Tiomnaíocht Bhaisleac an Laitirean

Smaoinigh ar an gcaoi a n-osclaíonn uisce bealach tríd an talamh is tirime. Nuair a fheiceann tú sruth beag ag briseadh tríd an gcré, ní fheiceann tú díreach leacht; feiceann tú an bealach a bhfuil an saol ag teacht ar ais go dtí áit a raibh an t-easnamh. Sa chéad léacht inniu, feiceann Ezeciel fís iontach: uisce ag sileadh amach as tairseach an teampaill. Ní sruth beag é seo; tá sé ag fás ina abhainn a thugann beatha cibé áit a dtéann sé. 'Cibé áit a shroicheann an t-uisce seo, beidh gach rud beo.'

Is íomhá í seo a thugann cuireadh dúinn smaoineamh ar an gcaoi a n-oibríonn láithreacht Dé. Ní bhíonn sé i gcónaí i gcloch nó i mballaí móra. Tá sé ag obair trí na daoine a bhfuil a gcroíthe oscailte aige. Nuair a smaoiním ar Benjamin Vo, feicim an sruth sin. Ní raibh Ben ina bhuachaill a bhí ag fanacht leis an saol, bhí sé ina bhuachaill a bhí ag cur beatha isteach sa saol. Smaoinigh ar an gcaoi ar thosaigh sé ag iniúchadh na teicneolaíochta, ag foghlaim AWS, ag códú cluichí ar GitHub, agus ag pleanáil a chuid 'con chim airlines' le gáire a bhí chomh tógálach sin gur mhothaigh tú an t-áthas sin go léir timpeall air. Bhí sé cosúil leis an uisce sin in Ezeciel: cibé áit a raibh sé, d'fhás rud éigin nua, rud éigin lán de dhóchas.

Ach a chairde, caithfimid an fhírinne a rá sula dtairgimid aon chompord. Tá ceithre mhí imithe ó d'imigh Ben abhaile an 13ú lá de Mheitheamh 2026, agus tá a fhios ag Alan agus ag Thao, agus ag Ryan a dheartháir dílis, go bhfuil an t-easnamh sin chomh trom le cloiche ar bhur gcroíthe. Tá an chathaoir fholamh sin sa teach, an ciúnas sin a bhíonn ann nuair a bhíonn an chuid eile den domhan ag bogadh ar aghaidh, agus an gáire sin nach gcloistear a thuilleadh—tá sé seo ar fad fíor. Níl aon úsáid ann a bheith ag ligean air nach bhfuil an bhrón sin ann. Tá sí ann toisc go raibh an grá ann—grá a bhí chomh foirfe, chomh fíor, nach féidir é a scriosadh le bás ar bith. Mothaíonn sibh go minic go bhfuil an t-uisce sin a bhí ag sileadh ó theampall na beatha tar éis stopadh. Ach éistigí go han-chúramach anois: níor tháinig an tinneas seo ó rud a rinne sibh, ná ó rud a d'fhág sibh gan déanamh. Níor thip oraibh in aon chor. Ní raibh aon faire, aon chúram, ná aon toirmisc a d'fhéadfadh an toradh seo a chosc. Bhí sibh ag tabhairt an ghrá ab fhearr a d'fhéadfadh daoine a thabhairt. Leag an t-ualach sin de d'intinn anois. Tá sibh glan agus saor ó aon chiontacht, mar ní raibh locht in bhur gcúram. Scaoil an t-uafás sin de bhur nguaillí, agus lig do ghrá Dé sibh a chuimsiú.

Sa Soiscéal inniu, insíonn Íosa dúinn: 'Scrios an teampall seo, agus i dtrí lá tógfaidh mé arís é.' Bhí sé ag caint faoi theampall a Chuirp féin. Seo an hinge, an áit a n-osclaíonn an solas isteach sa seomra dorcha. Nuair a bhíonn an chosúlacht ann go bhfuil gach rud scriosta, go bhfuil an teampall leagtha, tagann Íosa agus tógann sé arís é. Ní sa chlooch, ach sa bheatha shíoraí. Agus tá Ben anois mar chuid den teampall sin. Ní hé go bhfuil sé i bhfad uainn; tá sé i gcroílár na beatha sin a bhfuil Íosa ina cheann uirthi. Smaoinigh ar an gcaoi ar thairg Ben a chuid airgid go léir chun cabhrú le huncail William. Níor bhris sé an banc muc, níor scrios sé é; thairg sé é. Sin é an cineál croí a bhí aige—buachaill nach raibh eagla air a bheith fial, buachaill a bhí réidh le gach rud a thabhairt. Nuair a bhí sé ag breathnú ar eitleáin lena dhaid, ní raibh sé ag breathnú ar mheaisíní amháin; bhí sé ag breathnú ar an bhféidearthacht, ar an todhchaí, ar an ngrá a bhí á roinnt aige lena athair.

Ryan, a dheartháir, tá a fhios agam go mbíonn laethanta ann nuair a bhreathnaíonn tú timpeall agus nuair a chuimhníonn tú ar an gcaoi a raibh sibh ag imirt, ar an gcaoi a raibh Ben ag caint le gáire faoina 'con chim airlines', ag brionglóid faoi na heitleáin a bhí ag ardú go dtí an spéir. Ná bíodh uaigneas ort a chuireann lúcháir an tsaoil ar gcúl; tá Ben ag fanacht leat, cosúil leis an gcara dílis atá i gcónaí ann. Tá sé ag fanacht leat ag an mbord sin a bhfuil an banquet ullmhaithe don té a choinnigh a chroí lán le grá. Agus do gach duine agaibh atá ag éisteacht san oíche, atá ag iompar cros nach bhfuil aon duine eile ar an eolas fúithi—máithreacha, aithreacha, agus páistí atá ag fulaingt—bíodh fhios agaibh nach bhfuil sibh singil. Tá an t-Aoire ag cuardach na caorach a bhfuil tart uirthi. Tá an Tiarna ag fanacht ag an doras, ní chun é a ghlasáil, ach chun é a oscailt go leathan nuair a thagann sibh abhaile. Níor chríochnaigh an saol sin an 13ú lá de Mheitheamh; níor thosaigh sé ach i ndáiríre i bhflaitheas Dé, in aice le Naomh Carlo Acutis agus gach duine muinteartha atá slán sa bhaile.

Téigí abhaile inniu leis an íomhá seo: buachaill ag breathnú amach ar an spéir, ag gáire, ag rá libh go bhfuil gach rud go maith, go bhfuil an t-aistear déanta go sábháilte agus go bhfuil sé ag fanacht libh ag geataí na síoraíochta. Tá sé slán, tá sé sa bhaile, agus tá grá Dé ag coinneáil bhur lámh gach céim den bhealach. Ná bíodh eagla oraibh an grá sin a roinnt, an cineáltas sin a thabhairt, agus an sruth sin a choinneáil ag sileadh. Tá an solas ag teacht, tá an maidin ag teacht, agus tá an Tiarna ag teacht chun fáilte a chur romhaibh go léir. Amen.