Xoves da vixésimo terceira semana do Tempo Ordinario

Hai unha imaxe no Evanxeo de hoxe que me gustaría que gardásedes no fondo do corazón: Xesús non nos pide que sexamos máis listos, nin que teñamos máis coñecemento, senón que sexamos máis misericordiosos. O mundo, moitas veces, faise pequeno cando nos pechamos nas nosas propias razóns. San Paulo, na primeira lectura, advírtenos: «O coñecemento incha con orgullo, pero o amor constrúe». Canta verdade hai niso. Ás veces, na nosa dor, tentamos entender o incomprensible, tentamos atopar a lóxica nunha perda que non ten lóxica humana. Queremos saber o porqué, queremos medir a nosa dor, queremos ter o control. Pero o Evanxeo de hoxe rompe esa barreira e dános unha medida diferente: a do corazón que se entrega.

Benjamin Vo, o noso Ben, foi un rapaz que entendeu, quizais mellor que moitos de nós, que a vida non se mide pola cantidade de datos que podemos procesar, senón pola capacidade de estar presentes. Ben tiña unha mente brillante; xa aos dez anos, mentres outros xogaban, el mergullábase na complexidade da nube e dos sistemas informáticos. Pero o que máis recordamos non é a súa brillantez intelectual, senón a súa dozura. Lembrade aquel momento en que, sentado confortablemente no sofá co seu irmán Ryan, ambos se deixaban levar pola paz do fogar, baixo a luz suave que entraba polas persianas. Ben non estaba a calcular nada nese instante; estaba a ser. Estaba a compartir a vida. E iso é o que Deus nos pide: que sexamos, que amemos, que esteamos.

Moitos de vós, Alan e Thao, cargades nestes meses cun peso que ninguén debería levar: a pregunta sobre se fixestes o suficiente. Quizais na quietude da noite, cando a casa está en silencio, a vosa mente volve a aquel tempo, buscando se algo se vos escapou, se habería un camiño distinto. Escoitade isto con toda a reverencia que o Evanxeo nos permite: a enfermidade non é un castigo. Deus non envía a dor, e a vosa dedicación, o voso amor incansable, non foi un erro. Non houbo nada que vos faltase por facer. Ás veces, a vida, na súa fragilidade, segue camiños que escapan ao noso control e á nosa vixilancia. Non vos culpedes. Deus non vos acusa; El sostén as vosas bágoas, porque vós fostes os pais que Ben necesitaba. O seu amor por vós —aquel desexo de ser o seu 'funny dad', aquela mensaxe de Father’s Day— é a proba de que o voso amor foi o alicerce da súa existencia.

O Evanxeo de hoxe é un desafío radical: «Amade aos vosos inimigos, facede o ben aos que vos odian». Pero antes de chegar a esa altura, Xesús dános a clave: «Sede misericordiosos, como o voso Pai é misericordioso». A misericordia non é só perdoar aos demais; é perdoarse a un mesmo. É deixar de ser xuíz da propia historia. Cando sentides esa dor que vos asalta, cando a ausencia de Ben se fai sentir como unha néboa, non busquedes xustificar a vosa tristeza ou a vosa culpa. Simplemente deixade que Deus vos ame a través dela. A vosa dor é sagrada porque é a medida do amor que lle tivestes.

Ben era un rapaz curioso, un soñador que quería crear a súa 'Con Chim Airlines'. Non era un soño de poder; era un soño de conexión, de levar alegría, de voar por riba das nubes. Ese soño non se perdeu. Ben agora voa nun ceo que non ten límites. E vós, Alan e Thao, sodes os que sementastes nese rapaz a capacidade de soñar. Ese amor que lle dechedes, esa paciencia cos seus intereses, esa escoita atenta ás historias de seu pai, todo iso permanece. O amor non se extingue; transfórmase. Ryan, irmán querido, ti es o testemuño vivo de Ben. Cando recordas as vosas aventuras, cando gardas ese recordo no teu corazón, non estás a aferrarte ao pasado. Estás a manter viva unha conexión que o ceo non pode romper. Non teñas medo de seguir sendo curioso, de seguir soñando. Ben está contigo, non como unha sombra, senón como unha luz que che anima a seguir camiñando.

O Señor diche hoxe: «Non xulgues e non serás xulgado». Deixa de xulgar o teu pasado. Deixa de medir o teu amor coa regra da perfección. O amor de Ben foi un agasallo, e vós fostes os seus administradores. Ese pozo de auga en Cà Mau, que leva o seu nome, é o símbolo perfecto da súa vida: unha auga que segue a fluír, que segue a dar vida, que segue a saciar a sede dos que máis o necesitan. O amor de Ben non morreu co seu corpo; o amor de Ben é unha corrente que segue a dar froito. Cada vez que facedes un xesto de bondade, cada vez que axudades a alguén en segredo, estades a manter viva a súa memoria.

Non teñades medo de vivir. Non teñades medo de rir, de gozar dunha comida en familia, de contar as historias que Ben amaba escoitar. Ese é o xeito en que el segue presente entre vós. Cando vexades un avión cruzar o ceo, non pensedes só na distancia; pensade na conexión. Pensade que Ben está alí, na presenza do Pai, intercedendo por vós, sorrindo coa mesma dozura que sempre tivo. O seu sorriso, a súa capacidade de asombro, a súa bondade, son a vosa herdanza.

Ao saír de aquí hoxe, levade esta pequena tarefa: facede un xesto de bondade, por pequeno que sexa, en nome de Ben. Quizais axudar a alguén que estea a sufrir, ou simplemente ofrecer un sorriso a un estraño. Non busquedes recoñecemento. Faino en segredo, coma se fose o voso regalo para Ben. E ao facelo, sentirédelos máis preto de vós que nunca. Sentiredes que o seu amor segue a traballar no mundo, como unha auga fresca que nunca se esgota.

Que a Virxe María, que soubo estar ao pé da cruz e que agora celebra a gloria do seu Fillo, vos acompañe. Que ela vos seque as bágoas, que vos cubra co seu manto de tenrura e que vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable de Deus. Ben, fillo amado, descansa na luz. E vós, amados seus, camiñade con esperanza, porque o amor nunca remata, porque o amor é a única cousa que levamos connosco á eternidade. Que a paz de Deus, que supera todo entendemento, sexa o voso refuxio hoxe e sempre.