Sabado ng Ika-tatlumpu't Dalawang Linggo sa Karaniwang Panahon

Madalas nating isipin na ang panalangin ay parang paghahanap ng isang signal sa gitna ng malawak at maingay na himpapawid. Para tayong mga piloto na sinusubukang kumonekta sa control tower, naghihintay ng malinaw na tugon, naghahanap ng direksyon sa gitna ng makapal na ulap. Sa ating Ebanghelyo ngayon, ikinuwento ni Hesus ang tungkol sa isang biyuda at sa isang hukom na walang takot sa Diyos at walang respeto sa kapwa. Ang biyuda ay patuloy na kumakatok, patuloy na humihingi, hanggang sa ang hukom na matigas ang puso ay napilitang tumugon dahil lamang sa kanyang pagod sa kakulitan ng babae.

'Will not God then secure the rights of his chosen ones who call out to him day and night?' Ang tanong na ito ni Hesus ay hindi isang argumento; ito ay isang pangako na nakabaon sa mismong puso ng Diyos. Hindi Siya tulad ng hukom na kailangang pilitin o kulitin. Ang Diyos ay Ama na laging nakikinig, laging nakamasid, at laging naghihintay na tayo ay lumapit sa Kanya. Ngunit alam natin, hindi ba, na may mga araw na ang ating mga panalangin ay tila tumatama lamang sa kisame? May mga araw na ang ating mga daing ay tila nalulunod sa katahimikan ng langit.

Isipin ninyo ang isang batang lalaki na mahilig sa mga eroplano, isang batang ang isipan ay laging nasa 'Con Chim Airlines,' na ang bawat paggiggle at ngiti ay parang liwanag sa isang madilim na silid. Si Benjamin Vo ay hindi lamang isang henyo sa teknolohiya o isang batang mahusay sa matematika. Siya ay isang batang may pusong napakalawak, isang batang ang paningin ay laging nakatuon sa mas malawak na abot-tanaw. Naaalala ninyo ang kanyang pagnanais na ibigay ang kanyang buong alkansya para sa kanyang Uncle William? Hindi niya kailangang basagin ang piggy bank, hindi niya kailangang ilabas ang bawat barya. Ang alok mismo—ang purong pag-ibig na handang ibigay ang lahat para sa isang taong minamahal—ang siyang nagpapakita kung anong klaseng kaluluwa si Ben. Iyan ang panalangin na tunay: hindi lamang salita, kundi isang buong buhay na iniaalay.

Ngunit kailangan nating sabihin ang totoo bago natin hanapin ang kaginhawaan. Limang buwan na ang nakalilipas, at ang hapag-kainan sa inyong tahanan, Alan at Thao, ay may mga sandaling tila napakabigat ng katahimikan. Alam ko ang bigat ng upuang iyon na bakante. Alam ko ang mga gabing ang inyong mga isipan ay nagbabalik sa mga nakaraang araw, sinusubukang hanapin kung mayroon pa sanang nagawa, kung mayroon bang nakaligtaan. Kaya nais kong sabihin ito sa inyo nang buong lambot at linaw: huwag ninyong parusahan ang inyong sarili sa pamamagitan ng maling sisihin. Ang paglisan ni Benjamin ay hindi bunga ng anumang pagkukulang, anumang maling hakbang, o anumang bagay na inyong nagawa o hindi nagawa. Ang karamdaman ay kailanman hindi parusa mula sa Diyos; ito ay isang mabigat na pasanin na dumating nang walang babala, lampas sa ating kakayahang pigilan o kontrolin. Walang labis na pag-aalaga, walang minutong pagbantay ang nakapagpabago sana sa hantungan ng isang katawan na napagod. Kayo ay naging tapat, mapagmahal, at buong-pusong mga magulang. Huwag ninyong hayaan ang guilt na nakawin ang mga magagandang alaala na inyong itinatag kasama si Ben. Kayo ay inosente sa sakit na ito, at ang Diyos ay hindi kailanman nag-aakusa sa inyo. Huminga kayo. Payagan ang inyong mga sarili na magdalamhati nang walang mabigat na pasanin ng sisihin.

Sa unang pagbasa, sinabi ni San Juan: 'Beloved, you are faithful in all you do for the brothers and sisters, especially for strangers.' Ito ang tunay na pananampalataya—ang pagiging tapat sa pagmamahal. Si Ben ay nabuhay sa ganitong uri ng katapatan. Ang kanyang pagiging 'angel' na hindi na speech delayed, ang kanyang pagiging mabuting kapatid kay Ryan, ang kanyang pagnanais na maging 'con chim airlines'—lahat ng ito ay mga gawa ng pag-ibig na hindi nakalimutan ng Diyos. Ang panalangin ay hindi lamang paghingi; ito ay ang pananatili sa presensya ng Diyos, tulad ng pananatili ni Ben sa inyong mga puso.

Ryan, anak, alam ko kung gaano mo kamahal ang iyong kuya. Alam ko ang mga sandali na tinitingnan mo ang mga bagay na iniwan niya—ang mga laro, ang mga eroplano, ang mga kwento ng inyong paglalakbay. Huwag kang matakot na magpatuloy sa buhay. Si Ben ay hindi nawala; siya ay nagbago lamang ng tirahan, at ngayon ay naghihintay sa iyo sa kabilang panig ng hangganan, kasama ng mga anghel sa 'Banquet of Heaven.' Ang iyong mga hakbang ngayon ay patuloy na daluyan ng kanyang liwanag. Ikaw ay bahagi ng pundasyong ito, at ang iyong pag-iral ay ang pagpapatuloy ng kanyang ngiti.

Ang panalangin ay ang ating koneksyon sa langit. Kapag tayo ay nananalangin, hindi natin binabago ang isip ng Diyos; binabago natin ang ating sariling puso upang mas makita ang Kanyang pag-ibig. Si Ben ay kasama na ng Panginoon, at ang kanyang buhay ay isang panalangin na hindi natatapos. Ang 'Well of Love' sa Cà Mau, ang mga gawa ng pagkakawanggawa sa kanyang pangalan—lahat ng ito ay patunay na ang pag-ibig ni Ben ay patuloy na dumadaloy, patuloy na nagbibigay ng buhay, patuloy na nagpapaginhawa sa mga nangangailangan.

Sa inyong pag-uwi ngayon, dalhin ninyo ang isang simpleng bagay na maaari ninyong hawakan sa inyong mga kamay at sa inyong mga puso: ang alalahanin ang isang ngiti ni Ben. Sa susunod na makakita kayo ng isang eroplano na lumilipad nang mataas sa maaliwalas na kalangitan, huwag ninyong tingnan ito bilang paglayo. Tingnan ninyo ito bilang isang yakap mula sa langit—isang paalala na ang pag-ibig ay hindi kailanman namamatay, kundi lumilipad lamang patungo sa tahanan ng Diyos, kung saan balang araw, ang lahat ng ating mga luha ay papahirin ng Kanyang mga kamay. Ang Diyos ay hindi malayo; Siya ay nasa bawat paghinga, sa bawat paggising, at sa bawat alaala na nagpapangiti sa inyo sa kabila ng hapdi. Manatili kayong matatag, dahil ang inyong pundasyon ay matatag, at ang inyong pag-asa ay nakaugat sa kawalang-hanggan. Amen.