Pag-alaala kay San Carlos Borromeo, Obispo

Sa ating buhay, madalas tayong maging abala sa pagpaplano. Tinitingnan natin ang hinaharap, sinusukat ang ating mga kakayahan, at sinusubukang kalkulahin ang bawat hakbang upang matiyak na tayo ay ligtas at maayos. Ito ang lohika ng mundo: kung magtatayo ka ng tore, kalkulahin mo ang gastos. Kung makikipagdigma ka, alamin mo kung sapat ang iyong hukbo. Ngunit sa Ebanghelyo ngayong araw, inilalagay tayo ni Hesus sa isang matinding hamon na tila sumasalungat sa ating pagiging praktikal. Sinasabi Niya na ang pagiging alagad ay hindi lamang tungkol sa pagpaplano; ito ay tungkol sa pagbitaw.

Isipin ninyo ang imahen ng isang taong naglalakad sa isang madilim na daan. Sa kanyang kamay, may hawak siyang isang maliit na kandila. Ang kandilang ito ang tanging liwanag na nagpapakita ng susunod na hakbang. Hindi niya nakikita ang dulo ng daan, hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kabilang panig, ngunit nagtitiwala siya sa liwanag na hawak niya. Ang liwanag na ito, ayon sa ating Salmo, ay ang Panginoon mismo: 'Ang Panginoon ang aking liwanag at aking kaligtasan.'

Si Benjamin Vo, ang ating minamahal na Ben, ay isang batang may pambihirang talino. Alam ninyo ang kanyang hilig sa lohika, sa matematika, at sa mga kumplikadong sistema ng teknolohiya. Siya ang batang nag-aaral ng mga bagay na para sa mga nakatatanda, ang batang nagkikiliti sa kanyang isipan sa pamamagitan ng pag-code ng mga laro sa GitHub. Ngunit sa likod ng kanyang henyong isipan, may isang pusong napakasimple at napakalambot. Naaalala ninyo ang sandaling iyon nang makita ninyo siya sa isang litrato, nakahilig ang kanyang kamay sa isang bronze relief ng Mahal na Ina, habang ang kanyang kapatid na si Ryan ay nakahawak din sa tabi niya? Iyon ang larawan ng isang batang hindi nagtitiwala sa kanyang sariling lakas o sa kanyang sariling 'kalkulasyon' ng mundo, kundi sa isang bagay na mas malalim: ang pag-ibig ng Diyos.

Madalas nating isipin na ang pagiging matatag ay ang pagkakaroon ng lahat ng sagot. Ngunit si San Pablo, sa ating unang pagbasa, ay nagpapaalala sa atin ng isang bagay na mas mahalaga: 'Dahil ang Diyos ang siyang gumagawa sa inyo, ayon sa Kanyang mabuting layunin, kapwa ang pagnanais at ang paggawa.' Hindi tayo ang nagpapatakbo ng mundo. Hindi tayo ang may hawak ng huling pahina ng ating kwento. Ang pag-unawa sa katotohanang ito ay nakakatakot, oo, ngunit ito rin ang pinagmumulan ng ating tunay na kalayaan.

Alan at Thao, alam ko ang bigat ng inyong pasan. Alam ko ang mga sandali na ang inyong mga isipan ay nagbabalik sa mga araw na kasama ninyo si Ben, sinusubukang hanapin ang 'kung ano pa sana' o 'ano ang kulang.' Nais kong sabihin sa inyo ngayong araw, nang may buong pagpapakumbaba: huwag ninyong sisihin ang inyong sarili. Ang pagkawala ni Ben ay hindi bunga ng anumang pagkukulang, anumang pagkakamali, o anumang bagay na inyong nagawa o hindi nagawa. Ang karamdaman ay hindi parusa, at ang inyong pagmamahal ay hindi kailanman naging kulang. Huwag ninyong hayaan ang guilt na nakawin ang kapayapaan na nais ibigay ng Diyos sa inyo. Kayo ay naging matapat na mga magulang, at ang inyong pag-ibig ay ang pinakamagandang regalo na natanggap ni Ben sa kanyang maikling buhay. Ang mga tanong na 'bakit' ay hindi ninyo kailangang sagutin ngayon. Ang tanging kailangan ninyong gawin ay ang manatili sa liwanag ng Panginoon, kahit na ang liwanag na iyon ay tila napakaliit sa gitna ng kadiliman ng inyong pangungulila.

Si Ben ay hindi lamang isang alaala; siya ay isang buhay na patotoo ng biyaya ng Diyos. Ang kanyang pagnanais na tulungan ang kanyang Uncle William—ang kanyang pag-aalok ng kanyang buong ipon—ay isang repleksyon ng pag-ibig na hindi nagkakalkula. Hindi niya kailangang basagin ang kanyang piggy bank. Hindi niya kailangang ibigay ang bawat sentimo. Ang pag-aalok mismo ay sapat na. Iyan ang puso ng isang alagad na tunay na nakauunawa sa sinabi ni Hesus sa Ebanghelyo: ang pagtalikod sa lahat ng ari-arian ay hindi isang pagkawala, kundi isang paghahanda para sa isang kayamanan na hindi kailanman mananakaw. Si Ben ay nagturo sa atin na ang pag-ibig ay hindi sinusukat sa dami ng ating ari-arian, kundi sa lalim ng ating pagbibigay.

Ryan, anak, ang iyong kuya Ben ay patuloy na nananahan sa iyong mga pangarap. Ang iyong pagmamahal sa kanya, ang inyong mga alaala sa paglalakbay, ang inyong mga tawanan—ang mga ito ay mga bahagi ng isang 'tore' na itinayo ninyo nang magkasama, at ang pundasyon nito ay pag-ibig. Huwag kang matakot magpatuloy. Si Ben ay laging kasama mo, sa bawat pagkakataon na ikaw ay tumitingala sa langit, sa bawat pagkakataon na ikaw ay gumagawa ng isang bagay na mabuti para sa iba. Ang iyong buhay ay isang pagpapatuloy ng kanyang liwanag.

Sinasabi ng Ebanghelyo na ang sinumang hindi nagdadala ng kanyang krus at sumusunod kay Hesus ay hindi maaaring maging alagad. Ang krus ay hindi isang bagay na atin lamang pinipili; ito ay dumarating sa atin sa paraang hindi natin inaasahan. Ngunit ang krus ay hindi ang huling hantungan. Ang krus ay ang daan patungo sa muling pagkabuhay. Si Ben ay nasa 'Banquet of Heaven' ngayon, kung saan ang kanyang ngiti ay hindi na kailangang magtago sa likod ng anumang sakit. Siya ay nasa liwanag, at ang liwanag na iyon ay ang parehong liwanag na naghihintay sa atin.

Marahil ay nagtatanong kayo, paano tayo magpapatuloy? Ang sagot ay simple: 'Wait for the Lord with courage; be stouthearted, and wait for the Lord.' Maghintay nang may lakas ng loob. Ang paghihintay ay hindi isang passive na pag-upo; ito ay isang aktibong pagtitiwala. Ito ay ang pagpapatuloy sa paggawa ng mabuti, sa pagmamahal sa isa’t isa, at sa pagtitiwala na ang Diyos ay gumagawa sa atin, kahit sa gitna ng ating mga luha. Ang bawat gawa ng kabutihan na ginagawa natin sa pangalan ni Ben—maging ang pagtulong sa mga nangangailangan o ang simpleng pag-alala sa kanyang ngiti—ay isang paraan ng pagpapanatiling buhay ng kanyang pamana. Ang 'Well of Love' sa Cà Mau, ang mga pagkaing ibinahagi sa mga mahihirap—ang mga ito ay hindi lamang mga gawaing kawanggawa; ang mga ito ay mga daloy ng pag-ibig na patuloy na nagbibigay-buhay sa mundong ito.

Alan, Thao, Ryan, at sa lahat ng nagdadalamhati ngayong araw: huwag ninyong hayaan ang inyong sarili na malunod sa bigat ng inyong krus. Ang inyong pagdurusa ay hindi tanda ng kahinaan; ito ay tanda ng lalim ng inyong pagmamahal. At ang pag-ibig na iyon ay hindi kailanman mawawala. Si Ben ay hindi nawala; siya ay nagbago ng anyo, patungo sa isang buhay na hindi na nakatali sa anumang limitasyon ng ating mortal na mundo. Siya ay nasa kamay ng Diyos, at dahil ang Diyos ay nasa inyo, si Ben ay kasama ninyo.

Sa inyong pag-uwi, maghanap kayo ng isang munting pagkakataon na maging 'liwanag' para sa iba. Isang simpleng ngiti, isang tahimik na tulong, isang salita ng pag-asa. Iyan ang paraan upang ipakita na ang sambahayan ng Diyos ay narito na, sa gitna natin. Manatili kayong matatag, dahil ang inyong pundasyon ay matatag, at ang inyong pag-asa ay nakaugat sa kawalang-hanggan. Ang pag-ibig ni Ben ay patuloy na dumadaloy sa inyong mga puso at sa mundong ito. Huwag kayong matakot, dahil kayo ay kabilang sa sambahayan ng Diyos, at sa Kanya, walang anumang pag-ibig ang nawawala. Ang bawat piraso ng inyong buhay ay mahalaga sa Kanya. Manatili kayong nakatayo, dahil ang inyong pundasyon ay matatag, at ang inyong pag-asa ay nakaugat sa kawalang-hanggan. Ang pag-ibig ni Ben ay patuloy na dumadaloy, tulad ng tubig na nagbibigay-buhay, sa inyong mga puso at sa mundong ito. Ang bawat araw na darating ay isang pagkakataon upang ipakita ang pag-ibig na itinuro ni Ben—isang pag-ibig na simple, totoo, at walang hanggan. Manatili kayong matatag, dahil ang Diyos ay kasama ninyo ngayon at magpakailanman. Amen.