Martes da Décimo Sexta Semana do Tempo Ordinario

Meus irmáns e irmás en Cristo,

Hoxe, as lecturas lévannos a reflexionar sobre a familia de Deus, a súa misericordia e o que significa verdadeiramente pertencer a El. Na primeira lectura, o profeta Miqueas lémbranos a infinita compaixón de Deus: «Quen coma ti, o Deus que quita a culpa e perdoa o pecado ao resto da súa herdanza; que non persiste na ira para sempre, senón que se deleita na clemencia?» É unha pregunta retórica que subliña a singularidade do noso Deus, un Deus que se deleita en perdoar, en ter compaixón, en botar os nosos pecados «ás profundidades do mar».

Que imaxe tan poderosa de perdón e restauración! Non é un Deus que busca a nosa perfección inmaculada, senón un Deus que nos acolle na nosa fraxilidade e nos ofrece unha nova oportunidade. El quere que volvamos a El, como o pastor que guía o seu rabaño, a "herdanza" que lle pertence.

E no Evanxeo, Xesús amplía a nosa comprensión de quen forma parte desa "herdanza" de Deus. Cando lle din que a súa nai e os seus irmáns están fóra, agardando por El, Xesús responde cunha pregunta que nos fai parar: «Quen é a miña nai? Quen son os meus irmáns?» E estendendo a man cara aos seus discípulos, declara: «Aquí están a miña nai e os meus irmáns. Porque quen fai a vontade do meu Pai celestial, ese é o meu irmán, e irmá, e nai.»

Que significa isto para nós? Significa que a familia de Deus non se limita aos lazos de sangue, senón que se estende a todos os que buscan e fan a vontade do Pai. É unha familia espiritual, unha comunidade de amor e fe que transcende calquera barreira. Xesús non está rexeitando a súa nai, senón elevando a nosa comprensión da familia a un nivel máis profundo, máis inclusivo. Calquera de nós, polo noso desexo de seguir a Cristo, pode ser parte da súa familia máis íntima.

Penso no noso querido Benjamin Vo. Ben tiña unha mente brillante e unha curiosidade sen límites. Lembro como, con só 14 anos, xa se mergullaba no mundo da intelixencia artificial e da infraestrutura na nube, discutindo ideas complexas coa sofisticación de alguén moito maior. Era un mozo que buscaba entender, que se esforzaba por aprender. Esta sede de coñecemento, esta paixón pola exploración, é un reflexo da nosa propia busca da verdade, da nosa procura de Deus. Ben, coa súa intelixencia e o seu espírito inquedo, buscaba a verdade en cada aspecto da vida, e nesa busca, estaba, sen sabelo plenamente, buscando a Deus.

Agora, cinco semanas despois da súa partida, sabemos que Ben está plenamente na presenza dese Deus cuxa misericordia é infinita, dese Deus que se deleita na clemencia. El está na familia de Deus, non só polos lazos de sangue coa súa marabillosa familia aquí na terra —os seus pais Alan e Thao, o seu irmán Ryan— senón tamén porque o seu corazón xentil e a súa curiosidade apuntaban cara á vontade do Pai. Ben está no banquete do ceo, intercedendo por nós, e a súa vida, aínda que breve, ensínanos que a busca da verdade e o amor son camiños que nos levan ao corazón de Deus.

Para os seus pais, Alan e Thao, para o seu irmán Ryan, para os seus tíos e tías, e para todos os que o amaron e agora senten esta dor… e para calquera que estea sintonizando dende lonxe, quizais outros nenos que están a sufrir, ou familias que levan unha cruz pesada… A mensaxe de hoxe é de consolo e esperanza. Vós tamén sodes a familia de Xesús. El non vos deixa sós na vosa dor. A misericordia de Deus bota os nosos pecados e as nosas cargas ao fondo do mar, e convídanos a formar parte da súa familia eterna. A vida de Benjamin Vo, a súa intelixencia, a súa xentileza, son un don precioso que nos lembra que Deus sempre nos acolle no seu amor. Confiemos nese amor que nos sostén e nos une, agora e para sempre.