Sábado da vixésima segunda semana do tempo ordinario

Cando miramos a vida dun rapaz coma Benjamin, a nosa mente busca naturalmente a lóxica, a estrutura, a maneira en que as pezas dun crebacabezas encaixan para formar unha imaxe completa. Ben era, por natureza, un rapaz de estruturas. Encantáballe a lóxica, a precisión das matemáticas, a arquitectura dos sistemas na nube; era un rapaz que atopaba beleza na forma en que un avión 737 se eleva, seguindo leis físicas que non fallan. Esa mente súa, brillante e curiosa, era como un compás ben axustado, sempre apuntando cara a un horizonte que el quería explorar. Pero hoxe, ao escoitar a San Paulo na primeira lectura, somos convidados a deixar de lado esa necesidade humana de medir, de comparar e de presumir do que cremos posuír.

«Que posúes que non teñas recibido?», pregúntanos Paulo. É unha pregunta que corta o ruído da nosa propia autosuficiencia. Benjamin, no seu corazón doce e transparente, sabía isto mellor que moitos adultos. Recordo a súa disposición, un xesto que nos fala dunha alma que xa entendía a gratuidad do amor: aquela vez que, sen que ninguén llo pedise, ofreceu todo o seu aforro para axudar ao seu tío William. Non precisaba facelo. Non era un deber. Pero naceu dunha fonte de bondade que el recoñecía como algo recibido, algo que se debía compartir. Nese momento, Ben non estaba a facer cálculos; estaba a vivir a lóxica do Reino de Deus, onde o que se garda para un mesmo é nada, e o que se ofrece é o que realmente nos fai ricos.

No Evanxeo, vemos a Xesús camiñando polos campos de trigo nun sábado. Os fariseos, sempre vixiantes, sempre preparados para sinalar o que non encaixa na súa estreita norma, cuestionan aos discípulos por arrincar as espigas. Eles ven unha infracción; Xesús ve a fame e a necesidade da vida. Xesús non nos ensina a romper as normas por capricho, senón a recoñecer que o ser humano —a vida mesma— é sempre máis importante que a interpretación ríxida da lei. «O Fillo do Home é señor do sábado», di Xesús. El é o dono do tempo, o dono da nosa existencia, o dono de cada momento que pasamos na terra.

Alan, Thao, Ryan, moitas veces sentimos que a nosa vida se rexe por normas que non eliximos. Cando a dor nos visita, buscamos desesperadamente unha explicación, unha lei que nos diga por que as cousas acontecen como acontecen. Pero o Señor convídanos hoxe a descansar na súa autoridade, non na nosa comprensión. O Señor é o noso refuxio. El coñece cada pensamento que vos mantén espertos pola noite, cada recordo de Ben que vos asalta ao ver un avión no ceo ou ao sentar á mesa. E El diche: «Non te preocupes polo que non podes controlar. Eu son o Señor do tempo, e eu teño a Ben nas miñas mans».

Ben era un rapaz que sempre sorría, un rapaz que escoitaba as historias de seu pai, Alan, coma se fosen a verdade máis importante do mundo. Esa capacidade de escoita, ese interese xenuíno polos demais, é un reflexo da mente de Cristo. Ben non se consideraba a si mesmo un «rei» ou un sabio deste mundo, como di Paulo. El era un rapaz que simplemente amaba. E nese amor, el era forte. Era forte na súa bondade, forte na súa curiosidade, forte no seu xeito de ser un irmán para Ryan. Ryan, ti es o testemuño desa forza. Cando ti camiñas, cando ti aprendes, cando ti te asombras ante a beleza dunha estrela ou dunha máquina complexa, Ben está a vivir a través de ti. Non te sintas só; o teu irmán é o teu compañeiro invisible, aquel que che anima a ser valente e a seguir explorando o mundo con esa mesma alegría que el tiña.

Ás veces, a nosa dor fannos crer que debemos vivir en desgraza para honrar a quen perdemos. Pero o Señor, que é xusto en todos os seus camiños, non nos pide que vivamos na sombra. Ben, coa súa risa, coa súa curiosidade, co seu xeito de mirar o mundo, ensínanos que a vida é para ser vivida con plenitude. Honramos a Ben cando somos xenerosos, cando somos amables, cando nos atrevemos a soñar con proxectos que traian ben aos demais —como aquela idea que el tiña de «Con Chim Airlines», unha compañía que, no seu corazón, non era só un negocio, senón un xeito de conectar persoas, de voar, de ser libres.

Non hai nada que poidades ter feito que cambie o amor infinito que Deus ten por vós ou por Benjamin. A vosa vida, a vosa dedicación como pais, foi a terra boa onde o amor de Deus medrou. Non vos xulguedes a vós mesmos con dureza. O Señor non vos xulga; El abrazavos. El entende a vosa dor, El recolle cada bágoa nun odre, como di o Salmo. El está preto de vós, especialmente cando sentides que o camiño é demasiado longo ou demasiado empinado.

Ao saír hoxe, levade con vós esta certeza: a vosa vida non é un exercicio de estatísticas ou de regras. É unha historia de amor que Deus está a escribir, mesmo nas páxinas onde nós non entendemos o que está escrito. Ben está agora no Banquete do Ceo, onde non hai fame, nin sede, nin cansazo. Está co Señor, o Señor do sábado, que lle dá o descanso que ninguén máis pode ofrecer. E desde alí, el segue a ser o voso fillo, o voso irmán, o voso anxo.

Facede algo pequeno hoxe en memoria de Ben. Un xesto de bondade, un momento de escoita, un sorriso para alguén que estea a pasar por un mal día. Non busquedes grandes xestos. A santidade atópase no cotián, na cunca de té compartida, no xeito en que miramos ao outro. Que a vosa vida siga fluíndo, como a auga do pozo que leva o seu nome en Cà Mau, dando vida e esperanza a quen a precisa. Que a Virxe María, que soubo gardar no seu corazón todas as cousas, vos cubra co seu manto e vos ensine a confiar, como Ben confiaba, na bondade inesgotable do noso Deus. Amén.