A Commemoración de Todos os Fieis Defuntos

Imos hoxe a un lugar moi concreto, un lugar que todos coñecemos ben. Penseu nesa mesa da cociña, o lugar onde se deixan as chaves ao chegar, onde se apoia o correo, onde tantas veces se escoitou o ruído dunha porta que se abre e os pasos dun rapaz que entra dicindo un 'Bos días, papá' que nunca faltaba. Nesa mesma mesa, ás veces, o silencio faise tan denso que parece ter peso. É un silencio que non pregunta, pero que o ocupa todo. E detrás dese silencio, nos nosos corazóns, hai unha pregunta que late con forza, unha sede fonda de saber onde están os que amamos, que fai a man de Deus cos que se nos foron.

Na primeira lectura, o libro da Sabedoría dános unha imaxe que corta o aire pola súa fermosura: 'As almas dos xustos están na man de Deus, e non os tocará ningunha tormenta'. Mirade esa imaxe: unha man. Non unha idea abstracta, non un lugar frío e distante, senón unha man que recolle, que protexe, que sostén. Aos ollos dos insensatos, a marcha dos xustos parece unha desgraza, un punto final que deixa todo en penumbra. Pero a realidade de Deus é outra moi distinta. 'Son en paz'. Para quen non ten fe, a morte é un muro que se pecha; para quen confía no Señor, é unha porta que se abre cara a unha luz que non se apaga.

E aquí, mentres escoitamos estas palabras, o noso pensamento vira cara a Benjamin. Pensemos nese Ben que coñecedes tan ben, o rapaz da mente brillante e da curiosidade insaciable, o que podía debullar complexos sistemas informáticos con esa facilidade pasmoso e que, ao mesmo tempo, gardaba no seu peito un soño tan fermoso e inocente como crear a súa propia 'Con Chim Airlines'. Lembrade a súa sonrisa cando falaba diso, un xesto puro, cheo de ledicia, que facía que calquera habitación se enchesse de luz. Ben era un rapaz que sabía mirar o horizonte, que amaba os avións non só polo ferro e os motores, senón porque sabían elevarse por riba das nubes, deixando atrás o peso da terra. E agora, cando pensamos nel na man de Deus, imaxinádeo así: libre, sen cargas, voando na paz definitiva que só o Pai pode dar.

Pero antes de que a esperanza poida entrar e acubillarnos, debemos ter a valentía de dicir a verdade sobre o que sentimos. Thao, Alan, Ryan, non imos disfrazar a dor con palabras bonitas que non pesan nada. A saudade é real. É esa ausencia que se nota nas costelas ao espertar, é o eco dunha voz que non se escoita pola mañá, é a cadeira baleira que continúa aí, testemuña dun amor que foi tan inmenso, tan verdadeiro, que agora a súa falta arrinca anacos da alma. Hai días nos que o mundo segue o seu ritmo indiferente, mentres o voso corazón continúa detido noutro tempo. É humano chorar iso. É humano sentir que o peito se aperta cando un avión cruza o ceo ou cando un recordo salta sen avisar. Non teñades vergoña desas bágoas; son o prezo dun amor que mereceu a pena, un amor que non se rompe porque a morte non ten poder sobre o que naceu do corazón de Deus.

E no medio desta escuridade, nese momento exacto no que a dor parece máis pesada, o Evanxeo de Xoán rompe coma un alborada na habitación escura. Escoitade as palabras de Xesús, deixade que caian coma auga fresca sobre a ferida: 'Todo o que o Pai me dá, virá a min; e ao que vén a min non o botarei fóra... E esta é a vontade do que me enviou: que non perda nada de todo o que el me deu, senón que o resuscite no último día'. Préstade atención a ese verbo: non perder nada. Deus non perde as cousas que ama. Deus non deixa caer no olvido nin unha soa risa, nin unha soa mirada, nin os proxectos, nin os soños, nin o amor que Benjamin deu e recibiu. Todo iso está guardado, selado, seguro na eternidade. Ben non se perdeu; foi recollido. A man que o sostén é a mesma que criou as estrelas e que coñece o nome de cada sparrow que cae.

Quero falarvos moi quedo, especialmente a vós, pais, que no silencio da noite, cando a casa está en calma, deixades que a voz da culpa intente asomar. Esa voz inxusta que ás veces pregunta en voz baixa se quizais algo puido ser diferente. Escoitade a verdade do Evanxeo: Deus non acusa. O amor que lle dechedes a Benjamin foi un refuxio perfecto, un abrazo constante que o acompañou en cada paso da súa curta e luminosa vida. Vós fostes as mans de Deus para el. Non levades ningún peso de culpa; deixade caer esa carga aos pés da cruz, porque o Señor non busca faltas, senón que ofrece misericordia. Ben non mira atrás con recriminacións; mira aos seus pais e ao seu irmán con gratitude infinita, sabendo que foi amado ata o extremo.

Ryan, irmán querido, ti que compartiches con el o cuarto, os segredos, as risas e os camiños, non estás só. Ben vive en ti. Vive na túa maneira de enfrontarte ao mundo, naquelas lembranzas que gardas no peto do teu corazón. Cando camiñes pola rúa ou vexas pasar un avión, lembra que o vínculo que vos une é máis forte que calquera distancia. Podes falar con el, podes contarlle as túas cousas, porque el escoitache dende o corazón mesmo de Deus. A túa familia non está rota; está estendida entre a terra e o ceo, unida por un amor que a morte non puido tocar.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes proezas nin xestos imposibles. Ao saír de aquí, facede algo pequeno e silencioso en nome de Ben. Un xesto de bondade a un descoñecido, unha axuda discreta a quen o precisa, unha palabra amable a alguén que camiña con tristura. Que cada pequeno acto sexa a proba de que o amor dun rapaz chamado Benjamin Vo non se apagou, senón que segue fluíndo coma un río subterráneo que rega este mundo noso tan necesitado de esperanza. O Señor é o voso pastor, nada vos faltará. Nin sequera agora, camiñando polo val de sombra, porque a súa vara e o seu gaiato vos dan consuelo. Ben xa chegou a casa, e dende alí, cunha sonrisa que brilla máis ca o sol, espera o día en que todos vos volvades atopar, para non separarvos xamais. Que a paz de Deus estea convosco hoxe e sempre. Amén.