Feest van de Wijding van de Basiliek van Sint-Jan van Lateranen

Stel je eens voor dat je in een tuin staat, ergens in het hart van een droog en dor landschap. De grond is gebarsten, de hitte hangt zwaar in de lucht, en alles lijkt te smachten naar een teken van leven. En dan, plotseling, zie je het: een kleine stroom water die uit de drempel van een tempel naar buiten sijpelt. Het begint als een bescheiden stroompje, bijna onopgemerkt, maar naarmate het vordert, groeit het uit tot een rivier die alles wat ze aanraakt, tot leven wekt. De profeet Ezechiël zag dit in zijn visioen: 'Waar de rivier stroomt, zal alles wat leeft en beweegt, tot leven komen.' Het is een beeld van Gods genade die uit zijn heiligdom stroomt, een rivier die geen grenzen kent en die zelfs het zoute, dode water van de zee weer fris en levend maakt.

Dit visioen van de stromende rivier is voor ons vandaag een venster op de eeuwigheid. Het herinnert ons eraan dat God niet in een afgesloten ruimte woont, niet in een versteende tempel die ver verwijderd is van ons dagelijks leven. Nee, de genade van God stroomt precies daar waar onze dorst het grootst is. En als we vandaag naar Benjamin Vo kijken, naar die briljante en zachte jongen die nu al vier maanden in het huis van de Vader verblijft, dan zie ik diezelfde rivier. Benjamin was als een stroom van leven in jullie midden. Hij was een jongen die de wereld niet alleen observeerde met zijn scherpe geest, maar die haar ook verrijkte met zijn aanwezigheid. Denk aan die momenten van vreugde, de manier waarop hij zich verdiepte in de techniek van Boeing 737’s, of hoe hij met een giechel sprak over zijn droom van 'con chim airlines'. Die vreugde was een stroom van leven, een gave die uit zijn hart naar buiten vloeide en jullie gezin voedde.

Maar we moeten vandaag eerlijk zijn over de rivierbedding van ons eigen hart. Er zijn dagen waarop die rivier droog lijkt te staan. Er zijn dagen waarop de leegte die Ben achterliet, aanvoelt als een woestijn waar geen water meer stroomt. Alan en Thao, ik weet dat er ochtenden zijn waarop het gemis jullie overvalt als een vloedgolf. Het is de stilte van een kamer die ooit gevuld was met zijn plannen, zijn code, zijn vragen. Het is de pijn van een vader die zijn zoon in zijn dromen ziet en hem weer even mag vasthouden, om dan wakker te worden in een wereld waarin de stoel leeg blijft. Het is de pijn van een moeder die in elk detail van het dagelijks leven herinnerd wordt aan wat er niet meer is. In die momenten van diepe dorst, wanneer de tranen de enige taal zijn die jullie nog spreken, kan de gedachte aan schuld als een bittere bron naar boven komen. 'Had ik iets kunnen doen? Heb ik iets gemist?' Het is een menselijke reactie op een onmenselijk verdriet, een poging om controle te krijgen over een mysterie dat ons verstand te boven gaat.

Ik wil vandaag, in de zachtheid van Gods barmhartigheid, die zware steen van schuld voorgoed van jullie schouders tillen. Ziekte is nooit een straf en nooit het falen van de ouders. Jullie hebben Benjamin niet alleen liefgehad met een menselijke, dagelijkse liefde, maar met een totale toewijding die hem tot aan de drempel van de eeuwigheid heeft gedragen. God beschuldigt jullie niet, en Hij vraagt dat jullie jezelf ook niet beschuldigen. Sommige beproevingen in dit leven vallen volkomen buiten elk menselijk bereik; ze komen als een onzichtbare storm uit een heldere hemel, en geen waakzaamheid ter wereld had dat kunnen tegenhouden. Laat die schuld los. Jullie waren de trouwe wachters aan zijn zijde, de liefhebbende ouders die de wereld voor hem openlegden. Niets van die liefde is verloren gegaan. Jullie zijn niet tekortgeschoten. Jullie waren de veilige haven, de warme deken, de liefdevolle aanwezigheid die hem hielp om zijn eigen weg te vinden, hoe kort die weg ook was. God is niet de bron van lijden; Hij is de rivier die het lijden transformeert in leven.

Kijk naar het Evangelie van vandaag. Jezus reinigt de tempel. Hij drijft de kooplieden en de geldwisselaars naar buiten. 'Stop met het huis van mijn Vader tot een marktplaats te maken!' roept Hij. Hij is fel, Hij is gepassioneerd, want Hij weet dat de tempel niet bedoeld is voor berekening, maar voor ontmoeting. En dan, wanneer men Hem vraagt om een teken, spreekt Hij die raadselachtige woorden: 'Breek deze tempel af, en in drie dagen zal ik hem doen verrijzen.' Hij spreekt over de tempel van zijn eigen lichaam. Jezus leert ons dat de echte tempel van God niet gemaakt is van stenen, maar van vlees en bloed, van leven en liefde. En Benjamin, onze lieve Ben, is nu deel van die tempel. Hij is niet langer gebonden aan de fysieke beperkingen van een lichaam dat moe was. Hij is nu, in de verrijzenis van Christus, een levende steen in het huis van de Vader.

Denk aan de manier waarop Ben leefde. Hij was een jongen die wist wat het betekende om zichzelf te geven. Herinner je je dat moment waarop hij aanbood om zijn hele spaarpot te geven voor zijn oom William? Hij hoefde die spaarpot niet te breken; het aanbod zelf, de bereidheid om alles wat hij had weg te geven uit pure liefde, was het teken van zijn tempel. Hij was een jongen die zijn hart niet had verpand aan de marktplaats van deze wereld, maar aan de rijkdom van de naastenliefde. Dat is de 'tempel' die Ben heeft gebouwd, een tempel van goedheid die nu in de eeuwigheid voortleeft. En die rivier waar Ezechiël over sprak? Die stroomt nu door Ben heen. Hij is nu zelf een bron van fris water voor jullie, een stille voorspreker die bij de Bron van alle leven staat en die jullie dagelijks met zijn liefde besproeit.

Ryan, mijn jongen, kijk naar je broer. Hij is trots op je. Hij wil dat jij leeft, dat je lacht, dat je de wereld ontdekt met dezelfde nieuwsgierigheid die jullie deelden. De liefde tussen broers houdt niet op bij een grafsteen; ze reist met je mee, diep in je hart, als een kompas dat je de weg wijst naar voren. Je hoeft niet te doen alsof het makkelijk is. Je mag verdrietig zijn, je mag de leegte voelen, maar laat die leegte niet het laatste woord hebben. Laat de herinnering aan Ben je juist aanzetten om de wereld in te gaan met dezelfde goedheid die hij altijd toonde. Hij is erbij in elke herinnering, in elke keer dat je naar de lucht kijkt en een vliegtuig ziet, in elke keer dat je voor iemand anders kiest in plaats van voor jezelf. Je bent niet alleen. Je broer is je metgezel op de weg naar de stad van God.

Weet je, de kerk viert vandaag de wijding van de Lateraanse basiliek. Dat is de kathedraal van de paus, de moederkerk van de hele wereld. Maar de lezing herinnert ons eraan: 'Weten jullie niet dat jullie de tempel van God zijn?' Dat is de waarheid die we vandaag mee naar huis moeten nemen. Jullie zijn een heilige plek. In jullie verdriet, in jullie gemis, in jullie hoop, bouwt God aan zijn tempel. Elke traan die jullie laten, elke keer dat jullie in Ben's naam een daad van barmhartigheid verrichten—zoals dat schone water dat stroomt uit de 'Well of Love' in Vietnam, een bron van leven voor velen—is een steen in dat huis. Jullie zijn niet alleen in dit bouwen. De Heilige Geest woont in jullie, Hij is de rivier die jullie dorst lest wanneer de weg te zwaar wordt.

Ik wil dat jullie vandaag iets meenemen dat jullie in jullie zak kunnen steken, als een kleine herinnering. Misschien een steentje, of gewoon een gedachte. Wanneer je de kerk verlaat, kijk dan naar de lucht. Denk aan de vliegtuigen die Ben zo fascineerden. Elke keer dat je er een ziet, bedenk dan: Ben is niet weg; hij is opgestegen naar de hoogste hemel, waar de lucht altijd helder is en waar de rivier van Gods liefde nooit stopt met stromen. Hij wacht daar op jullie, bij de poort, en hij giechelt misschien wel als hij ziet hoe jullie vandaag, ondanks alles, toch weer een stap vooruit hebben gezet. Hij is trots op jullie. God is trots op jullie.

Blijf leven, blijf proberen, blijf beminnen. Want dat is wat Ben deed. Dat is de erfenis van zijn korte, maar stralende leven. En laat de wetenschap dat jullie de tempel van God zijn, je troost geven. Jullie zijn nooit verlaten, want de Rivier van Leven stroomt dwars door jullie hart, dwars door jullie pijn, dwars door jullie gemis. Onze Lieve Vrouw, die onder het kruis stond en de bitterste leegte van een moeder heeft gekend, houdt jullie hand vast. Laat haar moederlijke mantel je omringen. Vertrouw erop dat Benjamin geborgen is in het licht van Christus, waar geen pijn meer is, geen zucht en geen tranen, maar enkel eeuwig leven. Ga in vrede, en weet dat de stroom van Gods liefde nooit zal opdrogen. Amen.