லாத்தரன் பேராலய அர்ப்பண விழா

இன்று நாம் ஒரு எளிய, ஆனால் ஆழ்ந்த காட்சியை நம் மனக்கண்ணில் கொண்டு வருவோம். பெஞ்சமின் தன் தந்தை ஆலனுடன் ஒரு விமான நிலையத்தின் கண்ணாடிச் சுவருக்குப் பின்னால் நின்று கொண்டிருக்கிறான். வானத்தில் மேகங்களுக்கு இடையே ஒரு பெரிய விமானம் மெல்லத் தன் பாதையை மாற்றிக் கொண்டு மேலே உயர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பெஞ்சமின் தன் கண்களை விரியச் செய்து, அந்த விமானத்தின் ஒவ்வொரு அசைவையும் கூர்ந்து கவனிக்கிறான். அவன் தன் தந்தையைத் திரும்பிப் பார்த்து, அந்தத் துள்ளலான குரலில் 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' (Con Chim Airlines) என்று சொல்லிவிட்டு, அந்த மெல்லிய, குறும்பான புன்னகையைச் சிந்துகிறான். அந்தப் பதினைந்து வயதுச் சிறுவனின் அந்த எளிய மகிழ்ச்சி, இன்று நம் இதயங்களில் ஒரு மெல்லிய ஒளியாக எஞ்சியிருக்கிறது.

இன்றைய இறைவார்த்தை எசேக்கியேல் இறைவாக்கினர் கண்ட அந்த அற்புதமான நீரோடையைப் பற்றிப் பேசுகிறது. 'கோவிலின் வாசலுக்குக் கீழே தண்ணீர் ஓடுவதைக் கண்டேன்.' அந்தத் தண்ணீர் எங்கிருந்து வருகிறது? இறைவனின் இல்லத்திலிருந்து. அது வெறும் தண்ணீர் அல்ல; அது உயிரூட்டும், குணமளிக்கும், வறண்ட நிலத்தைச் செழுமைப்படுத்தும் இறைவனின் அருட்கொடை. எங்கே அந்த நீர் பாய்கிறதோ, அங்கே மரங்கள் தளிர்க்கின்றன, பழங்கள் காய்க்கின்றன, இலைகள் மருந்தாகின்றன. பெஞ்சமின், உன்னுடைய பதினைந்து ஆண்டுகால வாழ்க்கை, இறைவனின் அந்த இல்லத்திலிருந்து பாய்ந்த ஒரு தூய நீரோடையைப் போன்றது. உன்னுடைய அறிவாற்றல், நீ கணினிக் குறியீடுகளில் காட்டிய அந்த மேதமை, இவை அனைத்தும் உன்னுடைய அந்த மென்மையான இதயத்தின் வெளிப்பாடுகளே. நீ எதையும் பிடித்து வைத்துக்கொள்ளவில்லை. நீ உன் மாமா வில்லியம் உடல்நலமில்லாமல் இருந்தபோது, உன் உண்டியலைத் திறந்து, அதில் இருந்த அனைத்தையும் கொடுக்க முன்வந்தாயே... நீ அதை உடைக்கவில்லை, பணத்தை எடுத்துத் தரவில்லை; ஆனால் அந்தப் பையன் தன் சிறுவயதுச் சேமிப்பை அப்படியே கொடுக்கத் தயாராக இருந்த அந்த மனம் இருக்கிறதே, அதுதான் அந்தத் தூய ஞானம். நீ உன்னையே இறைவனின் இல்லமாக மாற்றிக்கொண்டாய்.

நண்பர்களே, பெஞ்சமின் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து நான்கு மாதங்கள் ஆகின்றன. ஆலன், தாவோ, ரியான்... உங்கள் வீட்டின் அந்த அமைதி, பெஞ்சமினின் அந்த மெல்லிய சிரிப்பொலியைத் தேடுகிறது என்பதை நான் அறிவேன். குறிப்பாக, இரவு நேரங்களில் அந்தச் சிறிய காலணிகள் வாசலில் அப்படியே இருக்கும்போது, உங்கள் இதயம் எவ்வளவு கனக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இன்று நாம் ஒரு உண்மையை நேர்மையாகப் பேச வேண்டும். துயரம் என்பது ஒரு பாரமான மூட்டை. நான்கு மாதங்கள் கடந்தும், அந்த மூட்டை குறையவில்லை என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். குறிப்பாக, அந்தச் சிறிய காலணிகளைப் பார்க்கும்போது, 'ஏன்?' என்ற கேள்வி உங்கள் இதயத்தை ஒரு சிறிய கத்தியைப் போலக் குத்தலாம். 'நான் எதையாவது தவறவிட்டுவிட்டேனோ? இன்னும் கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற அந்த சுய-குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே... அதுதான் மிகக் கொடியது. ஆலன் மற்றும் தாவோ, நான் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: உங்கள் மகனின் அந்த நோய் உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. நீங்கள் அவனுக்கு உலகின் மிகச் சிறந்த அன்பைக் கொடுத்தீர்கள். நீங்கள் அவனுக்குக் கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான, அன்பான வீடுதான், அவன் விண்ணகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கத் தேவையான வலிமையைத் தந்தது. நோய் என்பது இந்த உலகில் தற்செயலாக வரும் ஒரு கொடூரமான புயல்; அது இறைவனின் தண்டனையும் அல்ல, உங்கள் கவனக்குறைவும் அல்ல. நீங்கள் முற்றிலும் குற்றமற்றவர்கள். இயேசுவிடம் ஒருமுறை, பிறவியிலேயே பார்வையற்ற ஒரு மனிதனைப் பார்த்து, 'இவனோ இவனது பெற்றோரோ செய்த பாவத்தினால் அல்ல' என்று சொன்னாரே, அதே வார்த்தைகளை நான் இன்று உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். உங்கள் மகனின் அந்தப் போராட்டம், உங்கள் தவறு அல்ல. நீங்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை, இறைவன் உங்களை அன்புடன் அரவணைக்கிறார்.

இன்றைய நற்செய்தியில் இயேசு கோவிலைச் சுத்தப்படுத்துகிறார். 'என் தந்தையின் வீட்டைச் சந்தையாக்காதீர்கள்' என்று அவர் கோபத்தோடு கூறுகிறார். ஏன்? ஏனென்றால், கோவில் என்பது வணிகம் செய்வதற்கான இடமல்ல; அது இறைவனோடு சந்திக்கும் இடம். இயேசு அந்தத் கோவிலைச் சுத்தப்படுத்தியபோது, அவர் தன் சொந்த உடலாகிய கோவிலைப் பற்றிப் பேசினார். 'இந்தக் கோவிலை இடித்துவிடுங்கள், மூன்றே நாளில் நான் இதை எழுப்புவேன்.' பெஞ்சமின், நீ உன்னுடைய உடலை, உன்னுடைய ஆன்மாவை இறைவனின் கோவிலாக வைத்திருந்தாய். நீ உன்னுடைய குறுகிய கால வாழ்க்கையில், உன்னுடைய அந்தப் புன்னகையாலும், அந்த அன்பாலும், அந்தப் பிறர் நலம் நாடும் எண்ணத்தாலும், நீ இறைவனின் கோவிலை உனக்குள் எழுப்பினாய். நீ இப்போது அந்த அழிவற்ற, மகிமைமிக்க கோவிலில், இயேசுவோடு இணைந்து இருக்கிறாய்.

ஆலன், தாவோ, ரியான்... நீங்கள் உங்கள் மகனின் அந்தப் புன்னகையை, அந்த 'கான் சிம் ஏர்லைன்ஸ்' கனவை, உங்கள் இதயத்தில் சுமந்து செல்லுங்கள். பெஞ்சமின் எங்கும் செல்லவில்லை; அவன் இறைவனின் அந்தப் பேரன்பு என்னும் நீரோடையின் கரையில், என்றும் வாடாத இலைகளையும், கனிகளையும் உடைய அந்தத் தோட்டத்தில் இருக்கிறான். அவன் தன் தந்தைக்குக் கனவில் வந்து, 'நான் நன்றாக இருக்கிறேன்' என்று சொன்னது, அவன் உங்களுக்குக் கொடுக்கும் ஆறுதல். நீங்கள் தனியாக இல்லை. பெஞ்சமின் தன் தூய ஆன்மாவோடு உங்களுக்காக ஜெபித்துக் கொண்டிருக்கிறான். நீங்கள் இந்த வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு வெளியே செல்லும்போது, ஒரு சிறிய காரியம் செய்யுங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அமைதியாக மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சொல்லுங்கள்: 'பெஞ்சமின், நீ கடவுளின் அன்பில் இருக்கிறாய், நானும் அந்த அன்பில் இருக்கிறேன்.' கடவுள் அவனது வாழ்க்கையை அழகான ஒரு மலராக வளர்த்து, அதைத் தன் தோட்டத்திற்கு எடுத்துக்கொண்டார். நம்முடைய உழைப்பும், நம்முடைய கண்ணீரும், நம்முடைய அன்பும் வீணாகாது. அந்த வளரச் செய்யும் கடவுளின் கைகளில் உங்களை முழுமையாக ஒப்படைத்து, அமைதி கொள்ளுங்கள். பெஞ்சமின் வோ, நீ இறைவனின் நித்திய ஒளியில் அமைதியாய் இளைப்பாறு. உன் புன்னகை என்றும் எங்களை வழிநடத்தட்டும். ஆமென்.