Memoria de San Agostiño, Bispo e Doutor da Igrexa

Imaxinade por un momento o silencio dunha habitación na penumbra, onde só brilla a pequena e trémula chama dunha lámpada de aceite. Non hai electricidade, non hai ruídos modernos, só o leve crepitar do pavilo que consome lentamente o combustible. Se miramos de preto, daremos conta de que a chama non se sostén por si mesma; depende de algo invisible que está depositado no fondo do recipiente. Depende do aceite. O aceite non fai ruído, non brilla coa intensidade do lume, pero sen el, a luz apágase inevitablemente. Na escuridade, o que realmente importa non é a beleza exterior da lámpada, senón a presenza silenciosa e constante dese líquido dourado que mantén viva a esperanza do amencer.

Hoxe, a liturxia pon diante de nós a parábola das dez virxes, un relato que nos fala de lámpadas, de noites que se prolongan e, sobre todo, de redomas de aceite. É unha imaxe que atravesa toda a Escritura e que hoxe queremos soster coas nosas mans e no noso corazón coa máxima delicadeza. Porque o aceite, no linguaxe de Xesús e na tradición da Igrexa, é o símbolo do amor, da graza e da preparación interior. Non é algo que se poida improvisar no último minuto; é algo que se vai acumulando pinga a pinga, no silencio de cada día, a través dos pequenos xestos de entrega, de fe e de bondade.

E hoxe, mentres contemplamos esta imaxe da redoma de aceite, tamén miramos o noso propio calendario con certa gravidade e con moito respecto. Xa pasaron dous meses. Exactamente dous meses desde aquel trece de xuño de dous mil vinte e seis no que o noso querido Benjamin Vo completou o seu camiño terreal. Sesenta días. Para o mundo que nos rodea, dous meses son un suspiro, un par de follas que caen do calendario, un tempo que se esvaece no balbordo das noticias e da rutina diaria. Pero para quen ama a Ben, para os seus pais Alan e Thao, para o seu irmán Ryan, dous meses son unha eternidade de ausencias. Son sesenta días de atoparse co seu cuarto en silencio, cos seus proxectos de programación na pantalla sen que ninguén prema as teclas, co baleiro físico dun fillo e dun irmán que enchen a casa de luz.

E hoxe temos que dicir a verdade antes de buscar calquera consolo fácil. A dor por non ter a Benjamin connosco é un peso real, esmagador, que a veces parece esgotar o aceite das nosas propias lámpadas. A fe cristiá non nos pide que finxamos que non pasa nada, nin que cubramos a perda cunha capa de optimismo superficial. A perda dun fillo tan novo, tan sumamente brillante e doce, é unha ferida que racha o peito. Hai mañás nas que a escuridade parece gañar a partida, nas que o cansazo nos fai sentir coma as virxes que, ante a tardanza do esposo, comezan a durmirse. Esa é a nosa verdade humana. E hoxe poñémola sobre o altar, sen medo, sabendo que Deus acolle as nosas bágoas como a ofrenda máis sincera.

Pero é precisamente nese rincón de dor onde a Palabra de Deus entra hoxe cunha forza mansa e profunda. Escoitade o que San Paulo lle escribe hoxe aos Corintios: «A mensaxe da cruz é necedade para os que se perden, pero para nós, que nos salvamos, é forza de Deus». E engade: «A tolería de Deus é máis sabia que a sabedoría dos homes, e a debilidade de Deus é máis forte que a forza dos homes».

Hoxe celebramos a San Agostiño, un home que buscou a sabedoría por todos os camiños do mundo. Era un filósofo brillante, un mestre da elocuencia humana, alguén que buscaba o éxito e o recoñecemento intelectual. Pero el mesmo confesa nas súas *Confesións* que, a pesar de toda a súa ciencia, o seu corazón estaba baleiro e inquieto. Só cando se atopou coa «tolería» do amor de Deus, coa sabedoría da Cruz, atopou a verdadeira paz. Agostiño descubriu que a verdadeira sabedoría non consiste en acumular coñecementos para brillar ante os demais, senón en encher a redoma do corazón co aceite do amor divino.

Esta distinción entre a sabedoría do mundo e a sabedoría de Deus lévanos directamente a mirar a vida do noso querido Benjamin Vo. Ben era, sen dúbida, un rapaz de dotes intelectuais extraordinarios. Unha mente prodixiosa que asombraba a todos: capaz de resolver problemas matemáticos avanzados cando aínda era un neno de primaria, de mergullarse na linguaxe da intelixencia artificial, do DevOps e das infraestruturas de nube que o seu pai dominaba. Tiña a ambición e a capacidade de alguén que duplicaba a súa idade. O mundo podería ver nel a promesa dunha gran carreira tecnolóxica, a sabedoría humana que busca o éxito e a innovación.

Pero o que facía a Benjamin un ser verdadeiramente excepcional, o que enchía a súa redoma de aceite ata desbordar, non era a súa intelixencia analítica. Era a súa alma xentil. Era a súa capacidade de amar coa pureza de quen non ten dobrez. Ben era un neno doce, respectuoso, que vivía cunha empatía que superaba calquera lóxica humana.

Hai un momento na súa vida, un detalle tan sinxelo e á vez tan inmenso, que nos amosa a calidade do aceite que Ben gardaba no seu corazón. Cando tiña só doce anos, durante a celebración do corenta aniversario do seu pai, Benjamin comezou a chorar. Non choraba por tristeza, nin por ningún problema visible. Choraba por un medo prematuro a perder a seu pai nalgún momento do futuro. Un neno de doce anos, no medio dunha festa, conmovido ata as bágoas polo amor tan profundo que o unía ao seu pai, pola conciencia de que a vida é un agasallo precioso e fráxil.

Detémonos un segundo nesa imaxe. Ese pranto de Ben non é a sabedoría dos sabios deste mundo, que a veces nos ensinan a ser fortes, distantes ou fríos para non sufrir. Ese pranto é a sabedoría do corazón. É a «tolería» do amor que se entrega por completo, que non ten medo de mostrar a súa vulnerabilidade. Nese xesto, Benjamin estaba a encher a súa lámpada cun aceite puro, un aceite de comuñón e de gratitude que non se compra nos mercados, senón que se xera na intimidade dun fogar onde o amor é o centro. Ese vínculo tan fermoso con seu pai Alan, con súa nai Thao, con seu irmán Ryan —ese «grupo perfecto de catro»— era o taller onde Deus estaba a preparar a alma de Ben para a eternidade.

E aquí é onde se produce o xiro da nosa historia. O Evanxeo dínos que, a medianoite, escoitouse un clamor: «Aí vén o esposo! Saide ao seu encontro!».

A medianoite é a hora do silencio, a hora na que as forzas fraquean, a hora na que humanamente parece que todo rematou. Pero para quen ten aceite na súa redoma, a medianoite non é o final, senón o comezo do banquete. Cando o Señor chamou a Benjamin Vo, a súa lámpada non estaba apagada. Quizais o seu corpo terreal xa non tiña forzas, pero a súa alma estaba acesa, chea de amor, de respecto, de fe e de interese por todo o creado. Ben non tivo que saír a buscar aceite á présa. El xa o levaba consigo. El entrou co esposo ao banquete das vodas eternas, a ese lugar onde xa non hai dor, nin bágoas, nin límites, senón a luz plena da presenza de Deus.

Imaxinade a Benjamin nese Banquete do Ceo, xunto ao mozo Santo Carlo Acutis, dous espíritos afíns que compartiron nesta terra a paixón pola tecnoloxía e, sobre todo, a capacidade de amar sen límites. Alí, Ben xa non ten que preocuparse polo tempo nin polo espazo. Está na casa do Pai, intercedendo por nós, sorrindo con ese sorriso limpo e feliz que sempre o caracterizou.

Quero falarvos directamente a vós, Alan e Thao.

Sei que nestes dous meses, no medio do silencio do voso fogar, as preguntas e os recordos asaltaron o voso corazón. É natural que os pais que aman con tanta intensidade se pregunten se puideron facer algo máis, se o seu coidado foi abondo, se nalgún momento fallaron. Escoitade hoxe a voz do Señor que vos fala a través de San Paulo e de San Agostiño. Vós non tedes ningunha culpa. Non hai nada que tivesedes que facer de xeito diferente. O amor que lle destes a Benjamin foi a canle pola que Deus encheu a súa redoma de aceite. Déstedeslle un fogar onde el puido ser feliz, onde puido viaxar, onde puido rir e onde puido chorar de puro amor por vós. Ese é o voso maior logro como pais. O voso amor mantivo a súa lámpada acesa, e ese mesmo amor é o que hoxe o sostén no Ceo. Non deixedes que a dúbida faga sombra á beleza do que vivistes con el. Deus, que é o Pai de toda misericordia, acolle o voso camiño e bendice cada bágoa que derramades.

E a ti, querido Ryan…

Ryan, ti es o irmán que camiña hoxe nesta terra coa responsabilidade de seguir adiante. Sei que botas de menos ao teu mellor amigo, ao teu compañeiro de xogos e de viaxes. Pero escoita ben: Ben non se foi para sempre; el mudou de cuarto. Agora el está nese ceo aberto, e quere que ti sigas adiante con forza, con alegría, estudando, xogando e coidando de papá e de mamá. Ti es o portador da súa luz aquí abaixo. Cando ti sorrís, cando ti te esforzas, cando ti axudas na casa, estás facendo que a lámpada de Ben siga brillando no mundo. Ti non estás só, Ryan; o teu irmán é o teu anxo máis especial, o que te acompaña en cada paso que das.

E a todos os que nos escoitades hoxe, a cada persoa que leva unha cruz en silencio, a cada familia que sofre a perda dun ser querido: a parábola de hoxe é unha chamada á esperanza. O noso Deus non é un Deus de escuridade, senón de luz. El quere que as nosas lámpadas estean acesas, non por medo ao castigo, senón por amor ao Esposo que vén.

O Salmo de hoxe recórdanos que «a terra está chea da bondade do Señor». Como podemos ver esa bondade hoxe, no medio da ausencia de Ben? Vémola en cada xesto de caridade que se fai no seu nome, en cada pinga de auga limpa que brota dese pozo en Vietnam que leva o seu nome, dando vida e esperanza a quen non a tiña. Vémola na solidariedade dos amigos e da familia que non vos deixan sós. A bondade do Señor segue fluíndo, coma un río que non se detén.

Ao saír hoxe por esa porta, gustaríame que levásedes un compromiso moi concreto no corazón. Non podemos marchar a casa igual que entramos.

Hoxe, buscade a vosa propia redoma de aceite. Que significa isto? Significa facer un pequeno xesto de amor discreto, sen ruído, sen buscar o aplauso do mundo. Pode ser unha chamada a alguén que está só, unha palabra de perdón a quen nos ofendeu, ou un abrazo máis longo e sincero a quen temos ao noso lado na casa. Unha pequena pinga de aceite que manteña viva a luz do amor no medio de tanta escuridade. Facédeo por Ben. Facédeo en memoria dese rapaz doce que choraba de amor aos doce anos e que hoxe sorrí desde o Ceo.

Que a Santísima Virxe María, a Nai que gardou a fe na noite máis escura do Sábado Santo, vos cubra co seu manto de tenrura. Que San Agostiño interceda polas nosas familias e nos ensine a buscar a sabedoría do corazón.

Benjamin Vo, neno doce, mente brillante, anxo do noso corazón… descansa na paz de Cristo. Nós aquí seguiremos coidando as nosas lámpadas, mantendo vivo o teu recordo e o teu amor, ata que nos volvamos atopar no banquete eterno onde a luz nunca se apaga.

Amén.