ஆண்டுப் பொதுக்காலம், இருபத்தேழாம் ஞாயிறு

இன்று நாம் ஒரு எளிய காட்சியோடு தொடங்குவோம். பெஞ்சமின் தன் தம்பி ரியானுடன் ஒரு கோடைகால நாளில், ஒரு நீரோடையின் அருகே நின்று கொண்டிருப்பதை கற்பனை செய்து பாருங்கள். பின்னணியில் படகுகள் மெல்ல நகர்ந்து செல்ல, ஒரு பறவை சட்டென்று அவர்கள் தலைக்கு மேலே சிறகடித்துப் பறந்து செல்கிறது. அந்தத் தருணத்தில், பெஞ்சமின் தன் தம்பியைப் பார்த்துச் சிரிக்கும் அந்தச் சிரிப்பு இருக்கிறதே... அது வெறும் மகிழ்ச்சி மட்டுமல்ல, அது ஒரு அண்ணனின் பாதுகாப்பு உணர்வு. அந்தப் பதினைந்து வயது சிறுவன், தன் உலகத்தை ஒரு விமானியின் பார்வையோடு பார்த்தான். அவன் கவனித்த அந்தப் பறவை, அவன் கனவு கண்ட 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்ற அந்தச் சிறிய விமான நிறுவனத்தின் ஒரு அங்கமாகவே அவனுக்குத் தெரிந்தது. அவன் தம்பி ரியானுடன் சேர்ந்து அந்தப் புகைப்படத்தில் காட்டும் அந்தத் துடிப்பு, அவன் வாழ்க்கையை எவ்வளவு தீவிரமாக நேசித்தான் என்பதற்குச் சாட்சி.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து மூன்று மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக, இரவு நேரங்களில் அந்தச் சிறிய காலணிகள் வாசலில் அப்படியே இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் எவ்வளவு கனக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இன்றைய வாசகங்கள் நம் இதயத்தின் ஆழத்தைத் தொடுகின்றன. ஏசாயா இறைவாக்கினர் ஒரு திராட்சைத் தோட்டத்தைப் பற்றிப் பாடுகிறார். உரிமையாளர் அதைச் செப்பனிட்டு, கற்களை அகற்றி, மிகச் சிறந்த திராட்சைக் கொடிகளை நட்டு, ஒரு கோபுரத்தையும் எழுப்புகிறார். ஆனால், அவர் எதிர்பார்த்தது நல்ல திராட்சை, கிடைத்தது காட்டுத் திராட்சை. இது ஒரு ஏமாற்றத்தின் கதை அல்ல; இது அன்பின் கதை. இறைவன் தன் தோட்டத்தை, அதாவது நம்மை, அவ்வளவு நேர்த்தியாகப் பராமரிக்கிறார். அவர் எல்லாவற்றையும் செய்திருக்கிறார். அவர் உங்கள் குடும்பத்தின் மீதும், பெஞ்சமினின் மீதும் தன் அன்பின் வேலியைக் கட்டியிருந்தார்.

நாம் இன்று ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. மூன்று மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். நீங்கள் எதற்காகவும் உங்களை நீங்களே குற்றம் சாட்டிக்கொள்ள வேண்டாம். இறைவன் உங்களை உங்கள் மகனைப் போலவே நேசிக்கிறார். அந்தச் சிறிய பெஞ்சமின், தன் பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கையில், ஒரு விமானியின் துணிச்சலோடு நடந்தான். அவன் எதையும் இழக்கவில்லை; மாறாக, அவன் இப்போது விண்ணகத்தின் நீல வானத்தில், உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு திராட்சைத் தோட்டக்காரர்களைப் பற்றிப் பேசுகிறார். அவர்கள் உரிமையாளரின் மகனையே கொல்கிறார்கள். ஆனால், இயேசு அந்தச் சம்பவத்தை ஒரு புதிய கோணத்தில் முடிக்கிறார்: 'கட்டிட வேலை செய்பவர்கள் புறக்கணித்த கல்லே, மூலைக்கல்லானது.' பெஞ்சமின், அவன் ஒருமுறை தன் தந்தையிடம் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' என்று கூறிச் சிரித்த அந்த நினைவை உங்கள் இதயத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அது வெறும் விளையாட்டு அல்ல; அது அவன் இந்த உலகத்தை எவ்வளவு அழகாகப் பார்க்க ஆசைப்பட்டான் என்பதன் அடையாளம். அவன் தன் தம்பி ரியானுடன் விளையாடியபோது, அந்த அன்பின் பிணைப்புதான் அவனது உண்மையான சொத்து. அவன் தன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, தன் உண்டியலைத் திறந்து, தான் சேர்த்து வைத்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தானே... அவன் அந்த உண்டியலை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் piggy bank-ஐத் திறந்து எல்லாவற்றையும் கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் உண்மையான ஞானம். அவன் எதையும் வீணாக்கவில்லை; மாறாக, தன் அன்பை முழுமையாக வழங்கத் தயாராக இருந்தான். இது மாயை அல்ல; இதுவே நித்தியமானது.

ரியான், என் அன்புத் தம்பியே... நீ உன் அண்ணனின் அந்தப் புன்னகையை உனக்குள் சுமந்துகொள். நீ சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம், வானத்தைப் பார். பெஞ்சமின் ஒரு விமானியைப் போல விண்ணகத்திலிருந்து உன்னைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நீ உன் பெற்றோருக்காக ஒரு பெரும் பலமாக இரு. உங்கள் குடும்பம் ஒன்றாக இணைந்து, பெஞ்சமின் விட்டுச் சென்ற அந்த அன்பின் நறுமணத்தை இந்த உலகத்திற்குத் தொடர்ந்து வழங்க வேண்டும். அவன் எங்கும் போகவில்லை; அவன் உங்கள் இதயத்தில் ஒரு விமானியாக, உங்களைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் ஒரு மூத்த அண்ணனாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான். அவன் புனித கார்லோ அகுத்திஸோடு இணைந்து, இந்த உலகத்தின் நோயுற்ற குழந்தைகளுக்காகவும், அவர்களைக் காக்கும் மருத்துவர்களுக்காகவும் பரிந்து பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.

பவுல் அடிகளார் பிலிப்பியருக்கு எழுதிய திருமுகத்தில், 'எதையும் குறித்துக் கவலைப்படாதீர்கள்' என்கிறார். இது கடினமான வார்த்தைதான். ஆனால், 'கடவுளின் அமைதி உங்கள் உள்ளங்களையும் சிந்தனைகளையும் கிறிஸ்து இயேசுவோடு பாதுகாக்கும்' என்று அவர் வாக்குறுதி அளிக்கிறார். ஆலன், தாவோ, உங்கள் இதயம் இன்று அந்த அமைதியைத் தேடுகிறது. பெஞ்சமின் இப்போது அந்த அமைதியின் உச்சத்தில் இருக்கிறான். அவன் தன் தந்தையின் கதைகளைக் கேட்பதில் காட்டிய அந்தத் தூய ஆர்வம், இறைவனின் வார்த்தையைக் கேட்பதற்குச் சமம். அவன் தன் தந்தையுடன் சேர்ந்து விமானங்களை ரசித்த அந்தப் பொழுதுகள், இப்போது விண்ணகத்தின் எல்லையற்ற பரப்பில் தொடர்கின்றன. பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். நாம் அனைவரும் அந்த அன்பின் பாதையில் தொடர்ந்து நடப்போம். ஆமென்.