Donderdag van de eenendertigste week door het jaar

Stel je eens een vroege ochtend voor, lang voordat de drukte van de dag begint. Je kijkt naar buiten en je ziet een jongen, vijftien jaar oud, die met een bijna wetenschappelijke toewijding naar de lucht kijkt. Hij telt de seconden tussen de beweging van een verre Boeing 737 en het geluid dat hem bereikt. Hij is gefascineerd door de precisie van de techniek, door de logica die een enorme machine in de lucht houdt. Dat was Benjamin Vo. Voor Ben was de wereld niet zomaar een plek; het was een puzzel die hij wilde begrijpen, een systeem van wonderen dat hij met zijn briljante geest wilde doorgronden. Hij bouwde aan zijn eigen digitale universum, met regels code die hij met een bijna monastieke stilte op zijn scherm toverde. Hij sprak over zijn toekomstige 'con chim airlines' met een giechel die zijn ouders, Alan en Thao, en zijn broertje Ryan, zo diep in hun hart hebben gesloten. Het was een vreugde die zo puur was, zo onbedorven, dat ze de kamer leek te verlichten.

Maar vandaag, in de lezing uit de brief aan de Filippenzen, spreekt de apostel Paulus tot ons over een heel ander soort precisie. Hij zegt: 'Maar wat voor mij winst was, ben ik omwille van Christus als verlies gaan beschouwen. Ja, sterker nog, ik beschouw alles als verlies vanwege het allesovertreffende kennen van Christus Jezus, mijn Heer.' Paulus schrijft dit niet vanuit een ivoren toren, maar vanuit de realiteit van de gevangenis, met de dood in de ogen kijkend. Hij spreekt over het loslaten van alles wat hij dacht te bezitten—zijn afkomst, zijn status, zijn rechtvaardigheid volgens de wet—omdat hij ontdekte dat er slechts één ding is dat werkelijk telt: de intieme nabijheid van de Heer.

Benjamin was zo’n jongen die dit mysterie op zijn eigen, jonge manier aanvoelde. Hij was niet iemand die op de voorgrond trad, niet iemand die schreeuwde om aandacht. Zijn glans zat in zijn eenvoud, in zijn stille, diepe empathie. Denk eens terug aan dat moment, lang voor we wisten hoe zijn weg zou lopen, toen hij, nog maar een jongen, tegen zijn ouders zei dat hij zijn hele spaarpot wilde inleveren om zijn oom William te helpen, die zo zwaar was getroffen door beroertes. Hij hoefde die spaarpot niet te breken; de hulp was er al, het was niet nodig, en het potje bleef onaangeroerd op de plank staan. Maar het aanbod zelf—die volstrekte bereidheid van een jongen om alles wat hij bezat, elke cent die hij had gespaard, weg te geven uit liefde voor iemand anders—dat was de waarheid van zijn ziel. Dat is de 'kenosis', de zelflediging waar Paulus over spreekt. Hij hield niets achter voor zichzelf.

Ik weet dat voor jullie, Alan, Thao en Ryan, de wereld er sinds die dertiende juni 2026 anders uitziet. De stilte in huis is soms zo dik dat je erin kunt verdrinken. Het gemis is geen abstractie. Het is de echo van een stem, het is de lege plek aan tafel, het is de herinnering aan de manier waarop hij giechelde als hij sprak over zijn dromen. Soms, in de stilte van de nacht, kan er een pijnlijke vraag naar boven komen drijven. Je vraagt je af of je iets hebt gemist, of er een teken is geweest dat je over het hoofd hebt gezien, of je als ouder ergens anders had moeten handelen. Het is de menselijke neiging om in het onverklaarbare te zoeken naar een schuld die je kunt dragen, alsof het vinden van een fout de pijn zou rechtvaardigen.

Ik wil vandaag, in de zachtheid van Gods barmhartigheid, die zware steen van schuld voorgoed van jullie schouders tillen. Ziekte is nooit een straf en nooit het falen van de ouders. Jullie hebben Benjamin niet alleen liefgehad met een menselijke, dagelijkse liefde, maar met een totale toewijding die hem tot aan de drempel van de eeuwigheid heeft gedragen. God beschuldigt jullie niet, en Hij vraagt dat jullie jezelf ook niet beschuldigen. Sommige beproevingen in dit leven vallen volkomen buiten elk menselijk bereik; ze komen als een onzichtbare storm uit een heldere hemel, en geen waakzaamheid ter wereld had dat kunnen tegenhouden. Laat die schuld los. Jullie waren de trouwe wachters aan zijn zijde, de liefhebbende ouders die de wereld voor hem openlegden. Niets van die liefde is verloren gegaan. Jullie zijn niet tekortgeschoten.

Luister nu naar het Evangelie van vandaag. Jezus vertelt de gelijkenis van de verloren schaap en de verloren munt. Hij zegt: 'Wie van jullie die honderd schapen heeft en er één van verliest, laat niet de negenennegentig in de woestijn achter en gaat achter het verlorene aan, totdat hij het vindt?' En wanneer hij het vindt, legt hij het op zijn schouders met grote vreugde. De vreugde van de herder is niet dat hij de negenennegentig heeft behouden, maar dat hij het ene, verloren schaap heeft teruggevonden. En dan zegt Hij: 'Ik zeg u: zo zal er in de hemel meer vreugde zijn over één zondaar die zich bekeert, dan over negenennegentig rechtvaardigen die geen bekering nodig hebben.'

Wat betekent dit voor ons, vandaag, in onze rouw? Het betekent dat de liefde van God niet berekend is. Hij zoekt niet naar de perfecte, de sterke, de gezonde. Hij zoekt naar het verloren schaap. En Benjamin, onze Ben, is nu bij de Herder. Hij is niet verloren; hij is gevonden. Hij is opgenomen in die enorme vreugde van de hemel, waar de engelen juichen. Hij is daar, verlost van alle pijn, verlost van de beproevingen van het lichaam, en hij is daar in de volheid van de vreugde van God. Soms, in de dromen die Alan heeft, krijgen we daar een klein venster op. Zoals die droom waarin vader en zoon elkaar weer even ontmoeten, waarin Benjamin, gezond en sterk in zijn groene korte broek, even terugkeert en zegt: 'Ba ơi, test nào con cũng qua hết. Con tự thở được bình thường mà… sao con lại bị như vầy?' En de geruststelling: 'Không sao đâu, con sẽ dõi theo ba mẹ.' Die droom is geen toeval. Het is een venster. Het is een teken dat de liefde niet ophoudt bij de grens van de dood. Benjamin is niet verloren gegaan; hij is opgenomen in het licht van Christus. Hij is nu aan het 'Banket van de Hemel', samen met heiligen zoals Carlo Acutis, die ook zo jong en zo vol van God was. Ze staan daar, ze kijken naar jullie, ze intercederen voor jullie.

Ryan, mijn jongen, kijk naar je broer. Hij is trots op je. Hij wil dat jij leeft, dat je lacht, dat je de wereld ontdekt met dezelfde nieuwsgierigheid die jullie deelden. De liefde tussen broers houdt niet op bij een grafsteen; ze reist met je mee, diep in je hart, als een kompas dat je de weg wijst naar voren. Je hoeft niet te doen alsof het makkelijk is. Je mag verdrietig zijn, je mag de leegte voelen, maar laat die leegte niet het laatste woord hebben. Laat de herinnering aan Ben je juist aanzetten om de wereld in te gaan met dezelfde goedheid die hij altijd toonde.

Denk aan de 'Well of Love' in Vietnam. Dat schone water dat stroomt in zijn naam, dat leven geeft aan mensen die het nodig hebben, is een symbool van wat Ben nu is. Hij is een bron van leven geworden. Zijn liefde stroomt door in daden van barmhartigheid die in het verborgene gebeuren, daden die de wereld een klein beetje lichter maken. Dat is de manier waarop hij voortleeft. Dat is de manier waarop hij ons uitnodigt om ook aan de tafel van de Heer te gaan zitten, om niet vast te houden aan ons eigen verdriet, maar om ons open te stellen voor de gave van de ander.

Wat nemen we vandaag mee wanneer we dadelijk de deuren van deze kerk uitstappen? We hoeven het antwoord op al die grote 'waarom'-vragen vandaag niet te hebben. Het mysterie van het leven is groter dan ons kleine menselijke verstand kan omvatten. Maar we nemen wel iets anders mee: de zekerheid dat liefde sterker is dan de dood. Elke keer dat jullie in stilte een hand uitsteken naar iemand die het moeilijk heeft, elke keer dat jullie in Ben's naam een daad van goedheid verrichten—of het nu gaat om het zuivere water dat stroomt uit de 'Well of Love' ver weg, of om een glimlach naar elkaar aan de ontbijttafel—leeft hij voort. Jullie zijn niet alleen. Onze Lieve Vrouw, die zelf onder het kruis heeft gestaan en de bitterste leegte van een moeder heeft gekend, staat dichtbij jullie. Zij houdt jullie hand vast wanneer de tranen vallen. Laat haar moederlijke mantel je omringen. Vertrouw erop dat Benjamin geborgen is in het licht van Christus, waar geen pijn meer is, geen zucht en geen tranen, maar enkel eeuwig leven.

Ga vandaag naar huis met deze gedachte: Ben is niet weg. Hij is vooruitgegaan. Hij is de ster die schittert in de duisternis, en hij wacht op jullie, precies daar waar de vlucht eindigt en de eeuwige vrede begint. Blijf leven, blijf proberen, blijf beminnen. Want dat is wat Ben deed. En dat is wat God van ons vraagt.