Kemis dina Minggu Ka-tilu puluh hiji Masa Biasa

Coba bayangkeun hiji momen anu sederhana: saurang budak lalaki anu keur calik di payuneun komputer, jemarinya lincah ngetik kode pikeun hiji aplikasi anu direncanakeunana. Ben, Benjamin Vo urang anu dipikacinta, sanés ngan saukur budak anu pinter dina matematika atanapi téknologi. Anjeunna budak anu miboga visi. Anjeunna mikacinta dunya penerbangan, sarta impianna ngeunaan 'con chim airlines' sanés ngan saukur impian ngeunaan pesawat, tapi impian ngeunaan kabébasan, ngeunaan ngapung luhur, ngeunaan ningali dunya tina sudut pandang anu langkung lega. Nalika Ben ngetik kode-kode éta, aya hiji 'kahayang' anu nuju digawé di jero dirina—kahayang pikeun nyiptakeun, kahayang pikeun ngahubungkeun, kahayang pikeun ngabagikeun kabungahan ka batur.

Dina bacaan dinten ieu, Rasul Paulus nyarioskeun perkawis 'ngitung sagala hal minangka karugian' demi kristus. Anjeunna nyarios: 'More than that, I even consider everything as a loss because of the supreme good of knowing Christ Jesus my Lord.' Ieu sanés hartosna dunya ieu henteu berharga, tapi yén aya hiji 'harta' anu langkung ageung tibatan sagala prestasi, tibatan sagala logika, tibatan sagala hal anu tiasa urang cekel ku leungeun urang sorangan. Ben, dina yuswana limabelas taun, parantos ngalaman 'kahirupan salaku hamba' éta kalayan cara anu paling murni. Inget kumaha Ben, unprompted, kalayan tulus nyarios yén anjeunna daék masrahkeun sakabéh celenganana pikeun nulungan Pamanna William anu kaserang stroke? Ben henteu megahkeun éta; anjeunna henteu ngabongkar celengan éta, sabab artosna henteu diperyogikeun, tapi tawaranna—hiji budak ngora anu hayang masihan sagala anu kagungan pikeun kulawargana—mangrupikeun cerminan tina jiwa anu murni. Éta téh Ben. Budak anu pinuh ku welas asih, anu mikacinta kulawargana langkung ti dirina sorangan. Cinta éta henteu pernah maot. Cinta éta mangrupikeun ragi anu terus damel dina kahirupan anjeun ayeuna.

Nanging, urang kedah jujur. Aya waktos nalika cahya éta karasa redup pisan. Papi Alan, Mami Thao, sareng Ryan, abdi terang yén opat bulan ieu karasa kawas opat abad. Korsi kosong di méja makan téh sanés ngan saukur korsi. Éta mangrupikeun tempat dimana aya sora, aya seuri, aya rasa panasaran anu luar biasa ngeunaan dunya. Kasepian di imah téh nyata. Kanyeri éta datang kawas ombak anu henteu tiasa diprediksi, sakapeung tenang, sakapeung ngahantam kalayan kakuatan anu ngajadikeun anjeun sesah napas. Ulah sieun ku kasedih éta. Kasedih anjeun téh tanda cinta anu sakitu jerona. Anjeun henteu kedah pura-pura kuat di hareupeun Gusti. Gusti terang kasedih anjeun, Gusti terang kabingungan anjeun, sareng Gusti nangkeup anjeun persis di tengah kanyeri éta.

Seringkali, di tengah kasedih anu beurat ieu, aya batu anu disumputkeun di jero dada anjeun. Rasa salah nu datang dina simpang jalan kasepian. Anjeun nanya ka diri sorangan dina jero peuting: 'Naha aya anu luput? Naha kuring bisa ngalakukeun langkung?' Dinten ieu, di hareupeun altar ieu, abdi hoyong ngangkat batu éta tina dada anjeun. Panyakit anu dirandapan ku Ben sanés hukuman, sanés kasalahan anjeun, sareng sanés akibat tina naon waé anu ku anjeun laksanakeun atanapi henteu laksanakeun. Sakumaha Yesus ngawaler yén kasangsaraan henteu asalna tina dosa atanapi kasalahan kolot, kitu deui kahirupan Ben. Sadaya ieu aya di luar wates kakawasaan manusa; teu aya katingal atanapi kasinglar anu tiis anu tiasa nyegahna. Anjeun mangrupikeun kolot anu luar biasa, anu méré sagala kanyaah anu aya dina manah anjeun. Ben terang pisan kumaha anjeunna dipikacinta ku anjeun. Anjeun sanés jalma anu gagal di panonna; anjeun téh pahlawan anu paling dipikacinta ku anjeunna. Leupaskeun rasa salah éta dinten ieu. Anjeun teu luput nanaon. Gusti henteu nuju ngahukum anjeun; Gusti nuju ngahibur anjeun.

Dina Injil, Yesus nyarioskeun perkawis anu katingalina beurat: 'What man among you having a hundred sheep and losing one of them would not leave the ninety-nine in the desert and go after the lost one until he finds it?' Yesus henteu ngan ukur milari domba anu leungit; Anjeunna mawa éta domba dina taktak-Na. Ben ayeuna parantos aya dina taktak Gusti. Anjeunna henteu deui ngarasa nyeri, henteu deui ngarasa bingung. Manéhna aya di 'Banquet of Heaven', tempat dimana teu aya deui kasedih, ngan aya cinta anu sampurna. Manéhna nuju ngawaskeun anjeun, ngadoakeun anjeun, sarta nungguan anjeun di tungtung jalan.

Ryan, adi anu dipikacinta, hidep anu ayeuna leumpang di dunya tanpa lanceuk anu biasana jadi babaturan saparantos ulin, émut yén Ben aya di gigireun hidep dina cara anu béda. Cinta lanceuk ka adi moal pernah pareum. Teruskeun neuteup ka langit, teruskeun ngawangun impian hidep, sabab Ben reueus pisan ka hidep. Papi Alan sareng Mami Thao, sanajan peuting-peuting sakapeung karasa tiis sarta panon anjeun baseuh ku cipanon, émut yén Ben aya dina panangan Allah anu aman. Inget kana seuri na, kana carita-carita na, kana kanyataan yén cinta anu tulus moal pernah maot.

Sateuacan urang kaluar ti tempat ieu dinten ieu, bawa hiji hal anu sederhana: hiji seuri anu tulus ka sasama, hiji pitulung leutik anu dibikeun kalayan ikhlas, dina ngaran Ben anu ayeuna parantos mendakan bumi anu sajati di sawarga. Teruslah tetep kuat, sabab dina rahmat Gusti, teu aya hiji punjul cinta anu leungit. Mugi anjeun sadaya, kulawarga anu dipikacinta, mendakan kakuatan dina cinta anu parantos diwariskeun ku Ben. Amin.