Sábado da vixésimo terceira semana do tempo ordinario

Hai momentos na vida nos que nos sentimos como un viaxeiro que camiña pola beira dun río desbordado. A auga ruxindo, a terra cedendo baixo os pés, e esa pregunta que nos asalta no silencio da noite: 'Onde está o alicerce?'. Na lectura de hoxe, San Paulo lémbranos algo fundamental: 'O pan que partimos, non é acaso a comuñón do corpo de Cristo?'. Imaxinade ese pan. Un só pan. Non moitos, senón un. E nese partir, nese romper o pan, todos nos convertemos nun só corpo. É unha imaxe de unidade, de coherencia, de algo que non se pode dividir sen destruír a súa esencia.

Ben, o noso querido Benjamin Vo, era un rapaz que entendía, mellor que moitos adultos, a importancia de ser coherente. Pensade na súa paixón polos avións, naquel soño da 'Con Chim Airlines'. Non era un capricho. Era a expresión dunha mente que buscaba a orde, a lóxica, a beleza da enxeñaría. Pero máis que iso, era a expresión dun corazón que quería conectar mundos. Ben non construía castelos no aire; el construía pontes. E facíao coa mesma dedicación coa que se sentaba a programar no seu repositorio de GitHub ou a estudar as infraestruturas na nube que o seu pai lle ensinaba. El sabía que para que algo voe, para que algo se manteña, a estrutura ten que ser sólida.

Pero hoxe, o Evanxeo de Lucas lévannos a unha imaxe aínda máis profunda: a do home que constrúe a súa casa sobre rocha. Xesús non nos di que a tormenta non virá. Non nos promete un ceo sen nubes, nin unha vida sen ríos que se desbordan. O que nos promete é que, se cavamos profundamente, se poñemos o noso fundamento en Cristo, a casa non caerá. Alan, Thao, Ryan, sei que estes dous meses foron coma esa inundación que golpea as paredes da casa. Sei que o baleiro que deixou Ben se sente, ás veces, coma se o chan se abrise baixo vós. E na vosa dor, é natural que a vosa mente busque respostas, que se pregunte se o alicerce foi o suficientemente fondo.

Escoitade isto con toda a verdade do Evanxeo: a vosa casa é sólida. O voso amor por Ben, a vosa dedicación, a vosa loita constante por darlle o mellor, todo iso foi o alicerce. Non houbo erro no voso coidado. Non houbo falla na vosa vixilancia. A enfermidade non é un castigo, nin o resultado de algo que fixestes ou deixastes de facer. Hai dores neste mundo que escapan ao noso control, tormentas que chegan sen previo aviso, máis alá de calquera esforzo humano. Non vos culpades. Deus non vos acusa; ao contrario, El chora convosco. O voso amor por Ben non foi un erro, foi a vosa maior obra de arte. E esa obra non foi destruída; foi selada na eternidade.

Ben era un rapaz que, aos quince anos, xa posuía unha sabedoría que moitos pasan a vida buscando. Lembrade aquel momento no que, sen ninguén llo pedir, ofreceu o seu porquiño enteiro para axudar ao seu tío William. Non necesitou romper a hucha. Non necesitou facer un espectáculo. O que importou foi a dispoñibilidade, a vontade de entregarse. Ese é o tipo de 'froito' do que fala Xesús. Unha árbore boa non pode dar froitos malos. E Ben, o noso Ben, foi unha árbore que deu froitos de bondade, de empatía, de luz. O seu legado non está só nos códigos que escribiu, nin nos avións que soñou pilotar. Está na forma en que nos ensinou a amar sen reservas.

Ryan, irmán, ti es o testemuño máis vivo de Ben. Cando recordas as vosas aventuras, as risas compartidas, ese vínculo que nin a morte pode romper, estás a construír sobre rocha. Non teñas medo de seguir sendo ti mesmo, de seguir soñando. Ben está contigo. El é a luz que che anima a seguir camiñando, a seguir sendo o rapaz brillante e bondadoso que es. Cando te sintas só, lembra que tes un irmán que te coida desde o corazón de Deus.

Ás veces, na nosa dor, tentamos 'beber do cáliz dos demos', como di Paulo. Tentamos beber do cáliz da culpa, da desesperación, da rabia contra o destino. Pero Xesús dános hoxe o cáliz da salvación. O salmista pregúntase: 'Como pagarei ao Señor todo o ben que me fixo?'. A resposta é sinxela: 'Tomarei o cáliz da salvación'. Aceptade a vosa dor, pero non a deixedes converterse en xuíz. Aceptade a vosa historia, con toda a súa beleza e a súa dor, e ofrécea a Deus. El non quere a vosa culpa; El quere o voso corazón.

Ben, na súa curta vida, deixou pegadas en lugares tan diversos como o Vaticano, as rúas de Toquio ou a paz da súa casa. Pero a pegada máis profunda deixoua en vós. Non vos pechedes. Non vos afoguedes na vosa propia dor. Seguii vivindo por Ben. Seguii rindo, seguii contando historias, seguii sendo a familia que el amaba. Cada vez que facedes un xesto de bondade —ese pozo en Cà Mau que segue a dar vida, cada pequena axuda que dades en segredo— estades a dicir: 'Ben, a túa vida continúa'.

Ao saír de aquí hoxe, levade unha pequena tarefa. Non busquedes grandes xestos. Buscade un momento de silencio, quizais mirando ao ceo, quizais escoitando o ruído dun avión que pasa, e dicídelle a Ben: 'Estou aquí, e estou a facer o mellor que podo'. E despois, facede algo bo por alguén, en segredo, coma se fose un regalo para el. Non o fagades por costume, facédeo porque o amor é a única rocha que permanece cando o río ruxe. Ben está na luz. Ben está en paz. E vós, amados seus, estades sostidos polo mesmo Deus que o acolleu no seu banquete. Non teñades medo. A vosa casa, construída sobre o amor, non caerá. O amor nunca remata.