Sábado da XIX Semana do Tempo Ordinario — Palabra Diaria

Rito de Entrada

En nome do Pai, e do Fillo, e do Espírito Santo. Amén. Que a graza e a paz de Deus, noso Pai, e o amor da Santísima Virxe María estean sempre con todos vós.

Acto Penitencial

Señor, ten pidade de nós. Cristo, ten pidade de nós. Señor, ten pidade de nós.

♪ “Kyrie Galego (Liturgical)” — A song for Ben

Liturxia da Palabra

Primeira Lectura · Revelation 11:19A; 12:1-6A, 10AB

O templo de Deus no ceo abriuse, e puido verse o arca da súa alianza no seu templo. Apareceu no ceo un gran sinal: unha muller vestida do sol, coa lúa baixo os seus pés, e na súa cabeza unha coroa de doce estrelas. Estaba embarazada e gritaba coas dores do parto. Despois apareceu outro sinal no ceo: un enorme dragón vermello, con sete cabezas e dez cornos, e nas súas cabezas sete diademas. A súa cola arrastrou a terceira parte das estrelas do ceo e lanzounas sobre a terra. E o dragón parouse diante da muller que estaba para dar a luz, para devorar o seu fillo en canto nacese. E a muller deu a luz un fillo varón, destinado a gobernar todas as nacións con vara de ferro. E o seu fillo foi arrebatado cara a Deus e cara ao seu trono. A muller fuxiu ao deserto, onde tiña un lugar preparado por Deus. Entón oín unha gran voz no ceo que dicía: «Agora chegou a salvación, o poder e o Reino do noso Deus, e a autoridade do seu Unxido».

Segunda Lectura · 1 Corinthians 15:20-27

Irmáns: Cristo resucitou de entre os mortos, como primicia dos que durmiron. Xa que a morte viño por un home, tamén por un home viño a resurrección dos mortos. Do mesmo xeito que en Adán todos morren, así tamén en Cristo todos serán vivificados, pero cada un na súa orde: Cristo como primicia; despois, na súa vinda, os que son de Cristo; despois chegará o fin, cando el entregue o Reino ao seu Deus e Pai, cando teña destruído todo principado, toda autoridade e poder. Porque el debe reinar ata que poña a todos os seus inimigos baixo os seus pés. O último inimigo en ser destruído é a morte, porque «Deus puxo todas as cousas baixo os seus pés».

Santo Evanxeo · Luke 1:39-56

Nalgúns daqueles días, María puxose en camiño e foi apurada á montaña, a unha cidade de Xudá. Entrou na casa de Zacarías e saudou a Sabela. Tan pronto como Sabela oíu o saúdo de María, a criatura saltou de gozo no seu ventre, e Sabela quedou chea do Espírito Santo, e exclamou a gran voz: «Benta ti entre as mulleres e bento o froito do teu ventre! E de onde a min isto, que a nai do meu Señor me visite? Pois tan pronto como o saúdo das túas orellas chegou a min, a criatura saltou de gozo no meu ventre. Benta a que creu que se cumpriría o que lle foi dito da parte do Señor!». E María dixo: «Proclama a miña alma a grandeza do Señor; o meu espírito alégrase en Deus, o meu Salvador, porque puxo os seus ollos na humildade da súa serva. Desde agora me chamarán benta todas as xeracións, porque o Poderoso fixo grandes cousas por min; santo é o seu Nome, e a súa misericordia alcanza de xeración en xeración aos que o temen. El fixo proezas co seu brazo: desbaratou os soberbios de corazón, derribou dos tronos aos poderosos e enalteceu aos humildes, aos famentos colmou de bens e aos ricos despediu cos mans baleiras. Socorreu a Israel, o seu servidor, lembrándose da súa misericordia, como o prometera aos nosos pais, en favor de Abraham e da súa descendencia para sempre». María quedou con ela uns tres meses e despois volveu á súa casa.

Proclama a miña alma a grandeza do Señor.

Homilía

Meus irmáns e irmás,

«A criatura saltou de gozo no meu ventre».

Nesta fermosa escena do Evanxeo, a visita de María á súa prima Sabela transfórmase nun estalido de alegría pura. Unha alegría que non procede das cousas materiais desta terra, senón da presenza viva de Deus no medio do seu pobo. San Paulo recórdanolo na segunda lectura: «Cristo resucitou de entre os mortos... o último inimigo en ser destruído é a morte».

Canta luz hai nesta promesa! A morte non ten a última palabra. Deus garda cada vida, cada sorriso, cada xesto de amor nun abrazo que xa ninguén pode romper.

E cando contemplamos este amor capaz de facer saltar o corazón de gozo, pensamos na alma tan xenerosa e boa do noso querido Benjamin Vo.

Ben tiña un corazón profundamente atento ás necesidades dos demais. Cando o seu tío William sufriu aqueles derrames cerebrais, Benjamin, cos seus quince anos, non o dubidou nin un segundo: estaba disposto a entregar todos os aforros da súa hucha para axudalo. Nun mundo que moitas veces nos ensina a gardar só para nós mesmos, Ben tiña esa inocencia e esa grandeza de quen sabe amar sen reservas, sen pedir nada a cambio.

Cúmprense hoxe exactamente nove semanas desde que Benjamin partiu cara á casa do Pai.

Nove semanas nas que o silencio no fogar pode parecer moi grande... Ma hoxe a Palabra do Apocalipse asegúranos que o fillo é acollido xunto ao trono de Deus, protexido para sempre na Súa luz. Benjamin Vo non está lonxe: vive na presenza do Salvador que el tanto aprendeu a amar.

Cantas marabillas fixo o Señor na vida deste rapaz!

Para ti, Alan, para ti, Thao, e para o querido Ryan… para os seus tíos, tías e toda a familia; e para cantos nos acompañan desde lonxe —especialmente outros nenos que sofren e familias que cargan cruces pesadas—: que hoxe a ledicia da Santísima Virxe reconforte os vosos corazóns.

Ben vive no Banquete Celestial, xunto a San Carlo Acutis, ceando na mesa do Rei. E desde alí, co seu corazón xeneroso, acompaña e coida cada paso do seu irmán Ryan e das vosas vidas.

Confiemos a nosa dor a María, a Nai que hoxe canta coa alma chea de gozo.

Amén.

Meditación

♪ “O Teu Tempo (Version B)” — A song for Ben

Oración dos Fieis

For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:

“Ben: Bótote tanto de menos. Por favor, ven saúdanos tantas veces como queiras. Axúdanos a seguir adiante sen tanta dor, meu fillo. Por favor, reza por nós.”