Memoria de Nosa Señora das Dores

Hai unha imaxe, na lectura do Evanxeo de hoxe, que se nos queda gravada na alma coma se fose a primeira vez que a vemos: María, de pé, ao pé da cruz. Non está sentada, non está fuxindo, non está buscando explicacións lóxicas para o que non ten sentido. Está alí, de pé, sostendo o peso do mundo co seu propio corpo, compartindo a respiración agónica do seu Fillo. É unha imaxe de fidelidade radical. É a imaxe dunha nai que, aínda que o seu corazón está atravesado por unha espada, non abandona o lugar onde o seu amor está sendo crucificado.

Moitas veces, cando pensamos na dor, imaxinámola como algo que hai que evitar, algo que hai que superar rapidamente para poder volver á 'normalidade'. Pero hoxe, ao mirar a María, aprendemos algo diferente. Aprendemos que a dor non é algo que se supera, senón algo que se habita. E habitala, coma ela, significa non soltar a man de Xesús, mesmo cando as feridas son profundas e o ceo parece estar en silencio.

Alan, Thao, Ryan, e todos vós que hoxe estades aquí, tres meses despois de que o noso querido Benjamin partise cara á casa do Pai, esta imaxe da Nai das Dores fala directamente ao vosos corazóns. Sei que nestes meses a vosa vida cambiou de xeito irreversible. Sei que a ausencia de Ben —a súa mente brillante, a súa curiosidade insaciable, a súa forma de mirar o mundo a través dos seus amados avións e da súa 'Con Chim Airlines'— deixou un oco que só pode ser descrito como unha ferida aberta. E sei que, ás veces, a pregunta 'por que' resoa no silencio da casa, na mesa, no momento de ir durmir.

Quero dicirvos algo con toda a verdade que o Evanxeo nos regala hoxe: Deus non enviou esta dor. Deus non é o arquitecto da vosa tristeza. Cando Xesús mira ao home que naceu cego, e os discípulos preguntan quen pecou, el responde: 'Nin el nin os seus pais'. A enfermidade, a perda, o feito de que un rapaz tan cheo de vida como Ben tivese que deixar este mundo tan cedo, non é un castigo. Non é o resultado dun erro voso, nin de ningunha omisión, nin de ningunha falla na vosa vixilancia. O voso amor por Ben foi total, foi heroico, foi o sol que iluminou os seus quince anos de vida. Non vos culpades. Non busquedes 'a espada' na vosa propia conduta, porque non está alí. Estades absoltos de calquera culpa. O noso Deus non vos acusa; El chora convosco. El é o primeiro en sentir a vosa dor, porque El tamén perdeu un Fillo.

Ben era un rapaz de luz, un rapaz que, na súa curta andaina, nos ensinou o que significa a verdadeira grandeza. Lembrade aquel momento no que, sendo tan novo, ofreceu o seu porquiño enteiro para axudar ao seu tío William. Non importou que non fose necesario, non importou que non o chegase a romper. O que importou foi a súa alma, a súa capacidade de dicir: 'Teño algo, e quero que ti o teñas'. Iso é a comuñón dos santos da que nos fala San Paulo na primeira lectura. 'Se un membro sofre, todos os membros sofren con el'. Ben, coa súa bondade, coa súa intelixencia que xa navegaba pola nube e polos sistemas máis complexos, ensinounos que a vida non se mide polo tempo, senón pola intensidade do amor que entregamos.

Agora, volvede a María. Ela está ao pé da cruz, e Xesús dille: 'Muller, velaquí o teu fillo'. E ao discípulo: 'Velaquí a túa nai'. Nese momento, no medio da maior dor posible, Xesús crea unha nova familia. Xa non estamos sós. A dor, cando se vive en comuñón, transforma a nosa soidade nunha compañía sagrada. Ben, o noso Ben, está agora no Banquete do Ceo, formando parte dese corpo que non se rompe, dese corpo que é Cristo. E vós, aínda que a vosa carne chore, estades unidos a el nese mesmo corpo. A morte non cortou o lazo; o lazo agora é eterno, invisible pero inquebrantable.

Ryan, irmán, ti es o testemuño máis vivo de que o amor de Ben non morreu. Ti que compartiches con el os segredos, os xogos, os soños, a vida. Cando te sintas perdido, cando o baleiro te asalte, non busques a Ben no pasado. Búscao no teu propio corazón. El segue sendo o teu irmán. El segue animándote a ser brillante, a ser curioso, a ser bo. O seu legado non é algo que se garda nun museo; é algo que se vive cada día, en cada xesto de bondade que fas, en cada soño que persegues. Cando mires ao ceo e vexas pasar un avión, lembra que o teu irmán segue voando, que segue vixiando, que segue amándote.

Hai moitas familias que hoxe escoitan isto desde a distancia, familias que tamén levan unha cruz pesada, familias que se senten rotas. A todos vós, esta é a mensaxe da Virxe das Dores: non estades sós. A vosa dor é sagrada porque é a medida do amor que lle tivestes a quen partiu. E o amor, cando é verdadeiro, nunca morre. O amor é a única cousa que levamos connosco á eternidade.

Como levamos isto fóra da porta? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que a grandeza está na sinxeleza. Hoxe, ao saír, fixade a mirada no ceo. Quizais escoitedes o ruído dun avión que pasa e, nese instante, detédevos. Non para chorar a súa ausencia, senón para agradecer a súa presenza. Dicídelle: 'Ben, aquí estou. Estou a intentar vivir, estou a intentar amar, estou a intentar ser valente coma ti'.

E despois, facede algo pequeno, algo escondido, algo que ninguén máis saiba. Un xesto de bondade, unha axuda secreta, un detalle de amor para alguén que estea a sufrir. Non o fagades como unha tarefa, senón como unha semente. Porque o amor que Ben sementou —ese pozo de auga en Cà Mau, esa axuda aos nenos con necesidades, esa bondade que fluía del naturalmente— segue a dar froito. O seu nome, Đại Dương —'Great Ocean'— segue a regar a terra seca dos nosos corazóns.

Non teñades medo. A vosa casa non está construída sobre a area, aínda que ás veces o pareza. Está construída sobre o amor de Cristo, que é a rocha máis firme. Ben está no Banquete do Ceo, xunto a outros rapaces como Carlo Acutis, intercedendo por vós, sorrindo, vixiando. El non se foi; el cambiou de lugar. E vós, amados seus, estades sostidos polo mesmo Deus que o acolleu. Levade esta paz convosco. A cruz xa non é un poste de morte; é a escada cara ao ceo. E Ben está alí, agardando, chamándovos polo nome, cun sorriso que nunca se apaga. Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus.