Fimmtudagur á þrítugustu og fyrstu viku á venjulegum tíma

Ímyndið ykkur augnablik þar sem þið eruð að ganga um hús sem er fullt af fólki, en þið finnið að það vantar eitthvað mikilvægt. Kannski er það eins og þegar maður missir lyklana sína, eða þegar einhver sem átti að vera við borðið er ekki þar. Það er þessi órói, þessi þörf fyrir að leita, að kveikja ljósið, að sópa gólfið, að finna það sem er týnt. Í guðspjalli dagsins segir Jesús okkur tvo dæmisögur um týnda hluti – týnda sauðinn og týnda peninginn. En þetta snýst ekki um sauði eða mynt. Þetta snýst um það hversu mikils virði sérhver einasta sál er í augum Guðs. Hann lætur ekki nægja að eiga níutíu og níu; hann fer út í eyðimörkina eftir þeim eina. Hann kveikir ljósið í húsinu þar til hann finnur það sem var týnt.

Benjamin Vo var drengur sem skildi þessa leit að merkingu. Hann var ekki bara strákur sem var góður í stærðfræði eða tækni, þótt hann hafi verið það. Hann var drengur sem var alltaf að leita að tengingu. Hugsið um þá stund þegar hann, aðeins tólf ára gamall, grét af ótta við að missa pabba sinn. Það var ekki ótti við dauðann, heldur sár, djúpur ótti við aðskilnað frá þeim sem hann elskaði mest. Það var hjarta sem var svo stórt að það gat ekki ímyndað sér heim án þeirra sem það elskaði. Benjamin var eins og þessi týndi sauður sem Jesús leitar að – ekki vegna þess að hann væri týndur frá Guði, heldur vegna þess að hann var svo dýrmætur að Guð vildi hafa hann nálægt sér í sinni eigin dýrð.

Í fyrsta lestrinum segir Páll postuli: „En hvað sem ég átti, það met ég nú sem tjón vegna Krists.“ Páll var maður sem hafði allt, sem var „af ættkvísl Benjamins“, eins og hann segir sjálfur. Hann hafði allt sem heimurinn taldi mikilvægt. En hann komst að því að það eina sem skiptir máli er þekkingin á Kristi. Benjamin, í sinni stuttu göngu hér á jörð, sýndi okkur þessa sömu innsýn. Hann var drengur sem var alltaf að reyna að tengja, að byggja brýr, að vera til staðar. Hann var ekki að safna veraldlegum hlutum. Hann var að safna minningum, tengingum og kærleika. Þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, þá var hann ekki að hugsa um peningana. Hann var að hugsa um manneskjuna. Hann var að segja: „Ég er hér fyrir þig.“

Kæru Alan og Thao, ég veit að það eru fjórir mánuðir síðan Ben fór heim til Guðs. Ég veit að það eru dagar þar sem þið finnið fyrir þessari eyðimörk sem Jesús talar um. Það er svo erfitt að skilja hvers vegna hann var kallaður svo snemma. En ég vil að þið vitið þetta: Guð er ekki sá sem sendir veikindi. Hann er ekki sá sem dæmir ykkur fyrir það sem þið gátuð ekki breytt. Þegar þið veltið fyrir ykkur hvort þið hafið gert nóg, hvort þið hafið misst af einhverju – þá vil ég að þið hlustið á orð Jesú: „Gleðjist með mér, því ég hef fundið sauðinn minn.“ Guð sakar ykkur ekki. Hann sér ykkur í tárunum, hann sér ykkur í þreytunni, og hann faðmar ykkur eins og þið eruð. Þið eruð ekki sek. Þið elskuðuð Benjamin með svo stórri og óeigingjarnri ást að enginn hefði getað gert meira. Leyfið þessum þunga steini að falla af herðunum. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Ryan, kæri bróðir, þú ert ekki einn. Ég veit að þú saknar hans svo mikið. En þú ert ekki að bera þetta einn. Benjamin er með þér í anda. Hann fylgist með þér þegar þú kóðar, þegar þú ert að reyna að skilja heiminn. Hann er stoltur af þér. Haltu áfram að vera ljós, Ryan. Haltu áfram að vera þessi góði bróðir sem þú ert.

Við skulum sitja aðeins við þessa stund... í þögninni. Þegar Jesús talar um að „reikna kostnaðinn“, þá er hann að bjóða okkur að setjast niður með honum. Ekki til að reikna út hvað við misstum, heldur til að sjá hvað við eigum ennþá. Við eigum minninguna um brosið hans. Við eigum vissuna um að hann er í hendi Guðs. Við eigum loforðið um að við munum sjá hann aftur, þar sem engin „con chim airlines“ þarf lengur, því að við verðum öll komin heim til föðurhúsanna.

Ég bið ykkur, þegar þið farið út í dag, að gera eitt lítið verk í nafni Benjamins. Ekki stórt, ekki flókið. Kannski bara að brosa til einhvers sem er einmana, eða hjálpa einhverjum að bera byrði sína. Þegar þið gerið það, þá er það Benjamin sem er að vinna í gegnum ykkur. Hann er ekki horfinn. Hann er lifandi í kærleikanum sem þið berið áfram. Hann er að fylgjast með ykkur með sínu milda brosi, þakklátur fyrir að hafa átt ykkur sem foreldra og bróður. Megi Guð blessa ykkur, megi hann þerra hvert tár, og megi hann minna ykkur á á hverjum degi að þið eruð elskuð, haldin og aldrei, aldrei ein. Amen.