Luns da Décimo Sexta Semana do Tempo Ordinario

Meus irmáns e irmás en Cristo,

Hoxe, a Palabra de Deus preséntanos un desafío e unha promesa. Na primeira lectura, o profeta Miqueas lánzalles unha pregunta directa ao pobo de Israel, e a nós tamén: «Pobo meu, que che fixen, ou en que te cansei? Respóndeme!» Despois de lembrarlles a súa liberación de Exipto e a súa guía a través de Moisés, Aaarón e Miriam, Miqueas vai ao corazón da cuestión. Non se trata de grandes sacrificios, de miles de carneiros ou de regatos de aceite. Non se trata de ofrecer o primoxénito pola culpa. Non. A esixencia de Deus é sinxela e profunda: «Fixéronche saber, oh home, o que é bo, e o que o Señor require de ti: só facer o xusto e amar a bondade, e camiñar humildemente co teu Deus.»

Que contraste co Evanxeo de hoxe! Alí, algúns escribas e fariseos achéganse a Xesús e dinlle: «Mestre, queremos ver un sinal teu.» Queren un espectáculo, unha proba externa e dramática do seu poder. Pero Xesús repréndelles, dicindo que «unha xeración malvada e infiel busca un sinal». E dilles que non se lles dará outro sinal que o de Xonás: a súa morte e resurrección, o seu descenso ao corazón da terra e a súa vitoria sobre ela. É un sinal que non é para os ollos curiosos, senón para os corazóns abertos á fe e ao arrepentimento.

Estas lecturas lémbrannos que Deus non busca demostracións externas de relixiosidade, senón un corazón xusto, un amor pola bondade e unha humildade que nos faga camiñar con el. Non busca sinais espectaculares, senón o sinal da súa propia vida entregada por nós, que nos chama a unha fe profunda e a un arrepentimento sincero. A verdadeira sabedoría non vén de esixir probas, senón de escoitar a Palabra de Deus e vivila.

Penso no noso querido Benjamin Vo. Ben era un mozo que amaba a bondade e que, sen buscalo, camiñaba humildemente con Deus a través da súa vida. Lembro o seu sorriso, esa alegría que compartía sen esforzo con todos, especialmente coa súa familia. Non era un sorriso que buscaba un sinal ou unha recompensa, senón un reflexo dun corazón xentil e feliz. A vida de Ben, chea de amor e de momentos compartidos coa súa familia – cos seus pais Alan e Thao, co seu irmán Ryan – foi un don precioso. O seu sorriso, a súa presenza, eran un sinal silencioso da bondade de Deus operando no mundo.

Agora, cinco semanas despois da súa partida, sabemos que Ben está plenamente na luz de Cristo. El non buscou sinais, senón que viviu a súa fe con sinxeleza e amor. E agora, Ben goza da presenza dese Deus que nos pide xustiza, bondade e humildade, e que nos ofrece a salvación non por grandes sacrificios, senón polo seu amor misericordioso. El está no banquete do ceo, intercedendo por nós.

Para os seus pais, Alan e Thao, para o seu irmán Ryan, para os seus tíos e tías, e para todos os que o amaron e agora senten esta dor… e para calquera que estea sintonizando dende lonxe, quizais outros nenos que están a sufrir, ou familias que levan unha cruz pesada… A mensaxe de hoxe é clara: Deus está con vós. El non vos pide imposibles, senón que vivades o amor e a bondade cada día. Non busquedes sinais espectaculares na vosa dor, senón a presenza silenciosa e amorosa de Xesús que camiña convosco. A vida de Ben é un testemuño de que a alegría e a bondade son posibles, e que o amor de Deus é a nosa maior forza. Confiemos nese amor que nos guía e nos sostén, mesmo nos momentos máis difíciles.