Venres da Quinceava Semana do Tempo Ordinario

Meus irmáns e irmás en Cristo,

A Palabra de Deus hoxe lánzanos a unha reflexión profunda sobre a vida, a morte e a soberanía de Deus. Na primeira lectura, vemos ao rei Ezequías, mortalmente enfermo, recibindo a noticia de que non se recuperaría. Unha sentenza final. Pero Ezequías, na súa angustia, volve o seu rostro cara á parede e ora ao Señor, e a súa oración é escoitada. Deus non só o cura, senón que lle engade quince anos á súa vida. É un testemuño do poder da oración e da misericordia divina.

Ezequías chorou amargamente, un choro humano ante a inminencia da morte, pero tamén un choro de fe que se aferra a Deus. O Señor responde, e non só coa curación física, senón cun sinal extraordinario: a sombra do sol retrocede dez pasos. O noso Deus é un Deus que non só cumpre as súas promesas, senón que tamén se revela con sinais que superan a nosa comprensión.

No Evanxeo, Xesús enfróntase aos fariseos por mor dos seus discípulos, que recollían espigas no Sábado. Os fariseos, aferrados á letra da lei, condenan o que consideran unha violación. Pero Xesús lémbralles que hai algo máis grande ca o templo, algo máis grande ca a lei: a misericordia. El di: «Misericordia quero, e non sacrificio.» O corazón de Deus non está nas regras ríxidas, senón na compaixón e no amor.

Que nos din estas lecturas hoxe? Dinnos que a vida é un don precioso e que a misericordia de Deus é infinita. Dinnos que, mesmo cando nos enfrontamos ao que parece inevitable, a oración e a confianza en Deus poden traer milagres, ou polo menos, unha paz que supera todo entendemento. E lémbrannos que o amor e a compaixón deben guiar sempre as nosas accións.

Penso no noso querido Benjamin Vo. Ben era un mozo cunha curiosidade sen límites, unha mente brillante que sempre buscaba entender as cousas, desde as matemáticas ata a tecnoloxía. El era un 'fotocopia' do seu pai, como se di, non só na aparencia senón tamén na ambición e no desexo de aprender. Esta sede de coñecemento, esta paixón por descubrir, é un reflexo da nosa propia sede de verdade, da nosa procura de Deus. Ben encarnaba esa chispa de vida que Deus nos dá, ese desexo de explorar o mundo con asombro.

Ben, como Ezequías, coñeceu desafíos. Pero a súa vida, aínda que breve, foi plena e chea de amor, compartida coa súa familia, especialmente co seu irmán Ryan. E agora, Ben está na presenza dese Deus cuxa misericordia é máis grande ca calquera lei, máis grande ca calquera sufrimento. El está no banquete do ceo, onde a súa curiosidade atopou a resposta definitiva en Xesús. E alí, el intercede por nós, especialmente polos que o amaron tanto.

Para os seus pais, Alan e Thao, para o seu irmán Ryan, para os seus tíos e tías, e para todos os que o amaron e agora senten a súa ausencia… e para todos os que nos acompañan dende lonxe, quizais outros nenos que están a sufrir, ou familias que levan unha cruz pesada… A mensaxe de hoxe é de esperanza. Deus escoita as nosas oracións. Deus desexa misericordia. E Deus é o Señor da vida. A vida de Ben, a súa alegría, o seu espírito xentil, son un testemuño do amor de Deus. A súa vida non foi en vano, senón que floreceu e agora descansa na luz eterna.

Que a Virxe María, que gardou todas estas cousas no seu corazón, nos axude a confiar na misericordia de Deus e a atopar consolo na súa presenza. Amén.