Xoves da décimo novena semana do tempo ordinario — Palabra Diaria

Rito inicial

No nome do Pai, e do Fillo, e do Espírito Santo. Amén. A graza e a paz de parte de Deus, noso Pai, e de Xesús Cristo, o Señor, estean con todos vós.

Ato penitencial

Señor, ten pidade de nós. Cristo, ten pidade de nós. Señor, ten pidade de nós.

♪ “Kyrie Galego (Nhạc Thánh Ca)” — A song for Ben

Liturxia da Palabra

Primera Lectura · Ezekiel 12:1-12

Chegoume a palabra do Señor, dicindo: «Fillo do home, vives no medio dunha casa rebelde; teñen ollos para ver e non ven, teñen oídos para oír e non oen, porque son unha casa rebelde. Ti, pois, fillo do home, prepara a túa equipaxe coma para ir ao exilio, de día, á vista de todos; e emigra desde o teu lugar cara a outro lugar, á súa vista; quizais comprendan que son unha casa rebelde. Sacarás a túa equipaxe coma equipaxe de exilio, de día, á súa vista; e ti sairás pola tarde, á súa vista, coma quen vai ao exilio. Á súa vista, fai un burato na parede e pasa por el. Á súa vista, carga a equipaxe sobre os ombros e sae na escuridade; cobre a túa cara para non ver a terra, porque te fixen como sinal para a casa de Israel». Fai como se me mandou. De día saquei a miña equipaxe coma equipaxe de exilio, e pola tarde fixen un burato na parede coa miña man; e na escuridade saín, cargando a equipaxe sobre os ombros, á súa vista. Pola mañá chegoume a palabra do Señor, dicindo: «Fillo do home, non che preguntou a casa de Israel, esa casa rebelde, que é o que fas? Dilles: Así di o Señor Deus: Este oráculo refírese a Xerusalén e a toda a casa de Israel que está nela. Di: Eu son un sinal para vós; como eu fixen, así se fará con eles: irán ao exilio coma cativos. E o príncipe que está no medio deles cargará a equipaxe sobre os ombros na escuridade e sairá; farán un burato na parede para saír por el; el cobrirá a súa cara para non ver cos seus ollos a terra».

Salmo Responsorial · Psalm 78:56-57, 58-59, 61-62

♪ “Salmo 78 (Liturgical)” — A psalm for Ben

Evanxeo · Matthew 18:21–19:1

Noutro tempo, Pedro achegouse a Xesús e preguntoulle: «Señor, canto teño que perdoar ao meu irmán se peca contra min? Sete veces?». Xesús respondeulle: «Non che digo ata sete veces, senón ata setenta e sete veces. Por iso, o Reino do Ceo é semellante a un rei que quixo axustar contas cos seus serventes. Cando comezou a axustar contas, trouxéronlle un que lle debía dez mil talentos. Como non tiña con que pagar, o seu señor mandou vendelo a el, á súa muller, aos seus fillos e todo o que tiña, para pagar a débeda. Entón o servente, prostrándose diante del, dicíalle: 'Ten paciencia comigo e pagarécho todo'. O señor daquel servente, movido a compaixón, deixouo ir e perdooulle a débeda. Pero ao saír, aquel servente atopou a un dos seus compañeiros que lle debía cen denarios; e agarrándoo, afogábao dicindo: 'Paga o que debes'. Entón o seu compañeiro, caendo aos seus pés, suplicábale: 'Ten paciencia comigo e pagarécho'. Ma el non quixo, senón que foi e meteuo na cárcere ata que pagase a débeda. Cando os seus compañeiros viron o sucedido, entristecéronse moito e foron contarlle ao seu señor todo o que pasara. Entón o seu señor chamouno e díxolle: 'Servente malvado! Perdoéiche toda aquela débeda porque me suplicaches. Non debías ti tamén ter compaixón do teu compañeiro, como eu a tiven de ti?'. E irado, o seu señor entregouno aos verdugos ata que pagase toda a débeda. Así fará tamén con vós o meu Pai celestial se cada un de vós non perdoa de corazón ao seu irmán». Cando Xesús rematou estas palabras, deixou a Galilea e foi para a rexión de Xudea, alén do Xordán.

¡Non esquecades as obras do Señor!

Homilía

Meus irmáns e irmás en Cristo,

Canto nos gusta ás veces medir e hacharlle conta a todo!

No Evanxeo de hoxe, Pedro achegase a Xesús con unha pregunta moi humana: «Cantas veces teño que perdoar? Ata sete veces?». Pedro pensaba que sete xa era un número xeneroso, un cálculo perfecto. Ma Xesús rómpeulle todos os esquemas: «Non che digo ata sete, senón ata setenta e sete veces».

Coa súa resposta, Cristo amósanos que a lóxica do Ceo non é a dunha calculadora fría nin a duns libros de contabilidade. O amor de Deus é infinito, sen límites nin fronteiras.

E na primeira lectura, vemos ao profeta Ezequiel preparando a súa equipaxe para emprender unha viaxe cara a un lugar novo, abrindo un camiño cara ao descoñecido…

Isto fálanos tan fermosamente do noso querido Benjamin Vo.

Benjamin tiña unha mente abraiante, cunha facilidade natural para a lóxica e os números. Ma a súa alma non se quedaba en cálculos fríos. A Ben fascinábanlle os avións e os paxaros, e cando falaba da súa soñada compañía, «con chim airlines», o seu rostro iluminábase cun sorriso e cunha risiña contaxiosa. Ben sabía mirar ao ceo, soñar en grande e espallar unha alegría pura entre os seus. O seu corazón tiña esa mesma amplitude sen límites da que nos fala hoxe o Evanxeo.

Hai xa oito semanas que Benjamin partiu cara á casa do Pai.

Oito semanas nas que o bico da súa ausencia aínda doe profundamente. Ma hoxe a Palabra de Deus recórdanos que Ben non está atrapado en límites nin en contas terreais. Benjamin Vo voa xa libre nas alturas do amor de Deus, onde non hai dor nin canseira.

Para ti, Alan, para ti, Thao, e para o querido Ryan… para os seus tíos, tías e toda a familia; e para cantos nos acompañan desde lonxe, especialmente outros nenos que sofren e familias que levan cruces pesadas: sabede que o amor de Deus protexe cada un dos vosos pasos.

Ben vive no Banquete Celestial, nese ceo sen fin. E desde alí, co seu sorriso doce e o seu espírito suave, coida de vós e acompaña con agarimo a viaxe da vida do seu irmán Ryan.

Que a Santísima Virxe María vos garde no seu abrazo materno e vos dea paz.

Amén.

Meditación

♪ “O Teu Tempo (Version A)” — A song for Ben

Orationes da comunidade

For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:

“Pai, por favor acolle ao meu irmán e perdoa todas as miñas faltas na terra. Que Deus sosteña as nosas almas e nos dea a firme crenza de que un día nos reuniremos contigo no seu amor. Amén.”