Minningardagur allra trúaðra framliðinna

Það er eitthvað svo hljóðlátt við þessa stund, þegar laufin falla og dagarnir styttast, og við komum saman til að minnast þeirra sem hafa gengið á undan okkur í gegnum hlið dauðans. Í dag er dagur sem snertir við einhverju mjög djúpu í okkur öllum. Við lesum í fyrsta lestrinum úr Speki Salómons þessa fögru mynd: „Sálir réttlátra eru í hendi Guðs og engin kvöl skal snerta þær.“ Það er mynd af því að vera haldið. Að vera öruggur. Að vera loksins kominn heim í faðm þess sem skapaði okkur.

Ég vil að við hugsum um þessa mynd: „í hendi Guðs“. Hugsið um það hvernig foreldrar halda í hönd barnsins síns þegar það er að læra að ganga, eða þegar það er hrætt. Það er ekki bara líkamleg snerting; það er yfirlýsing um vernd. „Ég er hér. Ég sleppi þér ekki.“ Þegar við hugsum um Benjamin Vo, þá sjáum við fyrir okkur þennan dreng sem var svo fullur af lífi, svo forvitinn um heiminn, svo gáfaður að hann gat rætt um tækni og framtíðina af sama áhuga og hann ræddi um flugvélar. En í dag, fjórum mánuðum eftir að hann fór heim til Guðs, er það ekki vitsmunirnir sem við minnumst fyrst, heldur þessi milda, góða nærvera hans. Sú nærvera sem var eins og ljós í herbergi.

Sjáið fyrir ykkur myndina af Ben, þar sem hann gengur niður götuna með pabba sínum og litla bróður sínum, Ryan. Hann heldur í höndina á pabba sínum, með bakpokann sinn, og horfir upp með þessu bjarta, forvitna brosi. Það er svo hversdagslegt, svo fallegt. Það er mynd af trausti. Hann treysti pabba sínum til að leiða sig. Og nú, á þessum degi, erum við minnt á að það er Guð sem heldur í höndina á Ben. Hann er ekki týndur í einhverju óendanlegu tómi. Hann er í hendi þess sem er kærleikurinn sjálfur.

En ég veit, kæru Alan og Thao, og þú kæri Ryan, að það er erfitt að finna þessa öryggistilfinningu þegar hjartað er brotið. Sorgin er eins og dalurinn sem sálmurinn talar um – „dalur dauðans skugga“. Það er staður þar sem maður finnur fyrir kulda, þar sem maður finnur fyrir því að eitthvað vantar. Það er tómt sæti við borðið. Það eru tölvuleikir á GitHub sem hann kóðaði, en nú eru þeir kyrrir. Það er þessi þögn sem fylgir manni á morgnana þegar maður vaknar og minnist þess að hann er ekki lengur þarna til að segja „Góðan daginn, pabbi.“

Mig langar að segja ykkur eitt í dag, svo hljóðlega og einlæglega sem ég get: Þið berið enga sök. Ég veit að sorgin er lævís; hún læðist að ykkur á næturnar og spyr: „Gat ég gert eitthvað meira? Var eitthvað sem ég missti af? Var eitthvað sem ég hefði átt að sjá?“ Þessar spurningar eru ekki frá Guði. Þær eru ekki sannleikurinn. Sjúkdómar sem koma inn í líf barna eru aldrei refsing, og þeir eru aldrei afleiðing af því að foreldrar hafi staðið sig illa. Þetta var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamin með svo stórri, lifandi og óeigingjarnri ást að enginn hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki. Hann sér ykkur í tárunum, hann sér ykkur í þreytunni, og hann faðmar ykkur eins og þið eruð. Leyfið þessum þunga steini að falla af herðunum. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Í guðspjallinu segir Jesús: „Allt það sem faðirinn gefur mér mun koma til mín, og þann sem kemur til mín mun ég alls ekki burt reka.“ Þetta er loforð. Ben var gjöf frá Guði til ykkar, og nú hefur hann farið aftur til þess sem gaf hann. Jesús segir: „Ég vil ekki missa neitt af því sem hann hefur gefið mér.“ Hann heldur utan um Ben. Hann heldur utan um hverja einustu minningu, hvert bros, hvert gígla þegar hann talaði um „con chim airlines“. Allt það sem var Benjamin – forvitnin, gáfurnar, blíðan – það er ekki glatað. Það er geymt í hjarta Krists.

Ryan, kæri bróðir, þú ert líka haldinn af þessum sama kærleika. Ég veit að þú saknar hans. Ég veit að það er erfitt að vera „besti vinurinn“ þegar hinn er farinn. En þú ert ekki einn. Þegar þú ert að læra, þegar þú ert að hanna eitthvað nýtt, þegar þú ert að hlæja að einhverju sem þið tveir hefðuð skilið, þá er Benjamin með þér í anda. Hann fylgist með þér. Hann er stoltur af þér. Þið eruð tengdir í þeim kærleika sem aldrei deyr.

Stundum spyrjum við: Hvers vegna þarf lífið að vera svona erfitt? Hvers vegna þurfa svona ungir menn að fara? Við fáum ekki öll svörin hér. En við fáum loforðið um nærveru. Páll postuli segir í öðrum lestrinum: „Vonin bregst ekki, því að kærleikur Guðs er úthelltur í hjörtu vor.“ Þessi von er ekki óskhyggja. Hún er vissulega um það að dauðinn hefur ekki síðasta orðið. Jesús hefur gengið í gegnum dauðann og hann hefur brotið hliðin. Hann hefur opnað leiðina fyrir Ben, og hann hefur opnað leiðina fyrir okkur.

Benjamin var drengur sem skildi kærleikann í verki. Munið þið eftir því þegar hann bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William? Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem var að reyna að sanna sig; þetta var náttúruleg útgeislun af því kærleiksríka hjarta sem Guð hafði skapað í honum. Hann vissi – með þeirri innsýn sem aðeins hrein hjörtu hafa – að það sem við eigum er ekki okkar eigið, heldur gjöf sem á að flæða áfram. Þessi „Well of Love“ sem hefur verið boruð í hans nafni í Vietnam, þetta vatn sem gefur líf, það er framhald af þessu hjarta. Það er Benjamin að gefa ennþá. Það er kærleikurinn hans sem heldur áfram að flæða, rétt eins og vatnið sem gefur þyrstum mönnum líf.

Kæru vinir, við sem erum hér í dag, við erum líka kölluð til að vera eins og Ben. Að vera tilbúin að gefa, að vera tilbúin að elska, að vera tilbúin að standa með þeim sem þjást. Þegar við gerum eitt lítið verk í nafni Benjamins – hvort sem það er að hjálpa einhverjum, sýna blíðu, eða bara að vera til staðar fyrir hvert annað – þá erum við að bera ávöxt. Við erum að segja við Guð: „Drottinn, ég treysti þér, jafnvel þegar ég skil ekki.“

Landið því í dag á þessari vissu: Ben er í hendi Guðs. Engin kvöl snertir hann lengur. Hann er í ljósinu, hann er í kærleikanum, hann er í þeim friði sem enginn getur tekið frá honum. Og hann er að fylgjast með ykkur. Hann er að bíða eftir ykkur. Það er enginn aðskilnaður sem er eilífur í Guði. Við skulum ganga út í daginn með þá von í hjarta að við erum á leiðinni heim, þar sem við munum öll hittast aftur, þar sem engin tár eru, engin veikindi, engin þreyta. Þangað til, haldið ykkur við þann kærleika sem Benjamin gaf ykkur. Hann er lifandi í Guði. Hann er að fylgjast með ykkur með sínu milda brosi, með þeirri gleði sem hann bar alltaf í hjarta sér. Megi Guð blessa ykkur, megi hann styrkja ykkur, og megi hann minna ykkur á á hverjum degi að þið eruð elskuð. Amen.