Vixésimo Terceiro Domingo do Tempo Ordinario

Hai momentos na vida nos que o silencio non é baleiro, senón que está cargado dun peso que case podemos tocar. Imaxinade a un rapaz, Benjamin, sentado nunha mesa de restaurante ao aire libre, observando o mundo cunha calma que só os que teñen un alma grande posúen. Ao seu lado, o seu irmán Ryan, e diante deles, os seus pais, Alan e Thao. Ben observa, escoita, e a súa man descansa suavemente sobre o seu queixo. Nese pequeno xesto, hai unha profundidade que vai moito máis alá dos seus quince anos. Non está a preocuparse polo que virá; está alí, presente, sendo o fillo e o irmán que sempre foi: un rapaz de luz, de curiosidade, de amor.

Moitas veces, na nosa camiñada, sentimos que debemos cargar co mundo nas nosas costas. Cando a dor nos visita, cando a ausencia de alguén tan amado como Ben se fai sentir, a nosa mente tende a buscar culpables ou explicacións que nos poidan dar un pouco de control sobre o incontrolable. A primeira lectura de hoxe, do profeta Ezequiel, fálanos dunha responsabilidade que aterra: «Se non falas para apartar ao malvado do seu camiño, pedireiche contas da súa morte». Estas palabras poden soar duras, case insoportables para un corazón que xa está a sufrir. Pero escoitade ben: Deus non nos chama a ser xuíces dos nosos propios erros, nin a cargar co peso de destinos que non nos pertencen. A vosa dedicación, Alan e Thao, o voso coidado incansable, o amor que derramastes en cada día da vida de Ben, non é algo que se poida medir con culpas. O Señor non vos acusa. O Señor non busca fallos no voso amor. O Señor busca o voso corazón para abrazalo.

Cando pensamos en Ben, pensamos nunha mente brillante, un rapaz que xa aos dez anos entendía a complexidade da nube e os sistemas informáticos, pero que tiña un corazón tan doce que quería ofrecer o seu aforro para axudar ao seu tío enfermo. Non o fixo por obrigación. Non o fixo para ser visto. Fíxoo porque o seu interior estaba configurado para o amor. Esa é a verdadeira «lei» da que nos fala San Paulo na segunda lectura: «O que ama ao próximo cumpriu a lei». O amor non fai mal ao próximo. O amor é a resposta a todo. E vós, ao amar a Ben, ao deixalo ser quen era, ao acompañalo na súa paixón polos avións e na súa curiosidade polo mundo, non fixestes máis que cumprir a lei máis alta de Deus.

No Evanxeo de hoxe, Xesús dános un camiño para a reconciliación e a paz: «Se o teu irmán peca contra ti, vai e repróbao a soas». Pero despois, abre a porta a unha promesa que é o corazón de todo este servizo: «Onde dous ou tres están reunidos no meu nome, alí estou eu no medio deles». Esta non é unha promesa abstracta. É a realidade que vós, como familia, estades a vivir. Cando vos sentades a recordar as historias de Ben, cando Ryan recorda as súas aventuras, cando vós, pais, facedes memoria dos seus xestos, non estades sós. Xesús está alí, no medio de vós, unindo o ceo e a terra.

Moitos de vós sentides que a carga é demasiado pesada. Quizais hai algunha nai aquí, ou un pai, ou un irmán, que leva meses sen durmir ben, preguntándose se fixo todo o posible, se houbo algo que se lle escapou. Quero dicirvos isto con toda a claridade que o Evanxeo permite: a enfermidade non é un castigo. Non é o resultado de algo que fixestes ou deixastes de facer. Hai dores neste mundo que simplemente acontecen, máis alá de calquera control humano, máis alá de calquera vixilancia. Non hai culpa no voso amor. Deixade caer ese peso. Non vos pertence. O que vos pertence é a paz que o Señor vos ofrece, a paz de saber que Ben está a salvo, que a súa vida, aínda que curta, foi un edificio de beleza que Deus mesmo construíu.

Ben era un rapaz que se ría ao falar da súa compañía aérea, a «Con Chim Airlines». Imaxinade a súa cara, ese sorriso luminoso, eses ollos cheos de vida. Non era un soño de negocio; era un soño de liberdade, de voar, de conectar. Agora, Ben voa nun ceo que non ten límites. E desde alí, el segue a ser o voso fillo. Ryan, ti es o seu testemuño vivo. Non te sintas obrigado a ser forte todo o tempo. Ás veces, ser forte é simplemente deixar que as bágoas caian e saber que o teu irmán está ao teu lado, animándote, como cando ía contigo nas montañas rusas dos teus soños. Non estás só. Ben é o teu compañeiro de viaxe para sempre.

O Señor non nos pide que entendamos todo o misterio da vida e da morte. Pídenos que non endurezamos o corazón. Ante a dor, é tan fácil pecharse, facerse de pedra para non sufrir máis. Pero o Señor diche: «Non endurezas o corazón». Mantén o corazón aberto, aínda que doa, porque é a través desa ferida aberta por onde entra a luz de Deus. É a través do amor que tiñas por Ben que podes seguir amando ao mundo, axudando aos que teñen fame, como fixestes ao dedicar ese pozo de auga en Cà Mau. Ese pozo é o símbolo da vosa fe: a vida que segue fluíndo, o amor que non se detén coa morte.

Alan, Thao, Ryan, a vosa vida non é un exercicio de estatísticas. É unha historia sagrada. Cada vez que recordades a Ben, cada vez que contades unha das súas historias, estades a facer presente a Deus. Non teñades medo de ser felices. Non teñades medo de rir cando vos veña á mente unha das súas ocurrencias. Esa alegría é o eco da súa presenza. É a forma en que o ceo se asoma á vosa casa.

Saíde hoxe con esta certeza: a vosa barca non está soa. Xesús subiu a ela. El está a remar convosco. E cando o mar estea en calma, ou cando a tormenta ameace, el estará alí, dicindo: «Non teñas medo, eu estou contigo». Facer algo pequeno hoxe: unha oración, un xesto de bondade, un momento de silencio mirando ao ceo, buscando un avión que cruza o azul. Faino por Ben, pero faino tamén por ti, para que a túa alma poida seguir respirando o aire da esperanza. Ben está no banquete, esperando por vós, sorrindo como sempre fixo, cunha paz que nós, por agora, só podemos albiscar.

Que a Virxe María, que soubo o que significa perder a un fillo e confiar no plan de Deus, vos acompañe. Que ela vos abrace, que vos seque as bágoas e que vos ensine a vivir cada día coa mesma curiosidade, a mesma dozura e a mesma fe que Benjamin Vo nos deixou como legado. Descansa, Ben, na luz que non ten ocaso. E vós, amados seus, camiñade con esperanza, porque o amor nunca morre, só se transforma na presenza eterna de Deus.