Rocznica Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej

Wyobraźcie sobie starożytny próg świątyni, pod którym zaczyna sączyć się mała, niemal niezauważalna struga wody. Najpierw to tylko wilgoć na kamieniu, cienka linia chłodu w gorącym, pustynnym powietrzu. Ale im dalej ta woda płynie, tym bardziej rośnie. Staje się potokiem, potem głęboką rzeką, która niesie życie wszędzie tam, gdzie dotrze. Pustynia ustępuje, drzewa nad brzegami owocują co miesiąc, a ich liście stają się lekarstwem dla zranionych. To jest obraz, który prorok Ezechiel przynosi nam dzisiaj z serca Bożego domu – obraz wody, która nie pyta, czy ziemia jest sucha, ale po prostu ją zalewa, przywracając wszystko do życia.

Święty Paweł w Liście do Koryntian bierze ten sam budowlany obraz i kieruje go bezpośrednio ku nam. Mówi: „Wy jesteście świątynią Boga”. Nie mury z ciosanego kamienia, nie złocone ołtarze, ale kruche, ludzkie ciało, w którym mieszka Duch Święty. Fundamentem tego wszystkiego jest Jezus Chrystus. I tu zatrzymujemy się dzisiaj, Alanie, Thao, Ryanie… bo cztery długie miesiące po tym, jak Benjamin, wasz ukochany syn i brat, przekroczył próg wieczności, te słowa brzmią w waszych uszach z bolesną, dotykalną wyrazistością. Wchodzicie do jego pokoju i wciąż widzicie tam ślady jego niesamowitego, chłonnego umysłu – te foldery na GitHubie, w których pisał kod do swoich gier, te pomysły na linie lotnicze „Con Chim Airlines”, o których potrafił opowiadać z takim chichotem i dziecięcą radością, że cały pokój na to reagował. Szukacie go w tej ciszy i pytacie, jak to możliwe, że ta żywa świątynia, tak piękna i tak pełna obietnic, została tak szybko zamknięta dla naszych oczu.

W dzisiejszej Ewangelii Jezus wchodzi do świątyni w Jerozolimie i robi coś gwałtownego. Przewraca stoły, wyrzuca to, co nie ma tam prawa bytu, i mówi słowa, których nikt wokół nie rozumie: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni ją odbuduję”. Ewangelista dodaje od razu: On mówił o świątyni swojego Ciała. Jezus nie przyszedł po to, by chronić mury z kamienia. Przyszedł, by stać się miejscem, w którym Bóg i człowiek spotykają się na zawsze, w sposób, którego żadna choroba i żadna śmierć nie są w stanie zniszczyć. Ben był chłopcem o tak niezwykłej wrażliwości. Pamiętacie, jak wtedy, gdy miał zaledwie piętnaście lat, powiedział wam, że chciałby oddać całą swoją skarbonkę, by pomóc wujkowi Williamowi, który zmagał się ze skutkami udaru? Nie rozbił jej, nie trzeba było tego robić, bo wujek miał opiekę, ale liczył się sam gest – ten czysty, bezinteresowny odruch chłopca, który zapragnął oddać wszystko, co miał, by komuś innemu stało się lżej. To jest ta miłość, która jest prawdziwą świątynią Boga.

Chciałbym zatrzymać się w tym miejscu nad czymś, co wiem, że nosicie w sobie, spowite często milczeniem i ciężarem, którego nikt z zewnątrz nie jest w stanie w pełni pojąć. Wiem, że w tych długich godzinach, kiedy zmęczenie miesza się z żalem, w waszych sercach pojawia się to ciche, dręczące oskarżenie: „Czy mogłem zrobić coś więcej? Czy gdzieś nie przeoczyliśmy jakiegoś znaku? Czy to moja wina?”. Słyszę to pytanie w zmęczonych oczach rodziców, którzy walczyli o każdy oddech, o każde uderzenie serca swojego dziecka. Chcę wam dzisiaj powiedzieć coś z całą powagą Ewangelii: zdejmijcie ten kamień z ramion. Choroba, która dotknęła Benjamina, nie była wynikiem jakiegokolwiek waszego błędu. Nie było w tym nic, co moglibyście przewidzieć, nic, co moglibyście zmienić. Bóg nie jest sędzią, który z notesem w ręku szuka winnych w waszym cierpieniu. On jest Ojcem, który płakał razem z wami przy każdym szpitalnym łóżku, który trzymał was za rękę, gdy wy już nie mieliście siły trzymać nikogo. Jesteście niewinni. Nie oskarżajcie siebie, bo Bóg was nie oskarża. Niektóre burze przychodzą w ludzkie życie poza jakąkolwiek kontrolą, a żadna ludzka czujność nie mogła ich zatrzymać. Przyjmijcie to uwolnienie jako dar. Bóg nie szuka winy; On szuka waszego serca, by je utulić.

Ta woda, o której mówi Ezechiel, płynie dalej. Ona nie zatrzymała się na progu tamtego szpitala. Ona płynie w tej studni w odległym Wietnamie, wykopanej w imieniu Benjamina, która teraz daje czyste, gaszące pragnienie życie ludziom, którzy go nigdy nie znali. Ona płynie w każdym cichym dobrym uczynku, który robicie w jego pamięci, w każdej łzie, którą ocieracie z twarzy drugiego człowieka. Ben nie zniknął. On jest teraz w tym wielkim zgromadzeniu – w „Banquet of Heaven”, o którym często myślimy – tam, gdzie nie ma już żadnych trudnych testów, żadnego zmęczenia, żadnego bólu. Kiedy tata śni o tym, jak Ben przychodzi ubrany w ten jasny strój, albo kiedy Ryan śni o wspólnej drodze, to nie są tylko wspomnienia. To są te małe mosty, które Bóg zostawia między niebem a ziemią, byście wiedzieli, że dom wciąż stoi.

A ty, Ryanie, bracie… wiem, jak bardzo tęsknisz za swoim starszym bratem, z którym dzieliłeś tyle chwil, tyle wspólnych śmiechów i chianów o przyszłości. Nie bój się nosić w sobie tej pamięci. Twój brat patrzy na ciebie z nieba z tym swoim ciepłym uśmiechem i chce, żebyś szedł przez życie z podniesioną głową, odkrywając świat z taką samą pasją i ciekawością, jaką on w sobie nosił. Jesteście domem dla siebie nawzajem. Jesteście rodziną, którą Bóg trzyma w swoich dłoniach, nawet wtedy, gdy wydaje się wam, że te dłonie są puste.

Dzisiaj, kiedy wrócicie do domu, zróbcie jedną małą, prostą rzecz. Usiądźcie razem przy stole i zamiast pozwalać, by cisza was przygniosła, opowiedzcie sobie jedną historię o Benie – wspomnijcie jego uśmiech, gdy mówił o swoich samolotach, albo to, jak rano zawsze potrafił powiedzieć „dzień dobry”. Niech to wspomnienie nie będzie powodem do rozpaczy, ale dowodem na to, że miłość jest silniejsza niż śmierć. Bóg nie zostawił was samych. On jest tą żywą wodą, która przepływa przez najgłębsze susze naszych serc. Zaufajcie Mu. Pozwólcie, by Jego pokój ogarnął was dzisiaj i prowadził naprzód. Amen.