Décimonovo Domingo do Tempo Ordinario — Palabra Diaria

Apertura

No nome do Pai, e do Fillo, e do Espírito Santo. Amén. A graza do noso Señor Xesucristo, o amor do Pai e a comuñón do Espírito Santo estean sempre convosco.

Acto Penitencial

Array

♪ “Kyrie Galego (Liturgical)” — A song for Ben

Liturxia da Palabra

Primeira Lectura · 1 Kings 19:9a, 11-13a

Naqueles días, ao chegar ao monte de Deus, o Horeb, Elías entrou nunha cova onde pasou a noite. Entón o Señor díxolle: «Saí fóra e ponte no monte diante do Señor; porque o Señor vai pasar». Pasou un vento forte e violento que fendía os montes e rompía as peñas diante do Señor—pero o Señor non estaba no vento. Despois do vento houbo un terremoto—pero o Señor non estaba no terremoto. Despois do terremoto houbo un fogo—pero o Señor non estaba no fogo. E despois do fogo oouse un murmurio de brisa suave. Ao oílo, Elías cubriu o seu rostro co manto, saíu e quedou á entrada da cova.

Salmo Responsorial · Psalm 85:9, 10, 11-12, 13-14

♪ “Lord, show us your mercy and love” — Br Michael Herry fms — Marist Music

Segunda Lectura · Romans 9:1-5

Irmáns e irmás: Digo a verdade en Cristo, non minto; a miña conciencia dáme testemuño no Espírito Santo de que teño unha gran tristeza e unha dor continua no meu corazón. Pois desexaría ser eu mesmo anatema e separado de Cristo polo ben dos meus irmáns, a miña familia segundo a carne. Eles son israelitas; deles é a adopción filial, a gloria, as alianzas, a lexislación, o culto e as promesas; deles son os patriarcas, e deles procede Cristo segundo a carne, o cal está por riba de todo, Deus bendito polos séculos. Amén.

Evanxeo · Matthew 14:22-33

Despois de ter saciado a multitude, Xesús fixo que os discípulos subisen á barca e se adiantasen á outra orela, mentres El despedía a xente. Despois de despedila, subiu ao monte El só para orar. Ao caer da tarde, estaba alí só. Mentres tanto, a barca, xa a moitos estadios da terra, era axitada polas ondas, porque o vento era contrario. Na cuarta vixilia da noite, Xesús foi cara a eles camiñando sobre o mar. Os discípulos, ao velo camiñar sobre o mar, espantáronse. «É unha pantasma!», dixeron, e gritaron de medo. Pero Xesús faloulles deseguida dicindo: «Ánimo, sou eu; non teñades medo». Pedro respondeulle: «Señor, se es ti, manda que eu vaia cara a ti sobre as augas». El díxolle: «Ven». Pedro baixou da barca e comezou a camiñar sobre as augas cara a Xesús. Pero ao ver a forza do vento, deu en ter medo e, empezando a afundirse, gritou: «Señor, sálvame!». Ao momento, Xesús estendeu a man, agarrouno e díxolle: «Hoxe de pouca fe, por que dubidaches?». Cando subiron á barca, o vento amainou. Os que estaban na barca adorárono dicindo: «Verdadeiramente es o Fillo de Deus».

Señor, móstranos a túa bondade e dánola túa salvación.

Homilía

Meus irmáns e irmás en Cristo,

Onde se atopa a presenza de Deus cando a vida se volve unha treboada?

No libro dos Reis, o profeta Elías busca ao Señor no monte. Houbo un vento forte que fendía as rochas, un terremoto e un fogo devastador… pero Deus non estaba no ruído nin na violencia do vento. Deus manifestouse nun «murmurio de brisa suave».

E no Evanxeo de hoxe, cando os discípulos estaban cheos de medo na barca, no medio do mar mecido polas ondas, Xesús achegouse e díxolles: «Ánimo, sou eu; non teñades medo». Cando Pedro empezou a afundirse e gritou «Señor, sálvame!», Xesús estendeu inmediatamente a súa man e agarrouno.

Canta paz hai nesa man estendida! Canta luz nese murmurio suave…

Isto tráeme ao corazón o espírito sereno e acolledor do noso querido Benjamin Vo.

Ben tiña unha intelixencia marabillosa, pero o que máis enchía a súa alma era a dozura e o saber escoitar. A Ben compracíalle enormemente sentarse tranquilo a escoitar as historias que lle contaba o seu pai Alan. Nun mundo cheo de ruído, Benjamin tiña esa capacidade tan fermosa de escoitar con atención, cun sorriso calado e un corazón xeneroso que sabía amar sen esixir nada. Como cando, coa súa bondade pura, quixo ofrecer todos os seus aforros para axudar ao seu tío. Ben sabía atopar a Deus no sinxelo, na brisa do agarimo familiar.

Cúmprense hoxe oito semanas desde que Ben partiu cara á casa do Pai.

Nesta treboada da ausencia, cando a dor se fai profunda coma o mar, Xesús vén cara a vós. Non estades sós. E sabede ben: ningunha dor ou enfermidade é un castigo de Deus. Vós non fallastes en nada; o voso amor por Benjamin foi e segue a ser infinito.

Para ti, Alan, para ti, Thao, e para o querido Ryan… para os seus tíos e toda a familia; e para cantos nos escoitan desde lonxe, especialmente outros nenos que sofren e familias que levan cruces pesadas: Xesús estende a súa man hoxe para ampararvos.

Benjamin xa non corre perigo nas ondas do mundo. Ben vive na paz eterna, sostido pola man de Cristo no Banquete Celestial. Desde alí, coa súa alma limpa, coida de vós e sostén os pasos do seu irmán Ryan.

Acollámonos a esa brisa suave de Deus e deixémonos gardar polo agarimo da Santísima Virxe María.

Amén.

Meditación

♪ “O Teu Tempo (Version B)” — A song for Ben

Oración da Comunidade

For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:

“Ei Ben - sentado no avión pensando en ti. A vida é tan curta. Aínda non podo crer que xa non esteas aquí connosco. Grazas por ser o meu fillo nesta terra durante 15 anos. Espero reunirme contigo para sempre no Ceo algún día. Mentres tanto, por favor, 'vela por' teus pais como me prometeches nos meus soños. Quérote moito, Ben.” — Dad