புனித சார்லஸ் பொரோமியோ ஆயர் அவர்களின் நினைவு நாள்

இன்று நாம் ஒரு எளிய, ஆனால் ஆழ்ந்த காட்சியை உங்கள் மனக்கண்ணில் கொண்டு வருவோம். பெஞ்சமின் தன் தந்தை ஆலனுடன் ஒரு விமான நிலையத்தின் கண்ணாடிச் சுவருக்குப் பின்னால் நிற்கிறான். வானத்தில் மேகங்களுக்கு இடையே ஒரு பெரிய விமானம் மெல்லத் தன் பாதையை மாற்றிக் கொண்டு மேலே உயர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பெஞ்சமின் தன் கண்களை விரியச் செய்து, அந்த விமானத்தின் ஒவ்வொரு அசைவையும் கூர்ந்து கவனிக்கிறான். அவன் தன் தந்தையைத் திரும்பிப் பார்த்து, அந்தத் துள்ளலான குரலில் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று சொல்லிவிட்டு, அந்த மெல்லிய, குறும்பான புன்னகையைச் சிந்துகிறான். அது வெறும் விமானத்தைப் பார்ப்பதல்ல; அந்தச் சிறுவன் தன் தந்தையின் உலகத்தை, தன் தந்தை நேசிக்கும் அதே ரசனையோடு, அவரோடு இணைந்து ரசித்த அந்தத் தருணம். அந்தப் பதினைந்து வயதுச் சிறுவனின் அந்த எளிய மகிழ்ச்சி, இன்று நம் இதயங்களில் ஒரு மெல்லிய ஒளியாக எஞ்சியிருக்கிறது.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து நான்கு மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் அந்த மெல்லிய சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக, இரவு நேரங்களில் அந்தச் சிறிய காலணிகள் வாசலில் அப்படியே இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் எவ்வளவு கனக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இன்றைய இறைவார்த்தை, பிலிப்பியர் திருமுகத்தில் பவுல் அடிகளார் மூலமாக நம் இதயத்தைத் தொடுகிறது: 'கடவுளே, தம் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக, உங்களில் ஆவலையும் செயலாற்றலையும் தூண்டுகிறார்.' இந்த இறைவார்த்தை, நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு அசைவும், பெஞ்சமின் வாழ்ந்த ஒவ்வொரு நொடியும், வெறும் தற்செயல் நிகழ்வுகள் அல்ல, அவை இறைவனின் ஒரு மாபெரும் திட்டத்தின் பகுதிகள் என்பதை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

பவுல் அடிகளார், 'பயத்தோடும் நடுக்கத்தோடும் உங்கள் மீட்புக்காக உழையுங்கள்' என்று சொல்கிறார். இது ஒரு கடினமான கட்டளையாகத் தோன்றலாம். ஆனால், இதை நாம் பெஞ்சமினின் கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்போம். பெஞ்சமின் ஒரு எளிய, ஆனால் உறுதியான சிறுவன். அவன் எப்போதுமே 'முயற்சி செய்வதே முக்கியம்' என்று நம்பியவன். அந்தப் பதினைந்து ஆண்டுகளில், அவன் தன் உடல்நலப் போராட்டத்திலும், தன் படிப்பிலும், தன் குடும்ப உறவுகளிலும், அந்த மீட்புக்கான உழைப்பை, அதாவது அன்பை, நம்பிக்கையை, அர்ப்பணிப்பை வெளிப்படுத்தினான். அவன் தன் முழு வாழ்வையும் ஒரு பெரிய கட்டுமானமாக, ஒரு கோபுரமாகக் கட்டினான். இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு, 'கோபுரம் கட்ட விரும்பும் எவனாவது, முதலில் உட்கார்ந்து அதைக் கட்டி முடிக்கத் தேவையான செலவு எவ்வளவு என்று கணக்கிடமாட்டாரா?' என்று கேட்கிறார். பெஞ்சமின் தன் வாழ்வின் கோபுரத்தை, அன்பினால் கட்டினான். அவன் அதை முடிக்கத் தேவையான வளங்கள் அவனிடம் இருந்தனவா? ஆம், அவன் இறைவனின் அன்பை முழுமையாகப் பெற்றிருந்தான். அவன் தன் குடும்பத்தின் மீது வைத்திருந்த அந்த ஆழமான அன்பு, அவன் தன் தந்தைக்காக உருகிய அந்த இதயம், இவைதான் அவனது வாழ்வின் உண்மையான செல்வம்.

நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. நான்கு மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார். அந்தச் சிறிய பெஞ்சமின், தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், ஒரு வீரனைப் போல நடந்தான். அவன் எதையும் இழக்கவில்லை; மாறாக, அவன் இப்போது விண்ணகத்தின் நீல வானத்தில், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை, இறைவன் உங்களை அன்புடன் அரவணைக்கிறார். சில நேரங்களில், ஏன் என்று தெரியாத சோதனைகள் நம்மைச் சூழ்கின்றன. ஆனால், அந்தச் சோதனைகளைவிட, நம்மைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் இறைவனின் அன்பு மேலானது. உங்கள் மகனின் அந்தத் தூய ஆன்மா, இன்று இறைவனின் பாதத்தில், எவ்வித வலியும் இன்றி, முழுமையான அமைதியோடு இருக்கிறது.

இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு, 'தன்னுடைய சிலுவையைச் சுமக்காதவர் எனக்குச் சீடராய் இருக்க முடியாது' என்கிறார். பெஞ்சமின் தன் இளவயதிலேயே, இந்தச் சிலுவையை எவ்வளவு கண்ணியத்தோடும், எவ்வளவு அமைதியோடும் சுமந்தான் என்பதை நாம் அறிவோம். அவன் தன் தந்தையின் கதைகளைக் கேட்டுச் சிரித்த அந்தத் தருணங்களில், அவன் தன் சிலுவையைத் தன் அன்பினால் மறைத்துவிட்டான். அவன் தன் தந்தைக்காக, தன் தம்பிக்காக, தன் குடும்பத்திற்காக வாழ்ந்தான். அவன் ஒருபோதும் முறுமுறுக்கவில்லை; அவன் ஒருபோதும் புகார் சொல்லவில்லை. பவுல் அடிகளார் சொல்வது போல, 'எதையும் முறுமுறுக்காமலும் விவாதிக்காமலும் செய்யுங்கள்.' பெஞ்சமின் அந்தப் பண்பின் உருவமாக இருந்தான். அவன் தன் நோயின் மத்தியிலும், தன் குடும்பத்தின் மீது வைத்திருந்த அந்தப் பேரன்பு மாறவே இல்லை.

இன்று நாம் பெஞ்சமினை நினைவுகூரும்போது, நாம் ஒவ்வொருவரும் நம் இதயத்தில் இருக்கும் பாரத்தை, இந்த கோபுரம் கட்டும் உவமையோடு ஒப்பிடுவோம். நாம் கட்டும் கோபுரம் எது? அது நம்முடைய கவலைகளா? அல்லது நம்முடைய நம்பிக்கையா? பெஞ்சமின் தன் வாழ்வின் அடித்தளத்தை, இறைவனின் பாதத்தில் அமைத்தான். அவன் தன் வாழ்வை ஒரு சிறிய விமானத்தைப் போல, இந்த உலகத்தின் எல்லைகளைத் தாண்டி, விண்ணகத்தின் எல்லையற்ற வானத்தில் பறக்கவிட்டான். அவன் இன்று அந்த 'விருந்து' மேசையில், புனித சார்லஸ் பொரோமியோவைப் போல, இறைவனின் திருமுன்னிலையில் இருக்கிறான்.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்த நினைவுகளை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், அந்தப் புன்னகையை நினைத்துக்கொள். பெஞ்சமின் விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். பெஞ்சமின் ஒருமுறை தன் தந்தையிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' என்று கூறிச் சிரித்த அந்த நினைவை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது வெறும் விளையாட்டு அல்ல; அது அவன் இந்த உலகத்தை எவ்வளவு அழகாகப் பார்க்க ஆசைப்பட்டான் என்பதன் அடையாளம். அவன் இப்போது அந்த உண்மையான வானத்தில் இருக்கிறான். உன்னுடைய அந்த எளிய சிரிப்பு, உன்னுடைய அந்த அன்பான மனம், உன்னுடைய அந்தத் தூய எண்ணங்கள்... இவை எல்லாமே உன்னுடைய குடும்பத்திற்கு இன்று ஒரு பெரும் பலமாக இருக்கின்றன.

ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் குடும்பம் தாங்கும் இந்தச் சிலுவை பாரமானதுதான். ஆனால் நீங்கள் தனியாக இல்லை. பெஞ்சமின் தன் தூய ஆன்மாவோடு உங்களுக்காக ஜெபித்துக் கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் இந்த வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.