Venres da vixésimo terceira semana do Tempo Ordinario

Hai unha imaxe no Evanxeo de hoxe que debemos mirar con moita atención, quizais porque nos toca nun lugar moi profundo: a imaxe do cego que quere guiar a outro cego. Xesús, con esa claridade que sempre tiña, pregúntanos: «Pode un cego guiar a outro cego? Non caerán os dous no foxo?». É unha advertencia sobre a nosa propia visión, sobre a nosa tendencia a querer controlar o camiño cando, en realidade, moitas veces non vemos máis alá da nosa propia dor ou das nosas propias preguntas.

Ben, o noso querido Benjamin Vo, era un rapaz que tiña unha visión extraordinariamente clara. Non me refiro só á súa intelixencia brillante, a esa capacidade de entender a lóxica das máquinas ou a complexidade dunha infraestrutura na nube antes de que moitos adultos soubesen sequera deletrear o termo. Falo dunha visión do corazón. Ben vía o que realmente importaba. Lembrade aquel momento, tan sinxelo e tan revelador, no que, sendo só un neno, ofreceu o seu porquiño enteiro para axudar ao seu tío William que estaba enfermo. Non importou que non fose necesario, non importou que non se chegase a romper o porquiño. O que importaba era que aquel rapaz de quince anos xa vía a necesidade do outro por riba da súa propia seguridade. El non estaba cego; el vía o amor.

Moitas veces, na vida, cando chega a dor —esa dor que nos asalta sen avisar, coma unha néboa que cobre o camiño—, sentimos que nos convertemos nese cego do Evanxeo. Queremos guiar, queremos entender, queremos atopar unha explicación lóxica para o que non ten lóxica humana. Alan, Thao, Ryan, sei que nestes dous meses, a vosa mente volveu a mil lugares, buscando se houbo algún paso en falso, algunha señal que non vistes, algunha cousa que podería ter cambiado o destino. Escoitade isto con toda a reverencia e a verdade que o Evanxeo nos ofrece: a vosa vixilancia foi perfecta, o voso amor foi total, e a vosa dedicación foi o ceo na terra para Ben. A enfermidade non é un castigo, non é o resultado dun erro voso, nin de ningunha falta de coidado. Hai dores que simplemente acontecen neste mundo, máis alá de calquera control humano. Non vos culpedes. Deus non vos acusa; ao contrario, El sostén as vosas bágoas, porque vós fostes os pais que El elixiu para este rapaz tan especial.

San Paulo, na primeira lectura, fálanos de correr para gañar o premio, de non correr sen rumbo. Paulo diche: «Eu, pola miña parte, corro, pero non coma quen non sabe cara a onde». Ben, o noso Ben, correu a súa carreira con determinación. Pensade nel, dando o seu máximo na cancha de bádminton, ou naquelas viaxes polo mundo, desde o Vaticano ata os aeroportos onde practicaba o seu querido 'spotting' cos avións. Ben non vivía á deriva. El vivía con paixón. O seu soño da 'Con Chim Airlines' non era un xogo de neno; era a expresión dunha alma que quería voar alto, que quería conectar xente, que quería deixar o mundo un pouco máis unido. Ese soño non se perdeu co seu paso á eternidade. Ben agora voa nun ceo sen límites, e o seu legado de bondade segue a fluír, como esa auga fresca que brota do pozo de Cà Mau, dando vida a quen máis a necesita.

O Evanxeo diche hoxe: «Por que miras a palla no ollo do teu irmán e non reparas na viga que hai no teu?». É unha invitación a deixar de xulgar o noso pasado, a deixar de ser xuíces da nosa propia historia. Alan, cando soñaches con Ben aquel 25 de xuño, cando o viches alí, forte e san, intentando dicirche que pasara todas as probas, el estaba a darche unha mensaxe de paz. 'Ba ơi, test nào con cũng qua hết' — 'Papá, todas as probas as pasei'. Ben non está atrapado na dor da súa enfermidade. El está libre. E esa liberdade é a que vos quere regalar a vós. Non vos deixedes atrapar pola viga da culpa. Deixade que o amor de Deus, que é máis grande que calquera erro imaxinario, limpe a vosa visión para que poidades ver, como Ben vía, que a vida continúa no corazón do Pai.

Ryan, irmán querido, ti es o testemuño máis fermoso de Ben. Cando gardas esa tarxeta de avión na túa funda, cando te lembras das risas compartidas, non estás a aferrarte a algo que morreu. Estás a manter viva unha presenza. Ben é o teu irmán, e iso é para sempre. Non teñas medo de seguir sendo curioso, de seguir aprendendo, de seguir soñando. Ben está contigo. El é esa luz que che anima a seguir camiñando, a seguir sendo o rapaz brillante e bondadoso que es.

O noso Deus é o Deus da vida. El non nos pide que sexamos perfectos, pide que sexamos sinceros. Pide que, cando sintamos a dor, a levemos ao pé do altar, como o salmista que di: «O meu corazón e a miña carne crían polo Deus vivo». Non teñades medo de chorar, pero non vos quededes alí. Deixade que a esperanza, que é a vitoria de Cristo, ilumine a vosa casa. A vosa dor é sagrada porque é a medida do amor que lle tivestes a Ben. E o amor nunca remata.

Ao saír de aquí hoxe, levade esta pequena tarefa: facede un xesto de bondade, por pequeno que sexa, en nome de Ben. Unha axuda secreta, un sorriso a alguén que pareza estar a cargar unha cruz, un momento de escoita. Non busquedes recoñecemento. Faino en segredo, coma se fose o voso regalo para Ben. E ao facelo, sentirédelos máis preto de vós que nunca. Sentiredes que o seu amor segue a traballar no mundo, como unha corrente de auga fresca que nunca se esgota.

Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus. Ben, fillo amado, descansa na luz. E vós, amados seus, camiñade con esperanza, porque o amor nunca remata, porque o amor é a única cousa que levamos connosco á eternidade.