurdhër. Por shpesh, drejtësia e Zotit nuk duket si ajo e njerëzve. Drejtësia e Tij nuk është një vendim gjykatësi; është një përqafim. Është ajo siguria se Beni është tani në atë 'Banquet të Qiellit' ku ai nuk ka më nevojë për asnjë ëndërr, sepse ai është në realitetin e plotë të dashurisë së Zotit.

Shën Gjoni, në leximin e parë, na kujton: 'Ne duhet t'i përkrahim këta njerëz, që të jemi bashkëpunëtorë të së vërtetës'. Beni ishte një bashkëpunëtor i së vërtetës. Ai e jetoi të vërtetën e dashurisë. Ju kujtohet ajo oferta e tij për xhaxhain William? Ai nuk e theu arkën e tij, nuk e zbrazi me bujë. Ai thjesht ofroi gjithçka që kishte. Ajo ofertë ishte një dëshmi e pastër e shpirtit të tij. Ai nuk ishte një djalë që mendonte për veten; ai ishte një djalë që mendonte për të tjerët. Dhe kjo dashuri, kjo gatishmëri për të dhënë, nuk ka vdekur me të. Ajo vazhdon të rrjedhë në atë pus në Cà Mau, në atë ujë që u jep jetë të varfërve. Beni vazhdon të jetë një 'bashkëpunëtor i së vërtetës' edhe nga qielli, duke na mësuar se dashuria nuk humbet kurrë.

Prindër të dashur, e di që në netët kur gjumi nuk vjen, ju mund të kaploheni nga ajo hije e rëndë që e quaj 'faji i panevojshëm'. Ju pyesni veten: 'A mos humba ndonjë shenjë? A mund të kisha bërë më shumë?'. Dua t'ju them sot, me autoritetin e Krishtit që shëroi të verbërin: hiqeni atë gur nga supet tuaja. Ashtu siç Jezusi u tha se as njeriu dhe as prindërit e tij nuk kishin mëkatuar, po kështu ju them edhe juve. Sëmundja nuk është një ndëshkim. Ajo nuk është pasojë e ndonjë gjëje që ju keni bërë ose nuk keni bërë. Ju keni qenë prindër të mrekullueshëm, të përkushtuar, të dashur. Beni nuk ishte një djalë që vuajti sepse ju dështuat; ai ishte një djalë që jetoi i rrethuar nga një dashuri që pak njerëz e përjetojnë në një jetë të tërë. Ju nuk keni asgjë për të shlyer. Ju jeni të absoluar. Beni është i lirë, dhe ju duhet të jeni të lirë gjithashtu.

Ryan, vëllai i dashur, ti je mbajtësi i atij gëzimi të Benit. Ti e di më mirë se kushdo tjetër se si ishte ai në momentet më të thjeshta: duke qeshur, duke ëndërruar, duke qenë vëllai yt. Lidhja juaj nuk është thyer. Ajo është vetëm transformuar. Kur ti shikon aeroplanët, kur ti ndjek pasionet e tua, dije se Beni është aty me ty. Ai është në çdo buzëqeshje që ti bën, në çdo moment kur ti zgjedh të jesh i mirë, në çdo ëndërr që ti ndjek. Ai nuk është në karrigen bosh; ai është në zemrën tënde.

Jezusi na pyet sot: 'Kur të vijë Biri i Njeriut, a do të gjejë besim mbi tokë?'. Besimi nuk është të mos kesh dhimbje. Besimi është të vazhdosh të ecësh edhe kur zemra të dhëmb. Besimi është të besosh se, megjithëse nuk e shohim Benin, ai është në duart e sigurta të Zotit. Besimi është të vazhdosh të jetosh për hir të dashurisë që ai na la trashëgim. Beni na mësoi se 'të provosh është gjithçka që ka rëndësi'. Pra, sot, unë ju kërkoj: provoni të besoni. Provoni të lejoni që drita e Zotit të hyjë në atë dhomë ku dhimbja duket se ka zënë vend. Provoni të mbani gjallë atë kuriozitet, atë gëzim, atë buzëqeshje që Beni na dhuroi.

Kur të dilni nga kjo lutje sot, mbani me vete këtë: Beni është mirë. Ai është në dritën e përjetshme. Dhe ai, me atë buzëqeshjen e tij të ëmbël, po ju pret. Ai ju kërkon vetëm një gjë: të jetoni. Të jetoni me guxim, të jetoni me dashuri, të jetoni me shpresë. Mos lejoni që trishtimi të bëhet një mur që ndalon rrjedhën e jetës suaj. Mbajeni atë lumë të rrjedhë përmes lutjes, përmes kujtimeve, përmes veprave të mira. Beni është gjallë në Zotin, dhe ju jeni të mbështjellë përgjithmonë në dashurinë e Tij. Ai është Shkëmbi juaj, streha juaj, dhe krahët e Tij janë gjithmonë hapur për t'ju mbledhur, për t'ju ngushëlluar, për t'ju mbajtur. Beni është atje, duke pritur, në dritën që nuk perëndon kurrë. Amen.